Quantum Theory - wrażenia (tuż) przed premierą 4

O Quantum Theory słychać było od jakiegoś czasu. Japońska wersja, nie ukrywajmy, Gears of War od początku owiana była swoistą mgiełką tajemnicy. Jutro już premiera, zatem w ramach małego teaserka zbiór wrażeń z ładnych kilku godzin gry.


Chimaira


Przede wszystkim nie ma co się czarować. Pod względem mechaniki rozgrywki Quantum Theory to po prostu Gears of War, tyle że w wersji japońskiej. I tu właśnie zaczynają się różnice, w liczbie mnogiej jak widać. Przyciąga przede wszystkim typowo wschodni sposób podawania fabuły. Na początku nie wiemy kompletnie nic, zaś dopiero po jakimś czasie zaczynamy, jak to się w stołecznym mieście mawia, ogarniać co się dzieje. Nasz bohater, Syd, to jeszcze bardziej milkliwa wersja Marcusa Fenixa (o ile to w ogóle możliwe). Wzorem mrocznych bohaterów z przeszłością, rodem z anime, od czasu do czasu komentuje na głos wydarzenia w grze, w typowo japońsko egzystencjalnej manierze. Z kilku powodów kojarzy mi się nieodmiennie z niejakim Gatsu, bohaterem mangi i anime Berserk. Tak samo mrukliwy, rzuca się do walki jakby nie liczyło się już nic, posiada te wszystkie „mroczne sekrety”. Jedyne czego mu brakuje to miecz trzy razy większy od człowieka. Ale spokojnie, nadrabia Revenantem, podstawową bronią, która robi całkiem niezłe kuku. 


Skoro przy broniach jesteśmy, to pojawia się - jak na razie - całkiem spory arsenał. Począwszy od karabinów z różną szybkostrzelnością, przez broń energetyczną, shotguny, wyrzutnie, granatniki i tak dalej. Jako że 100% gry spędzamy na strzelaniu do wszelakich maszkar w niszczonej systematycznie tajemniczej wieży, warto żonglować odpowiednimi elementami inwentarza. 



Jak na razie jest całkiem nieźle. Każdy fan japońskiego stylu opowiadania historii i kliszowatych, choć definitywnie wzbudzających różnorakie uczucia bohaterów powinien być zadowolony. Jedynym problemem tak naprawdę jest grafika. Myślałem, że na Playstation 3 mamy same zjawiskowe gierki, a tu taka przykra niespodzianka. Niedoróbki teksturowe ratuje na szczęście specyficzny styl projektowania kolejnych pomieszczeń. 


Ogółem, czy jest na co czekać? Polecam zajrzeć jeszcze do recenzji, która ukaże się za chwilkę. Jako że jestem osobnikiem, który nieszczególnie zachwyca się zjawiskowością wizualną, a bardziej zwraca uwagę na niuanse fabularne i konstrukcję postaci, gra nie wydaje się być kiepska. Jak to w końcu będzie wyglądać? Dowiecie się, gdy utłukę ostatniego bossa.


Oceń materiał:

• 2 zgiń
• 1 graj