Mafia II - Już graliśmy! 9

W swoim czasie pierwsza Mafia była jedyną sensowną konkurencją dla święcącego triumfy GTA III. Historia lubi się powtarzać, bowiem na chwilę obecną nowe dzieło 2K Czech wydaje mi się być pierwszym naprawdę dobrym sandboxem od czasu GTA IV. Dobrym na tyle, by rzucić wyzwanie produkcji Rockstara.

Eugeniusz Siekiera

Z niekłamaną przyjemnością zatopiłem się w upojnym klimacie lat czterdziestych ubiegłego stulecia, a zaśnieżone ulice Empire Bay zrobiły na mnie kolosalne wrażenie. Pierwsze, co rzuca się w oczy, to właśnie oprawa graficzna i wyrazistość świata przedstawionego. Na zaparkowanych samochodach zalegają zaspy śniegu, ludzie opatuleni w zimowe płaszcze spieszą się do domów, kloszardzi kulą się z zimna, szyby pokrywa szron, a z samochodowego radia dobiega uspokajający jazz. Jest klimatycznie! Szalenie łatwo połknąć przynętę i dać się porwać nowej historii. Bo nowe jest tu nie tylko miasto, ale i sami bohaterowie. Było mi dane poznać cztery rozdziały tej mafijnej opowieści.

W kwestii rozgrywki dzieło Czechów nie odkrywa nowego lądu. Serwuje charakterystyczny kolaż etapów jeżdżonych, strzelanin z wykorzystaniem osłon i bitki na gołe pięści. Podobnie jak w przypadku GTA IV, o magnetyzmie programu w dużej mierze decyduje dobrze poprowadzona fabuła, niezłe dialogi, wiarygodne zarysowane sylwetki postaci i kapitalne scenki przerywnikowe, nierzadko trwające kilka minut. Całość podzielono na rozdziały, z czego każdy jest jedną dużą odrębną misją, podzieloną najczęściej na kilka pomniejszych zadań.




Dla przykładu jedna z misji obejmuje znalezienie szybkiej fury, śledzenie podejrzanego, prosty etap skradankowy, w którym przemykamy za plecami drabów, pojedynek na pięści, efektowną strzelaninę, ucieczkę z miejsca zdarzenia, a na końcu bonusowo wizytę w sklepie, by uświnione w kanałach ciuchy zmienić na nowe. Zaliczenie takiego jednego pakietu to dobre 30-40 minut zabawy, nie obyło się więc bez checkpointów w najbardziej newralgicznych momentach, by w razie wpadki darować nam konieczność rozpoczynania wszystkiego od nowa.

Mam lekkie zastrzeżenia do fizyki jazdy, choć uwzględniając epokę i dostępne wtedy rzęchy, być może moje czepialstwo jest nieuzasadnione. Tak czy inaczej większość wehikułów, którymi miałem okazję pokierować, to toporne monstra z długą drogą hamowania i kiepską sterownością. Dorzucono prosty model zniszczeń, ale daleko mu do podziwianego w GTA IV. By zaopiekować się zaparkowanym na poboczu wozem, można wybić szybę, bądź podejść do sprawy nieco bardziej subtelnie i rozegrać prostą mini-gierkę, bawiąc się wytrychem.

Ciekawie rozwiązano również kwestię policji. Wydała mi się nieco mniej nadgorliwa niż w jedynce, więc już nie zawraca nam gitary za przejechanie skrzyżowania na czerwonym świetle. Za drobne przewinienie na oczach władzy grozi nam co najwyżej mandat (czyli tak, jak było wcześniej), wtedy można poddać się gliniarzom dobrowolnie, można też im zwiać, co nawiasem mówiąc zbyt trudne nie jest. Sytuacja się komplikuje w momencie poziomu alarmowego drugiego stopnia. Wtedy ucieczka jest rozwiązaniem na krótką metę, bowiem następny patrol rozpozna nasze numery rejestracyjne i pościg rozpocznie się na nowo. Nic jednak nie stoi na przeszkodzie, by skorzystać z jednego z okolicznych warsztatów i zmienić blachy (względnie przemalować brykę). Tam też można skorzystać z opcji tuningu bądź naprawić ewentualne uszkodzenia.




Bardzo fajnie wypadły etapy chodzone. Teoretycznie nie ma tu niczego, czego byśmy już wcześniej nie widzieli, ale wszystkie składowe świetnie ze sobą współgrają, czyniąc strzelaniny szalenie miodnymi. Czuć moc poszczególnych spluw, walka na gołe pięści sprowadza się do prostej wymiany ciosów, bloku i kontr, a otoczenie obfituje w elementy, za którymi możemy schować się w najgorętszych momentach. Jest tylko jedna drażliwa kwestia, choć ja akurat powitałem ją z otwartymi ramionami. Pokuszono się o wprowadzenie najbardziej charakterystycznego uproszczenia naszych czasów - wywalenia apteczek i wprowadzenia na ich miejsce regenerującego się paska zdrowia. Nie każdemu przypadnie do gustu takie rozwiązanie, zwłaszcza gdy weźmiemy poprawkę na to, że pierwsza odsłona do najprostszych nie należała.

Oczywiście Mafia II nie odkryła przede mną wszystkich kart. Jak wspomniałem, dane mi było rozegrać cztery duże rozdziały wyrwane z różnych fragmentów gry, dlatego na dłuższą metę trudno wyrokować o spójności scenariusza i długości całej kampanii. Nie wiem też, czy w produkcie finalnym ujrzymy dodatkowe atrakcje, które mocno podkreślały specyficzny klimat zatłoczonego Liberty City. Wiecie, te wszystkie kluby, telewizja, czy kręgle, a do tego prawdziwe zatrzęsienie rozmaitych pod-misji.

Ponoć i tutaj miały się pojawić takowe urozmaicenia, ale na podstawie udostępnionego fragmentu wnoszę, że ograniczono się do niezbędnego minimum. Może to efekt nieco innej filozofii - miast rozmydlać rozgrywkę masą niepotrzebnych bzdur, ukrócono liczbę zbędnych dodatków, zachowując tym samym ciągłość i spójność opowieści. Tutaj pomiędzy samymi misjami nie ma zbyt wiele do roboty, pomijając rzecz jasna wizyty w warsztatach samochodowych czy sklepach z ciuchami, ale to, podobnie jak swobodne krajoznawcze przejażdżki bez celu, szybko się nudzi.

Na chwilę obecną gra wydaje się być skończona. Owszem, darmo tu szukać jakiejś rewolucji, można by też to i owo dopracować (np. inteligencję policji czy model jazdy), ale całokształt robi naprawdę pozytywne wrażenie. Z czystym sumieniem mogę powiedzieć, że warto czekać na produkt finalny.


Oceń materiał:

• 0 zgiń
• 10 graj