Kane & Lynch 2 - Już graliśmy! 3

Jest tak, jak być miało od samego początku. Mięcho, sceny przemocy i galopujące tempo rozgrywki pozostały, podobnie jak duet najbardziej kontrowersyjnych bohaterów ostatnich lat, ale całość ubrana w nowe szaty znacznie zyskała na wyrazistości.

Eugeniusz Siekiera

Kane dorobił się szczeciny, Lynch jak był nierozważnym psycholem, tak jest nim nadal. To oni rozdają tu karty, są wizytówką programu, nie mogło być inaczej. Ale jest jeszcze trzeci bohater, manifestujący swą obecność na każdym kroku, a więc wybijający się przed szereg. Mowa o oprawie graficznej, a konkretnie charakterystycznym ujęciu kamery i najrozmaitszych filtrach, które w żadnej produkcji wcześniej nie miały tak olbrzymiego wpływu na klimat. Pamiętacie zakłócenia z Manhunta, imitujące nagrania z kamer przemysłowych? Wyglądały nieźle, ale to naprawdę nic przy cudach, jakie oglądamy tutaj.

Jest wszystko, co obiecano, a nawet więcej. Kamera trzęsie się jak szalona, a całość przypomina nagranie uchwycone ręką przypadkowego przychodnia. Do tego dorzućmy wyblakłe kolory, nagłą utratę ostrości w momencie postrzału, charakterystyczne ziarno, rozpaćkane źródła światła, czy przebicia jednej wybranej barwy.




Jest jeden minus tego rozwiązania. Akcja gna dość konkretnie, nie ma czasu na myślenie, gdy niebo wali się nam na głowy. Przemykamy pomiędzy osłonami, eliminując przeciwników wyskakujących jak diabeł z pudełka (co trochę przypomina prymitywne rozwiązania rodem z celowniczków), a te wszystkie graficzne urozmaicenia, oprócz budowania niesamowitej atmosfery, przy dłuższym kontakcie robią się męczące dla oczu.

Jeśli idzie o mechanizmy rządzące rozgrywką, od czasu ostatniej części niewiele zdążyło się zmienić. Zgodnie z obietnicą, ździebko przemodelowano system korzystania z osłon. Obecnie trzeba wdusić odpowiedni przycisk, ten sam służy nam podczas przeskakiwania pomiędzy kolejnymi osłonami. Ma to o tyle znaczenie, że środowisko jest podatne na zniszczenia i takie chociażby drewniane przepierzenia stanowią dość mizerną ochronę.

Podobnie jak wcześniej, mapy są hermetyczne, liniowe i zbudowane wedle dość prostych szablonów, więc na ogół nie brakuje miejsc, w których można schylić łeb. Rozgrywka jest dość prymitywna, co tu kryć. Wszystkie z udostępnionych rozdziałów bazują na tym samym, doskonale znanym schemacie. Nie zmienił się również wydźwięk samej opowieści. Jest brutalnie, krwawo, szybko i bezkompromisowo.




Na chwilę obecną największe zastrzeżenia mam pod adresem animacji postaci, zwłaszcza pchających się pod nasz celownik przeciwników. Wyraźnie brakuje im kilku klatek, często padają na glebę dość niezgrabnie, zdarza się też, że ręka jakiegoś typa zanurzy się po łokieć w teksturze. Szczytem marzeń nie jest również sztuczna inteligencja. O ile o towarzyszącego mi Kane'a martwić się nie musiałem, tak już wróg okazał się średnio sprytny.

Zachowanie osób postronnych także bywa dość kontrowersyjne. Czasem uciekają w popłochu na widok wyciągniętej spluwy, co jest całkowicie zrozumiałe. Niektórzy natomiast to prawdziwi twardziele, których kompletnie nie wzrusza grad pocisków. Spacerują sobie w najlepsze w samym środku rozpętanego piekła. Co jeszcze? Karabiny mają zbyt spory rozrzut, a celownik jest mało precyzyjny. Irytować mogą również długie czasy ładowania. Ostatnią wyłapaną przeze mnie bolączką jest "krótka pamięć" programu, który nie potrafi spamiętać indywidualnych ustawień i osiągnięć. Wyjście z gry wszystko resetowało. Miejmy nadzieję, że choć część z powyższych baboli zostanie w międzyczasie poprawiona.

Udostępniona wersja programu oferowała jedynie cztery pierwsze rozdziały, ale już teraz czekam z utęsknieniem na więcej. Z całą pewnością nie będzie to gra wybitna czy przełomowa. Jeśli jednak dobrze bawiłeś się przy pierwszej odsłonie, nie możesz przejść obojętnie obok dwójki. Wiele wskazuje na to, że będzie po prostu lepsza.


Oceń materiał:

• 0 zgiń
• 5 graj