Playtest: Tom Clancy's H.A.W.X. na X360 17

Nie będę ukrywał, że od czasów Games Convention '08 H.A.W.X. stał się dla mnie... jedną z najbardziej wyczekiwanych gier Anno Domini 2009. Nie, nie jestem maniakalnym fanem wszystkiego co lata. Kocham za to gry, które zachęcają organizm do produkowania nadwyżkowych ilości adrenaliny. Które sprawiają, że przez chwilę nieuwagi można zmiażdżyć pada w dłoniach. Takie, od których faktycznie nie można oderwać wzroku. I tak właśnie jest z najnowszym tytułem firmowanym nazwiskiem Toma Clancyego. Wiem o tym od pierwszego, krótkiego niestety, playtestu. Gdy już się siądzie za sterami F22 i poczuje potencjał drzemiący w produkcji Ubisoftu, ciężko jest od niego odejść. Niestety, przy pierwszym zetknięciu, musiałem przekazać pada po piętnastu minutach. Tym razem szczęście uśmiechnęło się do mnie na dłużej - przez grubo ponad dwie godziny miałem okazję oblatywać Raptora w warszawskiej siedzibie Ubi. I znów czułem, że to jednak za krótko.

Jako że Doombek stał się ostatnimi czasy stałym elementem wszystkich playtestów, to i tym razem nie mogło go zabraknąć - tym razem wystąpił w roli ponętnej (ekhm) stewardessy.






Przejdę od razu do meritum, szczegóły takie jak grafika zostawiając na koniec. Grywalność po prostu miażdży, wgniata w fotel i równocześnie wyrzuca przez przednią szybę. Gdybym miał dokładnie opisać to, co czułem podczas najbardziej zawziętych walk powietrznych, chyba najlepiej ideę oddałoby proste "SHIT, YEAAAH!". Sumienie jednak mi przypomina, iż zasługujecie na kilka zdecydowanie konkretniejszych i bardziej rzeczowych zdań.

Początkowo wszystko wygląda normalnie. Mamy trzy widoki do wyboru: jeden zza samolotu i dwa z kokpitu - uproszczony lub ze wszystkimi detalami. Latając w sposób tradycyjny, zabawa nie różni się wiele od tej, znanej chociażby z Ace Combat 6. Tradycyjne namierzanie, strzelanie i niszczenie wrogów. Co prawda, już tu pojawiają się pewne nowości, których próżno szukać u konkurencji. Dla przykładu - system wirtualnego wspomagania obierania optymalnej trasy lotu. Jeśli mamy problem ze zbombardowaniem jakiegoś czołgu, gdyż ten perfidnie "schował się" między budynkami, wystarczy jedno kliknięcie, by komputer wyświetlił nam holograficzną trasę, ułatwiającą prawidłowe dotarcie do celu. Praktyczny i przydatny dodatek. Trzeba tu nadmienić, iż ta zabawka nie rozwiązuje problemu za nas - i tak to my mamy się wykazać umiejętnościami, by z wytyczonej trasy skorzystać. A to często proste nie jest.

Ale, ale... faktyczna zabawa zaczyna się dopiero w momencie, gdy wyłączymy systemy wspomagania, rezygnując tym samym z całokształtu dobrodziejstw nauki. Wtedy wszystko zależy już od naszych umiejętności. Kilka błędnych manewrów, wpadamy w wir aerodynamiczny i lecimy niczym kamień na rychłe spotkanie z ziemią. Z drugiej strony... skoro nie ma wspomagania, to znaczy również, że nic w sztuczny sposób nie ogranicza możliwości naszej maszyny. I tak właśnie w rzeczywistości jest! Po włączeniu trybu bez wspomagania, kamera oddala się od samolotu na naprawdę sporą odległość i wcale nie centruje się na nim. Raz będziemy na lewo od środka ekranu, raz na prawo - łatwo zdecydowanie nie jest. Zyskujemy za to możliwość niesamowitych manewrów, co wręcz cudowanie da się wykorzystać w F22. Ma się wrażenie wchodzenia w zakręt na ręcznym, siedząc za piekielnie szybkiego wozu.






