Borderlands - Graliśmy i... No, fajnie było! 3

O Borderlands bywało głośniej, ciszej, znowuż głośniej, aż w końcu... nasza ekipa wybrała się na test. Zdarzyło się to już kilka księżycy temu, ale sami rozumiecie, embargo, pistolety przystawione do głowy, słowem - nie chcielibyśmy wyglądać tak, jak bohater z okładki gry. Teraz jednakże możemy wam zaprezentować choć kilka słów na temat gameplayu i post-apokaliptycznej zabawy na Pandorze.

Chimaira jako Grindujący Bohater oraz Doombek jako trzecie jajo Nine-Toesa

Nie da się ukryć, że nawet jeśli ta gra miała być w założeniu miksem Fallouta, Mad Maxa i kilku innych post-apokaliptycznych produkcji, to nic z tego nie wyszło. Pojawiło się bowiem znacznie więcej - wszechobecny humor i szaleństwo. Tak, totalne szaleństwo! Już podczas przechodzenia tutorialu towarzyszy nam ostro poryty robocik, który staje się celem wielu gagów i śmiesznych żartów sytuacyjnych. Nie będziemy ich przytaczać dosłownie. Raz, że są dość niecenzuralne, a dwa - lepiej odkryć to wszystko samemu, bo premiera zbliża się wielkimi krokami.






Warto przy okazji zaznaczyć, że w Borderlands graliśmy razem - w sensie: moja skromna osoba oraz Doombek - przy jednej konsoli. Tak! Coop jest możliwy nawet podczas siedzenia przy jednym "iksie". Jest to niewymownie ciekawsze doświadczenie, aniżeli granie samemu, czy coopowo przez sieć. Zawsze można zdzielić w łeb kumpla, który właśnie nie osłania nam tyłka, tylko rozgląda się za znajdźkami. A tak, znajdźki. Otóż moi drodzy, Borderlands nie jest klasycznym FPS-em. Nie jest też czymś innym. Można by go określić luźno jako "pierwszoosobowy shooter action-RPG". Coś w stylu "ta muzyka to northern horde viking black nocturnal metal". Jednakże tak złożona sentencja doskonale oddaje klimat gry. Dlaczego? Ano dlatego, że mamy po prostu do czynienia z czymś na kształt Diablo, tyle że w perspektywie pierwszej osoby! Każdy z was słyszał na pewno szumne zapowiedzi o pięciuset tysiącach możliwych kombinacji broni. Nie wiemy nadal niestety, na ile jest to prawda, ale trzeba przyznać, że uzbrojenie jest bardzo bogate i różnorodne, nawet podczas początkowych faz gry, w których to się kisiliśmy. Pistolety, damskie pukaweczki, karabinki, prawdziwe armaty, snajperki, słowem - jest w czym wybierać.

Do tego dodajmy teraz cztery klasy postaci. Dwie są odpowiednikiem Wojownika, tudzież Żołnierza, i Maga, zaś oprócz tego mamy Łowcę, czyli klasycznego snajpera, oraz kogoś na kształt Zabijaki, czyli pana preferującego bliski kontakt z wrogiem. Każda postać ma swój specyficzny wygląd, który możemy nieznacznie zmodyfikować. Do tego zmienić kolorki ubrania i - gotowe. Ale na tym nie koniec. Oto bowiem wszyscy protagoniści posiadają coś, co w Diablo zwyczajowo zwało się "drzewkiem umiejętności". Tak! Mamy klasyczny hack'n'slashowy element gry, czyli swobodne rozwijanie postaci. Nasz bohater bowiem zdobywa kolejne poziomy doświadczenia, rozwija się, ma więcej "hapeków" oraz - co najważniejsze - pozyskuje nowe umiejętności. I tak Żołnierz ma na przykład na podorędziu stacjonarne działko, zaś Łowca przyzwie swojego sokoła, żeby zrobił z tym tałatajstwem porządek.

O tak, przejdźmy do tałatajstwa i robactwa wszelakiego. Na początku atakują nas głównie jakieś pso-podobne stwory. Nie są zbyt ciężkie do zutylizowania. Problem pojawia się wtedy, gdy zaczynamy walczyć z humanoidami, a konkretnie - bandytami. Ci panowie już się nie certolą i prują do nas z wszelakiej maści... damskich pistoletów oraz, naturalnie, karabinów. Na samym końcu prezentacji zaś, bo czas uciekał bardzo szybko, czekał na nas mityczny Nine-Toes.

Teraz chwila relaksu. Wyobraźcie sobie, że ścigacie jakiegoś straszliwego szefa bandytów, wszyscy wam wciskają mowy pożegnalne, no słowem - musicie go pokonać. A potem pojawia się rzeczony Nine-Toes, obok którego widnieje napis "he has also three balls" i strzałka w kierunku, ekhm, stref genitalnych. No powiedzcie, że nie parskniecie ze śmiechu.






Jak zaś prezentuje się sama rozgrywka pod względem sterowania i grafiki? Cóż, to strzelanka, zatem i, że tak powiem, padowy interfejs jest klasyczny. Nic nas tu nie zdziwi, sterowanie jest dobrze dopasowane do potrzeb gracza. Za to największe wrażenie robi grafika. Wszystko jest wykonane w nieco bajkowym, choć i szarym cel-shadingowym stylu. Nie da się ukryć, że wzbogaca to i tak już gęsty i, jak to się kolokwialnie mówi, zryty klimat gry. Split-screen także nie jest zbyt męczący, bo dobrze dobrano proporcje (Resident Evil 5 anyone?), zaś zabawa przy jednej konsoli to sprawa nad wyraz ciekawa i emocjonująca.

Niestety, wszystko co dobre, szybko się kończy. Nam pozostaje czekać na radochę przy recenzowaniu tego tytułu, zaś wam - na premierę, bo zdecydowanie warto. Ale najlepiej z kumplami!


Oceń materiał:

• 0 zgiń
• 0 graj