Dead Space: Downfall - recenzja filmu 2

Ciężko było powiedzieć, czego się spodziewać po Dead Space: Downfall. Krążyły domysły - potwierdzane zresztą przez trailer - że czeka nas krwawe widowisko mające miejsce gdzieś na rubieżach galaktyki. Sami twórcy zaś dodawali jeszcze przy okazji, iż naprawdę będzie się czego bać. Ba, tuż przed samym pokazem dla prasy w Londynie usłyszeliśmy nawet słowa: "Mamy nadzieję, że wzięliście ze sobą zapasową parę bielizny". I co? Było się rzeczywiście czego bać?

Chronologicznie fabuła filmu została umieszczona dokładnie między komiksem a grą. Tak jak w powieści obrazkowej mieliśmy okazję poznać wydarzenia w kolonii górniczej, tak teraz dowiemy się, jak wszystko potoczyło się dalej, i zakończymy dokładnie w momencie rozpoczęcia się akcji Dead Space'a w wydaniu interaktywnym. Tajemniczy czerwony marker, który przez niektórych jest uważany za przyczynę krwawych wydarzeń w kolonii górniczej, trafia na pokład statku kosmicznego, Ishimura. Miała to być prosta misja transportowa - artefakt miał trafić na Ziemię w celu przeprowadzenia dokładnych testów. Nikt nie przypuszczał, że wraz z reliktem, na pokład trafi również ta sama plaga, która spacyfikowała górników. Już po kilku minutach od rozpoczęcia filmu jesteśmy świadkami starć załogi z powiększającymi się szybko falami żywych trupów.

Artystycznie Downfall został zrealizowany przy użyciu kreski i sposobu animacji typowego dla twórców z Ameryki. Nie uświadczycie tu żadnych "anime influence" czy czegokolwiek, co by się kojarzyło z Krajem Kwitnącej Wiśni. Pomijając nazwę samego statku, rzecz jasna. Czy to zaleta - oczywiście można dyskutować, a każda opinia będzie czysto subiektywna. Osobiście uważam, że w czasach, gdy praktycznie każda animacja w większym bądź mniejszym stopniu czerpie z japońskiego stylu, jest to pewna, miła odmiana. Pomijam w tym miejscu oczywiście Pixary, Disney'e i inne DreamWorksy, które z tym ostatnimi laty zupełnie zerwały.

Niestety, wizualna realizacja Downfalla nie należy do tych najlepszych. O ile wszystkie postaci i tła są narysowane naprawdę dokładnie i w miły dla oka sposób, o tyle część animacji - delikatnie mówiąc - nie zachwyca. Filmowy Deadspace opiera się w 90% na krwawej rzeźni, gdzie pierwsze skrzypce grają fruwające kończyny - tym samym należy do jednego z moich ulubionych, ekhm, gatunków. Problem jednak leży w tym, iż całej tej mordowni brakuje odpowiedniej dynamiki i - przede wszystkim - finezji. Poza kilkoma ciekawymi i, rzekłbym, dosyć ekwilibrystycznymi pomysłami z wykorzystaniem np. strzykawki, wszystko sprowadza się do powtarzalnej sieczki, która szybko zaczyna nużyć.

I tu wypływa od razu drugi istotny problem - o Downfallu można wiele powiedzieć, ale na pewno nie to, że jest straszny. Jest przewidywalny i ograny do bólu, a twórcy w rzeczywistości nawet nie próbowali budować prawdziwej atmosfery grozy. Tu posłużę się autoplagiatem - wszystko sprowadza się do powtarzalnej sieczki. Jeśli ktoś ma słabsze nerwy i, przy okazji, wątrobę, to widok urywania szczęki - a zaraz później dwóch do trzech kończyn - może na nim wywrzeć swego rodzaju wrażenie. Nie będzie to jednak przerażenie a obrzydzenie. Filmowy Dead Space wyróżnia się głównie tym spośród innych horrorów S-F, że jest animowany i dlatego oglądanie go robi się ciekawe. Poza tym jednym faktem, jest po prostu sztampowy. Przypuszczam jednak, że fani gatunku mogą przymknąć oko na ten problem, gdyż odnajdą tu nawiązania do wielu kultowych tytułów. Z zakresu kinematografii można się dopatrzeć tutaj niezłej garści motywów z Obcego, zaś miłośnikom multimedialnej rozgrywki pewnie nasunie się czasem na myśl Resident Evil czy F.E.A.R.

Pomijając naprawdę dobrze nagrane dialogi i należycie dobraną muzykę, Downfall jest ratowany przez jeszcze jeden istotny fakt - jest częścią większej koncepcji. Początkowo, przedstawianie historii świata wykreowanego przez EA za pośrednictwem trzech różnych mediów uważałem niejako za pusty zabieg marketingowy i - zasadniczo - stratę czasu. Teraz muszę przyznać, że choć film mnie nie zachwycił, to miałem ciągle uczucie, iż uczestniczę w czymś większym. I tu należą się twórcom gratulacje, gdyż Downfall nie jest tylko kolejnym sposobem na wyciągnięcie kasy od graczy. Jeśli najpierw przeczytacie komiks, następnie obejrzycie film, a dopiero później usiądziecie do gry, to przeżycia będą znacznie ciekawsze. Wiem, gdyż sam testowałem.


Oceń materiał:

• 0 zgiń
• 0 graj