Enslaved - już graliśmy! 0

Wstęp do apokalipsy według Walta Disneya...

"I powiedziane zostało - przyjdzie dzień, kiedy ognistowłosa laska włoży Wam na głowę metalową puszkę. I nie będzie mógł żaden z Was postępować w wolnej woli. I Świat będzie dla was wówczas miejscem nieprzyjaznym..."

Powyższy fragment okazał się jak najbardziej prawdziwą przepowiednią. Byliśmy, widzieliśmy, pograliśmy (co poniektórzy) w wersję preview. Z niekłamaną przyjemnością mogę powiedzieć, że w dalszym ciągu Enslaved: Oddysey to the West plasuje się w absolutnej czołówce szpil tegorocznej jesieni. Wycieczka do wyludnionego i zapuszczonego Nowego Jorku była nader ciekawa, więc do dzieła - czas spisać pamiętnik...

Pierwsze skojarzenia, jakie wzbudza nowe dziecię Ninja Theory? Jest ich parę. Scena ucieczki z awaryjnie lądującego powietrznego statku niewolniczego intensywnością i dynamizmem konkuruje momentami z rozpoczęciem Uncharted 2. Motyw swoistego "autopilota" na płaszczyźnie platformówkowej automatycznie ożywia wspomnienia z Prince of Persia 2008. Dynamiczne walki od strony wizualnej zabijają nie mniej niż te z Bayonetty. Jeżeli jeszcze tego nie wiecie - tak, to będzie jedna z najświeższych gier ostatnich kilku miesięcy.

Jak zostało powiedziane w Księdze - nasz bohater tuż po dostaniu się na stały ląd, zostaje zniewolony przez niejaką Trip. Po założeniu mu kontrolującej umysł opaski i stosownym zaprogramowaniu jej (a nie wygląda na nerda, nie?), zostają skazani na swoją obecność. Ograny motyw fabularny? Może i tak, ale dzięki poszczególnym elementom wydaje się być tu naprawdę świeży.

Siłą tej gry będą bez wątpienia postaci i specyficzne relacje między nimi. Główny bohater (Monkey) w rozmowach z Trip okazuje oczywistą niechęć wobec swego uroczego ciemiężcy w rozbrajający ale i (ważne!) nienarzucający się sposób. Z kolei sama rudowłosa hakerka jest postacią słabą, tak fizycznie jak i pod względem charakteru. Jej zachowania i gesty w sytuacjach zagrożenia są przy tym tak urocze i na swój sposób życiowe, że bardzo szybko przekonuje do siebie gracza.

Słowa uznania należą się też twórcom za opracowanie pracy kamery. W trakcie gry bodaj kilka razy zdarzyło się jej się zgubić, co przy tak fantastycznej dynamice jest dobrym wynikiem. Poza tym bardzo podobał mi się swoisty miks w ukazywaniu akcji. Najczęściej mieliśmy do czynienia z typowym widokiem TPP zza pleców. Często jednak, produkcja ubarwiała stan rzeczy iście filmowymi ujęciami.

Oprawa Enslaved: Odyssey to the West robi bardzo dobre wrażenie. Wszędobylska zieleń została opracowana bardzo ładnie a i wszystkie zabudowania po których śmiga Monkey, także sprawiały solidne wrażenie. Jedynie tekstury od czasu do czasu straszyły rozdzielczością... ale to chyba już do końca pozostanie piętą achillesową większości gier obecnej generacji.

Animacja śmiało mogłaby konkurować z najlepszymi w tej dziedzinie (AC, PoP). Bohater porusza się z nomen-omen, małpią zręcznością, choć z rzadka miałem też wrażenie, jakby jakaś niewidzialna ręka kierowała nim z jednego nawisu na drugi. Aby nie było wątpliwości - akurat to nie jest niczym godnym podziwu.

Sprawa z muzyką jest o tyle ciekawa, że dopiero po naprawdę solidnym kawałku gry zdałem sobie sprawę, że... rzadko kiedy się ją tu zauważa. Owszem - czasem dało się słyszeć jakieś szybsze i dość egzotyczne motywy, jednak same w sobie nie były one jakoś szczególnie porywające. Z drugiej strony, wyprawa wgłąb miejskiej dżungli (tym razem już prawdziwej) pozytywnie zaskakuje przenikliwą ciszą, która towarzyszyła bohaterom znacznie częściej...

Jeżeli zaś chodzi o samą rozgrywkę, to łączy ona wspomniane elementy platformowe z fenomenalnie wyglądającą walką wręcz oraz strzelankowymi i skradankowymi elementami. O ile bezpośrednie starcia z pomniejszymi maszynami na "normalu" nie stanowiły żadnego wyzwania, o tyle rozpracowanie odpowiedniej ścieżki w przypadku bardziej oddalonych niemilców z karabinami, wymagało kilku prób. To samo miało miejsce w przypadku bossów - tutaj Enslaved reprezentuje starą, dobrą szkołę "czułych punktów".

W pewnym momencie bohater uzyskuje też możliwość naparzania do wrogów z różnego typu amunicji. Model strzelania jest raczej standardowy - nie zachwyca, ale też niczym nie odrzuca. Warto dodać, że Enslaved nie ma charakterystycznego systemu osłon. Protagonista automatycznie kuca przy niskich obiektach, jednak nie przykleja się do nich, jak to miało miejsce w takim Gears of War. I to pozornie archaiczne rozwiązanie sprawuje się naprawdę dobrze.

Podsumowując - osobiste przetestowanie "Odysei na Zachód" jedynie utwierdziło mnie w przekonaniu, że dostaniemy naprawdę zacny kawał kodu. Enslaved jest miodne i ładne; ma urocze dialogi i bohaterów. Przede wszystkim jednak wygląda na ŚWIEŻE. I oby w pełnej wersji rzeczywiście takie było. Amen.


Oceń materiał:

• 0 zgiń
• 5 graj