Zapowiedź: Far Cry 2 0

Afrykańska Masakra Karabinem Maszynowym

Od ostatniego razu, kiedy Ubisoft pokazał światu postęp prac nad Far Cry 2 minęło ponad pół roku (przypomnę, że miało to miejsce podczas zeszłorocznych targów w Lipsku) i najwyraźniej francuski wydawca uznał, że czas najwyższy znowu pochwalić się tym jednym z najbardziej oczekiwanych tytułów. Nie ukazało się co prawda jeszcze żadne demo tej gry, ale na podstawie kilku dotychczasowych trailerów można już wyciągnąć jakieś wnioski na temat tego co nas czeka gdy dostaniemy ją w swoje ręce.

W porównaniu z materiałami z Lipska podniesiono rozdzielczość gry - wiadomo, konsole to rozdzielczość 1080p i 30 fps - a także przemodelowano otoczenie, na przykład drzewa wyglądają bardziej realistycznie, podobnie jak trawa. Częściej uczęszczane drogi można poznać po śladach opon, co dodaje otaczającym nas terenom poczucia bycia naprawdę wypełnionymi ludźmi, głównie żołnierzami. Czyli niby szczegóły, na które na pierwszy rzut oka nie zwraca się uwagi, przyjmując je za coś naturalnego i oczywistego, a jednak dobrze, że są.

Jednymi z bardziej przykuwających uwagę aspektów gry były dopracowane cienie, wyglądające jakby składały się z czegoś więcej niż tylko ciemne i jasne pole. Każdy element otoczenia rzuca swój własny, można by rzec unikalny cień. Coś takiego robi wrażenie, szczególnie, że to po pierwsze przecież bardzo rozległe i otwarte poziomy, a po drugie gra musi dostosowywać to, co widzimy do tego, co dzieje się na ekranie "w locie".

Gracz może przemierzać świat pieszo - trochę wolniej niż w Lipsku, prędkość biegu została ograniczona, w wodzie albo w jednym z 12 pojazdów. Od Lipska ilość tych ostatnich nieco ograniczono, za to skupiono się na dopracowaniu każdego z nich by naprawdę dać każdemu unikalny sposób prowadzenia i zachowanie. To raczej lepsze rozwiązanie. Jeśli chodzi o uzbrojenie, nie wiadomo jeszcze, jak bogate będzie, ale warto wspomnieć, że niektóre modele będą bardziej podatne na trudne, afrykańskie warunki, inne (jak na przykład poczciwy Kałasznikow) mniej.

Jest tu jedna część prezentacji, którą znamy z zeszłego roku - skradamy się, kradniemy jeepa po czym uciekamy pościgowi. Ale tym razem odnajdujemy mnóstwo detali, które czynią tę scenę całkiem inną niż poprzednia wersja. Jeepa udaje się zdobyć bez większego trudu, ale "ogon" taranuje nasz pojazd, powodując, że wpadamy na masywną skałę, co, jak nietrudno zgadnąć, zmusza nas do walki pieszo. A wcześniej mamy piękne ujęcie, jak przebijanie się przez tubylczą wioskę powoduje w niej nieliche spustoszenia.

W następnym etapie demonstracji, czyli stacji benzynowej, stajemy się obiektem ataku zanim jeszcze zdążymy przygotować broń. I tu kolejna ciekawostka - przeciwników można wykańczać sposobem: ranimy jednego, po czym zabijamy tego, który wybiegnie na pomoc koledze. Można też zupełnym przypadkiem spudłować upatrzony cel, ale tą zagubioną kulą zastrzelić kogoś, kto stoi za nim - też niby znane, ale jednak całkiem inne niż kiedyś.

Gdy zrobimy porządek, udajemy się 6-7 kilometrów na południe (o rozmiarze map za chwilę).
Nasz pierwszy przystanek w tej wędrówce to jedno z miast, gdzie możemy się dozbroić i dostać kolejne zadania. Tu też okaże się, czy dotychczasowe dokonania gracza dały mu reputację zabijaki, przed którym lepiej uciekać, czy leszcza i łatwego celu. Wszystko zależy od tego, czy zadania będziesz rozwiązywał... brutalnie czy bardzo, bardzo brutalnie. ;) To będzie miało również wpływ na nastawienie NPC-ów, w tym takich, których można zwerbować do wykonywania z tobą niektórych misji.

Jak już wspomniałem, będzie gdzie wędrować. Świat gry będzie podzielony na kwadratowe mapy, każda o wielkości około 1 km kwadratowego. Przejście między jedną a drugą mapą jest niezwykle płynne, aczkolwiek nie zawsze można przechodzić w dowolnym miejscu. W prezentacji była to wąska, a więc siłą rzeczy ograniczona górska ścieżka. Jednak autorzy zapewniają, że często do wyboru będzie kilka różnych dróg. Także "z zewnątrz" świat jest ograniczony z wykorzystaniem naturalnych elementów występujących w przyrodzie (niekończąca się pustynia), a nie różnych dziwnych wynalazków typu niewidzialna ściana.

Na koniec trafiamy do wioski, wkomponowanej w stok górski. Trzeba ją oczyścić z wrogiego elementu... i dopiero tu gra prezentuje całe swoje piękno. Każdy element zabudowań można w jakiś sposób wykorzystać, schować się w dowolnej chacie albo powystrzelać ukrywających się w niej najemników. Z pobliskiego wzgórza poluje na nas snajper, zmuszając do ciągłego pochylania się, także sama wioska to jeden wielki krzyżowy ogień i kocioł, w którym musimy uważać gdzie idziemy, by nie wpaść na kogoś z wielką giwerą. Jest trudno, ale wszystko dzieje się "fair" - snajperzy nie uzyskują trafień niemożliwych, a zwykli żołnierze nie strzelają z precyzją tych pierwszych.

Zmianie uległ także system prezentacji i regeneracji poziomu zdrowia. Składa się z pięciu pasków, każdy z nich regeneruje się sam, jeśli tylko znajdziemy czas i miejsce do odpoczynku. Ale tylko do poziomu następnego paska - by go przywrócić potrzebujemy już apteczki. Gdy zostanie nam pasek ostatni pora zabawić się w chirurga, czyli pousuwać odłamki i kule oraz pozaszywać rany. Dzięki temu po pierwsze gra się płynniej, postać jest dobrze zbalansowana (nie jest ani super bohaterem, ani mięczakiem, mdlejącym od pierwszej rany), a po drugie momenty zabaw z postrzałami bardziej oddziałują na psychikę, bo nie przydarzają się już tak często.

Jeśli o coś w tej grze można się bać, to na pewno nie o technikalia - szczególnie, że otwarty świat, czy arsenał i zabawa nim robią wyjątkowe wrażenie. Oby tylko ten otwarty świat nie skończył jako jedna wielka piaskownica, w której każda część mapy jest podobna do poprzedniej. Czy tak będzie, zobaczymy już wkrótce, podczas naszej pierwszej podróży do Afryki.


Oceń materiał:

• 0 zgiń
• 0 graj