Pòg mo thòn, czyli zapowiedź "Króla Artura"! 0

Mit arturiański żyje w świadomości kulturowej od wielu, wielu lat. Próbowali się z nim mierzyć i artyści i filmowcy i pisarze, jak choćby rodzimy Sapkowski. Czasem tenże mit celtycki pojawiał się i w grach komputerowych, jednakże dopiero teraz mamy do czynienia z niemal flagową introdukcją doń, gdyż idzie o grę, która nawet z nazwy już wywołuje pewne skojarzenia. Oto krótki, acz miejmy nadzieję, rzeczowy tekst o "King Arthur", miksie strategii i crpg spod znaku Neocore. Wnikliwe jednostki mogą sobie przetłumaczyć tekst z tytułu zapowiedzi - czeka je mała niespodziewajka.

Chimaira
Lacrimosa - Seele In Not

Na pierwszy rzut oka, za co z pewnością pobiłoby mnie wielu fanów strategii i crpg, Król Artur wygląda na odświeżone Lords of the Realm, konkretnie drugą część. Mamy oto prowincje, mamy sezony, czyli - sumarycznie - cztery tury na rok. Poruszamy się, że tak nieładnie powiem, żetonem obrazującym armię Artura.

Toczymy potyczyki (o których za chwilę), zawiadujemy naszymi prowincjami, prowadzimy badania oraz - docelowo - tworzymy Okrągły Stół i Camelot. Skupmy się zatem na szczególe, skoro już wiemy co nieco o ogóle. Po pierwsze, pryska ezgaltacja Lords of the Realm (drugą częścią), gdy zagłębimy się w szczegóły. Rozgrywka na mapie świata nie jest aż tak złożona, a przynajmniej nie pod tym względem. Nie hodujemy krów bądź zboża. Naszymi jedynymi surowcami są: złoto i strawa. Co ciekawe, o doborze misji decydujemy sami, gra ma bowiem postać swego rodzaju "paragrafówki". Na czym to polega? Otóż na kwestii prostego wyboru, dzięki któremu przenosimy się w dalszy tok kampanii, ale inny fabularnie. Dla przykładu: mamy, dajmy na to, dwóch pretendentów do tronu. Możemy pomóc jednemu, zabijając drugiego, albo obronić tego drugiego przed pierwszym. Każdy taki wybór ma swoje moralne konsekwencje, zatem wprowadza element nieliniowości do gry. Artur może stać się dobrotliwym pogańskim władcą, albo chrześcijańskim tyranem. Ano właśnie - tu dochodzimy do kwestii moralności. Otóż niemal każde zadanie może być rozwiązane na kilka sposobów. Te zaś punktowane są odpowiednimi znacznikami - ot choćby w kwestii wiary czy moralności. To sprawia z kolei, że stają się dostępne inne misje, a blokowane są równorzędne, ale przynależne innej etyce. Przedłuży to znacznie żywotność gry, jeśli zachowane zostanie w takim stanie, w jakim to widzieliśmy.

Inną sprawą są same potyczki. Tu gra przypomina znacznie bardziej słynną serię Total War. Dostajemy do rąk mapę strategiczną, na niej zaś rozmieszczone nasze oddziały oraz oddziały wroga. W dużej, naprawdę dużej ilości. Zadanie jest zazwyczaj proste - wygrać bitwę. W tym wszystkim jest jednak jeden szpryngiel - morale. Otóż na górze mamy specjalny pasek, podzielony na dwie części, niebieską i czerwoną. Która pierwsza dojdzie do zera - ta strona przegrywa. Na morale wpływa przede wszystkim utrata jednostek, ale także i przejmowanie specjalnych punktów kontrolnych. Mało tego, podczas walki, za pomocą specjalnych jednostek (czyli po prostu - herosów) możemy używać czarów! Ot, ciśnięcie błyskawicą we wraże wojska, czy przywołanie mgły Avalonu, by zmylić wrogich łuczników. Wszystko to prezentuje się jak na razie znakomicie i oby tak wyglądało w wersji finalnej.

Warto także wspomnieć i o tym, że gra posiada silny akcent crpg nie tylko w materii moralności i wyborów questów. Wszelkie nasze wojska awansują na kolejne poziomy wraz ze wzrostem doświadczenia w walce. Za każdym razem gdy wskoczą na kolejny etap rozwoju, możemy przydzielić im punkt umiejętności, tak by na ten przykład nasi miecznicy zadawali większe obrażenia, bądź umiejętnie bronili się przed ostrzałem łuczników. Dodatkowo, co pięć poziomów dokładamy im także specjalne umiejętności. Jest to bardzo miły akcent w samej warstwie strategicznej, wprowadza bowiem pewną specjalizację wojsk.

Czas powiedzieć i o settingu. Choć sam mit arturiański jest na poły historyczny, to właśnie - na poły fantastyczny. Tu autorzy nie uciekają się do twardogłowego historyzmu, lecz puszczają wodze fantazji. Mamy zatem Sidhe (dzieci, czytamy: szii), mamy olbrzymów, monstrualne wilki, wreszcie - jest mityczny Merlin i wszechobecna magia, która nie raz zadecyduje o zwycięstwie. Wszystko to zmiksowane jest całkiem zgrabnie i ładnie. Sprawia to, że Król Artur jest właściwie bardziej opowieścią fantasy, a konkretnie - mroczną, acz epicką.

Cóż, nie sposób nie życzyć powodzenia temu projektowi. Każdy fan Total War powinien być ukontentowany, zaś miłe wtręty fantasy dodają tylko pikanterii temu daniu. Kibicujemy, a jak!


Oceń materiał:

• 0 zgiń
• 0 graj