[gamescom] Mafia II - relacja z pokazu 1

Pierwsza Mafia jest już poniekąd grą legendarną. Do dziś wiele osób wspomina nie tylko fabułę i klimat, ale również wiele ciekawych rozwiązań. Po wielu latach od premiery „jedynki” w końcu widać na horyzoncie mglisty kształt kontynuacji. Wiemy między innymi, że pojawi się na początku 2010 roku i że jest tworzona przez to samo studio. Dawniej znani jako Illusion Softworks, teraz projektanci Mafii przedstawiają się jako 2K Czech. I nadal są w świetnej formie.

Najpierw może skupmy się na suchych faktach - do wrażeń z pokazu za zamkniętymi drzwiami w sektorze 2K Games przejdę za chwilę. Gra pojawi się równocześnie na Xboxie 360, Playstation 3 oraz PeCecie. Odwiedzimy Empire Bay, miasto o powierzchni 10 mil kwadratowych, wzorowane na San Francisco i Nowym Jorku. Z mechanicznego punktu widzenia: otrzymamy dosyć klasycznego TPS-a z systemem osłon.

A jak wszystko wygląda w akcji? Po prostu genialnie! Pierwsze co rzuca się w oczy, to mafijny klimat dosłownie wylewający się z ekranu telewizora i dodatkowo wzmagany rewelacyjną muzyką oraz dialogami. Po chwili czułem się, jakbym oglądał Ojca Chrzestnego. Niestety, eGRAnizacje wspomnianego filmu miały się nijak do poziomu prezentowanego przez Mafię II i było to widać już po kilku minutach pokazu. Pewnych rzeczy po prostu nie da się nie zauważyć.

Spodobało mi się podejście do tematu otwartego miasta. Niektórzy producenci spędzają czas na przekrzykiwaniu się, ile mil czy kilometrów kwadratowych pustyni wpakowali na płytkę ze swoją grą. Za to od 2K dostajemy teren raczej nie za duży - 10 mil to naprawdę mało przy niektórych współczesnych tytułach - ale za to każda miejscówka, która przewinęła się przez półgodzinną prezentację, wyraźnie różniła się od pozostałych. Doki to doki, dzielnica handlowa to dzielnica handlowa etc. Mam wrażenie, że to ten typ gry, w której pod koniec zabawy kojarzy się wszystkie kluczowe miejsca. Świetnym dodatkiem do tej piaskownicy jest żywy świat. Pomijam tu już rzeczy tak prozaiczne, jak przechodniów na ulicy czy samochody na drogach - to swego rodzaju standard, obecny w każdym solidnym tytule o free roamowej strukturze. Za to widok woźnego, grzebiącego w puszce z bezpiecznikami to już sprawa mniej oczywista. Istnieje możliwość, że wraz z premierą gry okaże się, iż twórcy zaprogramowali tylko kilka takich zachowań, które będą się non-stop powtarzały. Nie zmienia to jednak faktu, że pierwsze wrażenie jest rewelacyjne.

Innym sposobem na ożywienie świata jest wprowadzenie tzw. „instant questów”, czyli dosłownie miniaturowych zadań, o które możemy się niejako potknąć w drodze do miejsca docelowego. Sam spotkałem się z dwiema takimi sytuacjami. Raz pomogłem prostytutce, którą nagabywał jakiś nazbyt nachalny jegomość, później zaś udowodniłem dwóm oprychom, że próba okradzenia mnie jest naprawdę głupia. Co ciekawe, w tym drugim przypadku pomogło samo wyciągnięcie gnata w roli straszaka, co z kolei jednak przyciągnęło uwagę policji, która poprosiła o pokazanie pozwolenia na tenże kawałek stali.

Twórcy uznali, że jest to świetny moment na przedstawienie mechaniki ucieczki przed „porządkowymi”. Rozwiązanie jest zdecydowanie różne od tego, które znamy chociażby z GTA. Pierwszym etapem uniknięcia pomniejszego pościgu jest zniknięcie na jakiś czas z oczu glin. Gdy ekipa pościgowa się oddali, wystarczy udać się do sklepu odzieżowego, by zupełnie odmienić swój wygląd. Nie trzeba uciekać z żadnych kręgów, obrazujących „zainteresowanie naszą osobą”. Procedura wygląda podobnie w przypadku pościgów samochodowych, przy czym warto zaznaczyć, iż te wyglądają naprawdę dynamicznie.

Graficznie też jest pięknie. Otoczenie po prostu zalewa gracza falą detali. Twórcy rozpoczęli pokaz od spaceru po mieszkaniu głównego bohatera. Każdy element miejscówki przyciągał wzrok dbałością wykonania. Nie jestem pewien, czy w jakiejś grze widziałem tak szczegółowo zaprojektowane lokacje. Jeszcze lepsze było wrażenie, gdy w końcu pokazano nam próbkę destrukcyjną i obrócono duży garaż w perzynę. Najpierw z dymem poszedł jeden samochód, co pociągnęło za sobą cały łańcuch eksplozji. Wraz z kolejnymi wybuchami, zaczęły spadać belki podtrzymujące strop, poprzewracały się szafy, a dym wydobywał się ze wszystkich otworów. Demolka wyglądała kapitalnie! Jedyne, czego mi brakowało, to ostatecznego zawalenia się budowli.

W kwestii oprawy same pochwały mogą lecieć też pod adresem wszystkich innych części składowych. Animacja jest naturalna, ruch ust świetnie zsynchronizowany z głosem postaci, zaś same dialogi rewelacyjnie zagrane i nagrane. Całości dopełnia iście filmowy montaż. Takie małe dzieło sztuki.

Jako się rzekło we wstępie, do premiery trochę miejsca w kalendarzu jeszcze zostało. W sam raz, żeby nadrobić zaległości i zapoznać się z pierwszą odsłoną Mafii. Sam jej nigdy nie ukończyłem, więc to chyba najlepszy moment, by naprawić ten błąd.


Oceń materiał:

• 0 zgiń
• 1 graj