CDP Spring Conference - Relacja z pokazu Alpha Protocol 1

Alpha Protocol widzieliśmy już swego czasu na GamesCom. Jak od tamtej pory gra się zmieniła? Czy jest szansa, że Obsidian skończy szpiegowskiego erpega? Otóż tak. I dzisiaj poznamy małą garsteczkę faktów prosto z wiosennej konferencji CD Projektu.


Chimaira


Przede wszystkim – Alpha Protocol to gra niesamowicie otwarta. I nie chodzi tu o jakieś sandboxowe bzdety i badziewiszcza, ale o mnogość wyborów. Prawdą, być może dla niektórych smutną, jest to, że w tej produkcji mamy strukturę zamkniętą. Nie zwiedzamy świata jak nam się podoba, a jedynie wyruszamy na misje. Na tym jednakże liniowość się kończy. O ile rdzeń fabuły jest w jakiś sposób stały, to możliwości operowania nim, czy rozwijania poszczególnych wyborów, są nieograniczone. Samą grę można by porównać do drzewa. Choć posiada jeden pień, rozrasta się na tysiące mniejszych gałęzi. Takie ma być Alpha Protocol. Być może moj entuzjazm jest nieuzasadniony (albo zaraził mnie nim pan, który grę pokazywał), ale z drugiej strony – na litość, to Obsidian. Oni nie robią kiepskich gier...


Nasz agent bowiem każdą misję, każdą wręcz rozmowę, może rozwiązać na kilka sposobów. Podczas przesłuchania można byc miłym, po czym niespodziewanie oklepać mordę naszemu kontaktowi. Ma to oczywiście wpływ na przyszłe wydarzenia. Ot, prezentowany fragment z Grigorym, naszym informatorem. Gdy jesteśmy mili, okazuje się, że nie dość że podaje nam nazwisko poszukiwanego, jego miejscówkę, to jeszcze – ze względu na to że zdobyliśmy zaufanie – nie ma zamiaru powiadamiać kogokolwiek, włącznie z zainteresowanym o naszym istnieniu. Gdy zaś zachowujemy się jak dupek (explicite), Grigory co prawda – z obitym pyskiem – poda nam namiary na wroga, jednakże natychmiast powiadomi ambasadę, że jest jakiś facet, który strasznie chce się na owego wroga zasadzić. Sprawi to, że w następnej lokacji zamiast przysypiających strażników będą stali marines. Mało tego! Nawet wtedy, możemy spokojnie podejść do wojaków i jakoś ich przekonać, że jesteśmy agentem, oraz że powinniśmy wejść do ambasady... Z każdej sytuacji da się jakoś wyplątać, coś zrobić i tak dalej. Gdybyśmy nie zagadali z żołnierzami, zawsze możemy zakraść się od tyłu i przez dach, do budynku. Tam mamy do wyboru parcie jak rambo, albo ciche przekradnięcie się do celu. I nawet z nim mamy kilka możliwości prowadzenia konwersacji, od której zależy jego – i nasz – żywot. Świetna sprawa.


Oczywiście nie jest tak, że tylko biegamy i strzelamy. Alpha Protocol to także cRPG, zatem kluczowe jest zdobywanie doświadczenia, czy to przez rozmowy i perswazję, czy też odpowiedni strzał w potylicę. Naszego bohatera możemy zatem rozwijać zarówno jeśli chodzi o umiejętności krycia się w cieniu "et consortes", jak też i czterech głównych klasach broni, hackingu oraz choćby walce wręcz. Nie da się nie odnieść wrażenia, że schemat rozwoju przypomina bardzo ten z Mass Effect. Nawet ikonki są niemal identyczne. Rozwijamy jakąś zdolność, a raz na jakiś czas otrzymujemy aktywną umiejętność w danej dziedzinie.


Grafika uległa znacznej poprawie. Zmieniono przede wszystkim oświetlenie i cieniowanie. Wszystko wygląda znacznie lepiej, aczkolwiek dzieło sztuki to to nie jest. Na pewno jednak nie wypasione efekty specjalne będą siłą napędową Alpha Protocol. Twórcy skupiają się raczej na konkretnej, wypasionej fabule i wielu otwartych aspektach gry.


Ja zdecydowanie opowiadam się za podejściem entuzjastycznym – bo nawet jeśli nie 100 ale choćby 50 procent z tego, co widzę teraz, znajdzie się w finalnym produkcie, będę wniebowzięty. I z miejsca kupię tę grę.



Oceń materiał:

• 0 zgiń
• 0 graj