Dodajcie sobie do tego rakiety nadlatujące ze wszystkich stron i rozrywane na strzępy samoloty czy to kumpli, czy to wrogów. Robienie slalomu w tym piekle podnosi adrenalinę wręcz niebotycznie! Non-stop jesteśmy bombardowani komunikatami o zbliżających się do nas pociskach. Mamy skilla - przeżyjemy. Nie mamy - właśnie straciliśmy sprzęt za kilka miliardów dolarów i, zupełnie przy okazji, własne życie. Prawda jest jednak taka, że jeśli raz się wyłączy systemy wspomagania, to nie ma się już ochoty ich nigdy z powrotem włączać. Nie ta adrenalina, nie te wrażenia. Z trybem tym będą miały jednak problem osoby, które nie miały dotąd zbytniej styczności z latajkami. Dla przykładu: Doombek rozbił się po kwadransie. Licząc z czasem ładowania. I briefingami. Ale dzielnie się chłopak bronił.

Co więcej, robienie owego slalomu między kolejnymi wybuchami i rakietami wygląda po prostu olśniewająco i powalająco. H.A.W.X. zapowiada się na jedną z piękniejszych gier dostępnych na Xboxa, a i na PS3 również. Jak będzie z PeCetem - ciężko jednoznacznie ocenić, gdyż tu konkurencja graficzna jest znacznie silniejsza. Choć w kategorii gier lotniczych raczej i tak dziecko Ubi nie będzie miało sobie równych.

Największe wrażenie robią wszelkiej maści eksplozje i smugi dymu pozostawiane za sobą tak przez rakiety, jak i przez samoloty. Nie gorzej ma się sprawa ze szczegółowością modeli i... terenu. Ten ostatni został stworzony w oparciu o mapy GeoEye - w rozdzielczości najwyższej, do jakiej tylko cywilne spółki mogą mieć dostęp. I mogę to potwierdzić - z lotu ptaka mapy prezentują się po prostu bosko. A że są to często miejscówki tak charakterystyczne, jak Rio de Janeiro, to będzie na co patrzyć. Inna sprawa, że przy zbyt dużym przybliżenie tekstury nie prezentują się już tak dobrze, zaś liczba budynków robi się zastraszająco mała, ale widać to głównie na replayach, gdyż sama rozgrywka jest po prostu zbyt dynamiczna, by przywiązać wagę do takich szczegółów.

Kolejną nie gorszą od pozostałych stroną H.A.W.X.a jest oprawa audio. Jest po prostu świetnie i to w każdym aspekcie. Ciągłe dialogi pilotów oraz ostrzeżenia od jednostek zwiadowczych budują klimat, tworzą napięcie i są świetnie podkreślane przez zachęcającą do walki muzykę. I te odgłosy silników - poezja. Z kronikarskiego obowiązku trzeba poruszyć kwestię polonizacji, której... raczej nie będzie. Niestety, podpisy wyświetlane podczas walki byłyby zbyt absorbujące, a polski voice-acting płynący z głośników... Cóż, chyba nie jest to coś, co gracze chcieliby usłyszeć.






Najbardziej mnie aktualnie zastanawia to, co będzie się działo w multi. Tryb wyłączonego wspomagania oferuje tak niesamowite możliwości, że starcia jeden na jednego po prostu nie będą mogły być inne niż pasjonujące. W szczególności, jeśli w szranki stanie dwóch doświadczonych w bojach pilotów. Większe, grupowe batalie też zapewne mogą być intrygujące, ale dopiero się okaże, czy nie będą również po brzegi wypełnione chaosem i zabłąkanymi rakietami. Choć z drugiej strony, to zapewne będzie ostateczny test umiejętności.

Premiera H.A.W.X. jest aktualnie przewidziana na marzec. I już nie mogę się doczekać. Jeśli całość będzie tak dobra, jak te fragmenty, które już widziałem, to nawet teraz można się chyba pokusić o stwierdzenie, iż mamy nowego króla na tronie. W świecie gier ciężko teraz o jakąkolwiek rewolucję czy ewolucje, a tym właśnie będzie H.A.W.X. dla "symulatorów" lotniczych z wyraźnym arcade'owym zacięciem. Czyli widać, że jeśli się chce, to się może. Specjalnie dla Soana napiszę to jeszcze raz - jak na razie mam silne przeczucie, iż H.A.W.X zje Ace Combat 6 na śniadanie. Z ostatecznym werdyktem poczekajmy jednak do premiery pełnej wersji.


Oceń materiał:

• 0 zgiń
• 0 graj