Cywilizacja – seria wszech czasów 20

Dawno, dawno temu, kiedy ziemia była jeszcze bezkształtną masą zawieszoną w próżni, a dokładniej gdzieś na początku lat dziewięćdziesiątych, niejaki Sid Meier stworzył grę pod tytułem Cywilizacja. Zajął w ten sposób tron króla strategii turowych, i nie dał się z niego zrzucić do tej pory. Nie wiem czy znajdzie się tutaj choć jedna osoba, która nie grała w żadną z odsłon tej serii wszech czasów. Natomiast jeśli komuś z was, nawet nie obiła się nigdy o ucho ta nazwa, niech lepiej się do tego nie przyznaje.

Kirq

Wydana w 1991 roku Cywilizacja była przełomem. Przykuła do siebie na długie miesiące – czasem lata – całe rzesze graczy. Któż nie chciałby poprowadzić swojej własnej cywilizacji, od jej pierwszych chwil w zamierzchłej przeszłości, aż po światową dominację, lub też do czasów eksploracji kosmosu? Gra dawała nam wpływ na niezliczoną ilość czynników, zarazem robiła to w tak intuicyjny sposób, że niemal każdy wciągał się po same uszy już po godzinie zabawy. Zakładanie i rozbudowa miast, rozwój technologiczny, kontakty dyplomatyczne z innymi nacjami, tworzenie i zarządzanie armią, wojny, sojusze i zdrady. To wszystko oferowała gra wydana w dwa lata po North&South. Ja pamiętam jak dziś, kiedy po raz pierwszy uruchomiłem Cywilizację na mojej wysłużonej Amidze. Było to w niedzielne popołudnie i zaowocowało symulowaniem choroby, w celu zostania w domu na drugi dzień, i kontynuacji ekspansji mojej cywilizacji.



Cywilizacja oferowała nieskończone pokłady zabawy. Mimo to, można śmiało powiedzieć, że Sid Meier kazał nam długo czekać na kontynuację. Cywilizacja II ujrzała światło dzienne w 1996 roku – czyli pięć lat po premierze części pierwszej. Wprowadziła ona sporo nowych jednostek, technologii i cudów świata. Jednak tym co rzucało się w oczy od pierwszej chwili, była ogromna poprawa szaty graficznej, oraz wprowadzenie rzutu izometrycznego w miejsce widoku z góry. Doczekała się ona dwóch rozszerzeń. Civilization II: Conflicts in Civilization oferował nowe scenariusze, w tym kilka stworzonych przez fanów. Zaś Civilization II: Fantastic Worlds pokusił się o odejście od realistycznych fundamentów serii, wprowadzając miedzy innymi możliwość konfliktu z cywilizacją z marsa, czy też rasy właściwe jedynie światom Fantasy.

Wydane w 1997 roku Civilization II: Test of Time było swoistym spin offem, utrzymanym w konwencji dodatku Civilization II: Fantastic Worlds. Jego najbardziej charakterystycznym elementem były dwa nowe scenariusze – jeden umiejscowiony w realiach science fiction, drugi w świecie fantasy. Wartym nadmienienia jest również wydany w 1999 roku przez Activision Civilization: Call to Power. Tym co odróżniało go od oryginału, był między innymi fakt, że ramy czasowe nie kończyły się w dwudziestym pierwszym wieku, sięgając aż do trzydziestego stulecia. „Zew Władzy” doczekał się kontynuacji, która ze względu na brak praw autorskich straciła przedrostek „Civilization”, nazywając się po prostu Call to Power II.



Trzecia odsłona ukazała się równo w dziesięć lat po premierze pierwowzoru. Utrzymała ona rozsądny kierunek rozwoju serii. Gra ponownie wyładniała oraz otrzymała całą masę nowych rozwiązań. Żeby wymienić tylko kilka, warto wspomnieć o możliwości budowy pomniejszych cudów świata, każda nacja mogła postawić jeden. Dodatkowo przebudowana została sfera militarna gry, jednostki przestały być utrzymywane przez miasta w których powstały, ukształtowanie terenu zaczęło oddziaływać na ich zasięg wzroku, całkowitej reorganizacji uległo również użycie lotnictwa.

Tradycyjnie, Civilization III doczekało się dwóch rozszerzeń. Wydany w 2002 roku Civilization III: Play the World oprócz pomniejszych nowości, wprowadził tryb dla wielu graczy oraz zupełną nowość – możliwość gry w czasie rzeczywistym. Nie zdobył on jednak serc graczy, gdyż obie nowości nie funkcjonowały tak jak powinny. Wydany rok później Civilization III: Conquests okazał się dużo lepszym produktem. Dodał on miedzy innymi możliwość rozgrywki wieloosobowej przy użyciu poczty elektronicznej. Kolejną ciekawostką były nowe, nieco mniejsze scenariusze, które skupiły się na wydzielonych okresach historycznych. Conquests został przyjęty przez fanów dużo cieplej.



W dwa lata po drugim rozszerzeniu do Civilization III światło dziennej ujrzała kolejna część. Civilization IV przez wielu uważana jest za szczytowe osiągnięcie w serii. Oprócz poprawy strony audiowizulanej, wprowadziła ona szereg nowości. Nie muszę chyba mówić, że gracze tradycyjnie otrzymali całą masę technologii, jednostek czy też budynków. Na szczególna uwagę zasługuje jednak fakt, iż była ona bardzo otwarta na wszelkiego rodzaju modyfikacje. Tu też obyło się bez niespodzianek. W ślad za częścią czwartą podążyły dwa rozszerzenia. Wydane w rocznych odstępach Civilization IV: Warlords i Civilization IV: Beyond the Sword dodały między innymi postacie wielkich przywódców, wpływających na losy całych nacji, oraz tradycyjnie całą górę nowych scenariuszy.

W 2008 roku, w ręce fanów wpadł spin off serii zatytułowany Sid Meier's Civilization IV: Colonization. Jak łatwo się domyślić skupił się on na okresie kolonizacji. Tu dochodzimy do kolejnej, dość przełomowej nowości. Nieco ponad dwa lata temu seria zawitała na next geny. Wydane wtedy Sid Meier's Civilization Revolution, zgodnie ze swoim podtytułem, okazało się swoistą rewolucją. Gra nie doczekała się wersji na swoją macierzystą platformę, natomiast posiadacze konsol mogli w końcu zasmakować tej kultowe strategii. Niestety w nieco uproszczonej formie, ale jednak. Revolution spotkało się z dość pozytywnym przyjęciem.



W ten sposób docieramy powoli do czasów współczesnych. Seria ma się dobrze jak nigdy. Już za kilka dni czeka nas premiera fenomenalnej Sid Meier's Civilization V. Miałem okazje już grać w wersję preview tejże gry, i mogę was zapewnić, że fani nie będą zawiedzeni. Z większych nowości, gra zamienia kwadratowy podział mapy na heksagonalny. Dochodzą neutralne miasta, spora przebudowa czeka również militarny aspekt rozgrywki. Przez co wojny będą moim zdaniem emocjonujące jak nigdy dotąd. Jakby tego było mało, w najbliższej przyszłości Cywilizacja ma zawitać na Facebooka. Nawet boję się myśleć, jak dewastujący wpływ będzie to miało na moje życie osobiste. Niemniej sądzę, że najodpowiedniejszym sposobem na zamknięcie tego tekstu będzie: Panie Meier... dziękujemy!



Oceń materiał:

• 0 zgiń
• 12 graj