Wii Fit 2

Pomysł wykorzystania gier wideo do rozruszania zesztywniałych japońskich pracowników biurowych wydawał się absolutnie szalony... Dopóki, oczywiście, nie zajął się nim ojciec słynnego hydraulika Mario, czyli Shigeru Miyamoto. Otóż Miyahon (jak się go familiarnie nazywa), dbając o sprawność swoją i swojej rodziny, wpadł na pomysł, by stworzyć grę łączącą elementy ćwiczeń na siłowni i dbania o wagę - i tak, stopniowo, wykrystalizowała się idea Wii Fit.

Wiiginam śmiało ciało

Zacznijmy od sprzętu - niezbędnym elementem Wii Fit jest dołączony podest z czterema czujnikami nacisku, czyli Wii Balance Board ("Mów mi Wii-Bo."), który potrafi nas zważyć, stwierdzić czy nie jesteśmy za bardzo odchyleni w prawo bądź w lewo, i, przede wszystkim, służy jako kontroler. Niby nowość, ale tak naprawdę w latach osiemdziesiątych Atari zbudowało podobne ustrojstwo o nazwie Joyboard - niestety ówczesna technologia była zdecydowanie niewystarczająca. Do rzeczy jednak.
Wii Fit zawiera ponad czterdzieści różnych ćwiczeń i gier, podzielonych na cztery kategorie: joga, ćwiczenia rozciągające, aerobik i utrzymywanie równowagi - większość z nich jest początkowo niedostępna, a odblokowujemy je, rzecz jasna, ćwicząc. Zaczynamy od wprowadzenia swojego wieku i wzrostu, program nas waży, ustalamy ile chcemy zrzucić i w jakim czasie (od dwóch tygodni do roku) i już możemy się brać do ćwiczeń.
Właśnie. Wii Fit to przede wszystkim ćwiczenia. Jak znam życie, to i tak większość graczy będzie najczęściej katować którąś z przeszło 15 minigierek: do wyboru mamy hula-hoop, skoki narciarskie, slalom, snowboard, step aerobik, boks (zasadniczo step aerobik połączony z machaniem łapami, jak na filmie demonstracyjnym widać), chodzenie po linie, balansowanie pingwinkiem na górze lodowej połączone z łapaniem wskakujących na lód rybek czy balansowanie tacą z kulkami, które musimy wrzucić do wyznaczonej dziury,ale na tych, którzy graczami nie są lub postanowili być bardziej ambitni, czekają różnorodne pozycje jogi i ćwiczenia ruchowe - w tym pompki, skłony, a nawet jogging (nie wymagający Balance Board - potrzebny jest tylko Wiilot i tylna kieszeń w spodniach). Oczywiście wszystkie ćwiczenia opatrzone są nagranymi instrukcjami i komentarzami naszego komputerowego instruktora, dzięki czemu nie musimy co chwila patrzeć na ekran, co musimy zrobić.

Łojezusie mój kręgosłup...!

Marchewka już była, teraz pora na kijek - przy czym, uprzedzam, nie będzie to kijek na projektantów, a na leniwych graczy. Jeśli nie macie w zwyczaju ćwiczyć z samego rana każdego dnia, pierwsze dni z Wii Fit okupicie zakwasami - my po wieczorze z kilkoma partiami hula-hoop, joggingu czy nawet skoków narciarskich następnego dnia jęczeliśmy. Zresztą, jak to mówią, przez trudy do gwiazd.
Postanowiłem więc skonfrontować nasze osiągnięcia z tak zwanym internetem - a dokładniej z dwoma szczęściarzami z Japonii, którzy swoje Fity mordowali przez miesiąc z górką: Brianem Ashcraftem z Kotaku i Vinnkiem z 4ColorRevolution. Obaj podeszli do Wii Fita inaczej - Bashcraft skupił się na grach, zaś Vinnk uparł się, że zrzuci tyle kilogramów, ile się da - regularnie, dzień w dzień, poświęcając minimalnie pół godziny na zabawę z nowym wynalazkiem Nintendo. Efekty? Zauważalne. Da się w półtora miesiąca zrzucić cztery kilo - wystarczy się przyzwyczaić. A nawet, jeżeli nie chcemy zrzucać, to zawsze możemy się rozruszać, zamiast obżerać się chipsami i nawalać z blastera do sił Covenantu.
Jednak ruszać się to pikuś - dużo większym wyzwaniem jest się nie ruszać. Przykładem np. joga i ćwiczenie polegające na równym staniu i rytmicznym oddychaniu czy zabawa w "ani drgnij" - siadasz, panie, na Wii-Bo w pozycji kwiatu lotosu, na ekranie masz świeczkę, a jeśli zbyt gwałtownie się poruszysz, świeczka gaśnie. Żeby było śmieszniej, z głośników co chwila coś słychać - skrzypienie desek, świerszcze i... No właśnie. Po jakichś czterdziestu sekundach ktoś na ciebie wrzeszczy, a na środku ekranu pojawia się wielkie świecące kanji. I w tym punkcie każdy z nas, jak jeden mąż, wymiękł. No, nie licząc sytuacji, w której tymczasowo siadł nam dźwięk.

Fit jest w dechę!

Wrażenia z wiigibasów na desce są niesamowite. Niby proste, niby nie wymaga kilkurdzeniowego procesora i dwudziestogigowego dysku twardego, ale i tak nikt wcześniej takich zabaw nie wymyślił. Wii Fitem zainteresował się nawet nasz Capo di Tutti Capi, średnio trzy razy w tygodniu dopytując się, kiedy będzie można tę zabawkę dorwać w Polsce i za ile (odpowiedź: pod koniec kwietnia, za trzy stówy).
Użytkownicy to jedno, developerzy to sprawa zupełnie inna - jednak tu też jest szansa. Powstała już jedna gra spoza Nintendo korzystająca z Wii-Bo - wydana w Japonii przez Namco-Bandai "Family Ski" (na Zachodzie przemianowana na "We Ski"), a dziewięć kolejnych czeka na ujawnienie, tak więc możemy być spokojni - Fit raczej nie wyląduje w szafie.


Oceń materiał:

• 0 zgiń
• 0 graj