Assassin's Creed Renesans - recenzja książki 2

Witajcie w małym eksperymencie. Oczywistym pytaniem jest - co o tym sądzicie?


Pisanie kontraktowe tak naprawdę w Polsce nie istnieje. U nas, w zakresie literatury mamy do wyboru tak zwany „salon” czyli kolejne przedruki Szymborskiej, ewentualnie prozaicznego Pilcha, zaś gdy idzie o fantastykę są tam takie persony jak Sapkowski, Kossakowska, Grzędowicz, Kres i tak dalej. Jedynie wydawnictwo Fabryka Słów pozornie stawia na debiutantów, tłukąc taśmowo kolejne pozycje z literatury gatunkowej. Niemniej jednak nie istnieje zawód pisarza, czyli gościa, który na zamówienie walnie 400 stron fantastyki. Stąd, gdy ktoś nie siedzi w np. literaturze „Magic The Gathering”, czy fabularyzacjach Starcrafta, kompletnie nie zrozumie idei takiej książki jak "Assassin’s Creed: Renesans".


Chimaira


Książka Olivera Bowdena, która ukaże się na rynku polskim 10 listopada to typowy przykład pisarstwa kontraktowego. Bierzemy faceta, którego jedynymi zasługami będzie właśnie fabularyzowanie serii „Assassin’s Creed”, dajemy mu wytyczne i jazda. W naszym pięknym kraju ukazało się nieco pozycji kontraktowych - głównie z serii „Dragon Lance”, „D&D”, czy choćby „Magic: The Gathering”. Jeśli idzie o sprawy zahaczające temat gier komputerowych, mamy takie niechlubne koszmarki jak „Baldur’s Gate” czy „Diablo”. Największym szokiem dla gracza, bo to pierwsza grupa docelowa tej pozycji, jest to, że książka właściwie niewieloma elementami różni się od fabuły gry. Nie mamy tu tworzenia dodatkowej treści fabularnej, czyli przygód kogokolwiek innego niż nasz szanowny Ezio Auditore Da Firenze. Mało tego, niemal całkowicie pominięty jest wątek pamięci genetycznej, czyli Desmonda, laboratorium i przyszłości. Akcja książki od początku do ostatniej strony dzieje się w renesansowej Italii. Jedynie bodaj dwa razy daje się nam do zrozumienia, że Ezio jest częścią większej układanki, ale wyłapie to jedynie ktoś mocno obeznany z grami komputerowymi.


W fabule nie ma poza tym istotnych zmian. Ze zrozumiałych względów nie mamy tu wątku ekonomicznego, zaś na przykład taka Claudia ląduje nie przy papierach, a w... klasztorze. Tempo natomiast jest dość szybkie, całość przypomina klasyczną powieść awanturniczą z małymi przebłyskami płaszcza i szpady. Wiadomo, że to nie ta klasa co Dumas, ale trzeba przyznać, że oderwać się jest dość ciężko. Zarówno w kwestii opisów jak i dialogów da się to wszystko czytać bez chęci ciśnięcia książki w kąt. Tłumaczenie nie jest złe, jedyne co mi się gryzło, to okazjonalne wulgaryzmy. Wyobraźcie sobie przeciwników którzy przerzucają się kwiecistymi (naprawdę ładnie powiedzianymi) przemowami na temat ich pochodzenia, matek oraz tego kto kogo zabije, po czym jeden z nich rzuca, że - uwaga, cytat - „[coś] jest suche jak cipka zakonnicy”. No dobra, może to i zabawne, ale nawet jeśli łamie konwencję dialogu to nader niezręcznie. Takich kwiatków jest kilka, ale nie wpływają na szczęście zbyt znacząco na odbiór powieści.


Właściwie największym zarzutem w kierunku „Renesansu” może być to, że część graczy po prostu oleje taką książkę z jednego prostego powodu - jest to po prostu upiękniona przez figury stylistyczne solucja drugiej części gry. Naturalnie jeśli ktoś jest maniakiem universum AC będzie go ciekawić jak naprawdę nazywa się La Volpe, czy dajmy na to - jak opisze się morderstwo tego czy tamtego Templariusza. Z drugiej strony, ktoś kompletnie nieobeznany z serią po przeczytaniu książki właściwie nie musi już grać w „Assassin’s Creed 2”. Po co więc to wszystko? Nie jest to jakieś kolosalne uzupełnienie universum, bo diabeł tkwi tam w szczegółach. Mamy do czynienia raczej z czymś na kształt gadżetu, który w dobie zidiocenia konsumentów wywoła przynajmniej tekst „a wiesz, przeczytałem coś ostatnio”. Lepiej zatem, żeby to był „Assassin’s Creed: Renesans” niż kilka artykułów na Pudelku.



Oceń materiał:

• 2 zgiń
• 5 graj