Bulletstorm - zapowiedź 0

Było o nich cicho, choć od pamiętnego Painkillera z niecierpliwością wyczekiwaliśmy jakiekolwiek informacji na temat kolejnego projektu People Can Fly. Do niedawna wiadomo było niewiele ponad to, że ekipa nie marnuje czasu na dłubanie w pępku, a po wykupieniu rodzimego studia przez Epic Games należało się spodziewać ścisłej współpracy z teamem Cliffa Bleszinskiego. Takie informacje to żadne informacje, ale w końcu pojawiły się jakieś konkrety.

Eugeniusz Siekiera

Zaskoczenia nie ma. Ekipa pod batutą Adriana Chmielarza zamierza wykrzesać tytuł z gatunku, w którym już mieli okazję się wykazać, najpierw przy tworzeniu PK, później modelowo przenosząc Gears of War na poczciwe pecety. Bulletstorm będzie piekielnie dynamicznym FPS-em, który stawia na tyleż efektowną, co brutalną rozwałkę, tabuny przeciwników i charyzmatycznego zakapiora brodzącego po kostki we krwi. Już sam art reklamujący ten tytuł nasuwa jednoznaczne skojarzenia z okładkami takich klasyków jak Doom czy Duke Nukem 3D. Powiew oldschoolu? Jestem za.

Elementem nieco urozmaicającym krwawą krucjatę będzie specjalny system oceniający nasze postępy i nagradzający każdą pomniejszą akcję określoną ilością punktów. Na wzór The Club, nasza efektywność w trzebieniu wrogich zastępów w prosty sposób przełoży się na ogólny wynik, choć w dziele Bizarre Creations chodziło głównie o czas i bezpośrednio związane z tym zajęcie najwyższego miejsca w rankingu, tu z kolei przyniesie to bardziej wymierne korzyści. Za zebrane punkty wykupimy ulepszenia do poszczególnych spluw, które w znaczący sposób przełożą się na ich bojową przydatność.




Póki co potwierdzono obecność energetycznego bicza i granatnika strzelającego naraz całą wiązką, choć naturalnie wachlarz dostępnych narzędzi mordu będzie znacznie obszerniejszy, nie zabraknie rozmaitych wariacji na temat strzelby i karabinu maszynowego. PK spluwami stał, a takie zabawki jak kołkownica na trwałe zapisały się w burzliwej historii gatunku, więc o ten element Bulletstorma jestem zupełnie spokojny. Uzupełnieniem powyższego będzie mocno uproszczony system walki wręcz, który w połączeniu z bronią palną pozwoli wyprowadzać ciekawe, lepiej punktowane kombinacje.

Co prawda mamy do czynienia z FPS-em dość staroszkolnym w swej formule, istotną rolę odgrywać będzie również fabuła. Na chwilę obecną wydaje się równie zamotana, co banalna, ale fakt, iż odpowiada za nią Rick Remender (znany autor komiksów i człowiek, który maczał palce w scenariuszu Dead Space'a), pozwala na ostrożny optymizm. Rzecz ma mieć miejsce w odległej przyszłości, my zaś wcielimy się w niejakiego Graysona Hunta. Pozwolę sobie pominąć przydługie wprowadzenie. Wystarczy wiedzieć o początkowej przynależności naszego bohatera do grupy Death Echo, która podejmuje się zadań na zlecenie generała Serrano, człowieka trzęsącego Konfederacją Planet, która z kolei jest jedną z najpotężniejszych sił w całej galaktyce. W trakcie jednej z misji, gdy na jaw wychodzą pobudki kierujące rzeczonym generałem, dochodzi do buntu, zaś nasz bohater, odmawiając wykonania rozkazu, staje się wrogiem publicznym numer jeden. Właściwa część rozgrywki ma miejsce dziesięć lat później, kiedy to w wyniku najrozmaitszych okoliczności trafiamy na powierzchnię planety Stygia, gdzie dominują monstrualne mięsożerne rośliny oraz miejscowe prymitywne gangi. Wespół z towarzyszącym nam cyborgiem Ishi Sato, spróbujemy się odnaleźć w tej nowej, drapieżnej rzeczywistości.




Mimo, iż posoka będzie zalewać ekran w nadprogramowych ilościach, nowemu dziecku Chmielarza i spółki daleko do nadętych, pseudo-poważnych tytułów, w których ciężko wyczuć co większe - kaliber, biceps czy ego głównego bohatera. Grayson Hunt upodobni się bardziej do pamiętnego Duke'a czy Caleba i z charakterystycznym ciętym dowcipem żywo będzie komentował wszelkie wydarzenia na ekranie (to po części efekt niemal całkowitej rezygnacji z cut-scenek). Uzupełnieniem kampanii singlowej ma być naturalnie multiplayer, na temat którego nie zdradzono póki co żadnych konkretów; wiemy jedynie, że nie pojawi się tryb kooperacji, z którego zrezygnowano ze względu na konstrukcję scenariusza.

Choć wspomniany Painkiller hulał na autorskim silniku PCF, z uwagi na zależność od Epic Games nie dziwi przesiadka na Unreal Engine 3. Zaskakuje natomiast co innego - jakość samej oprawy, którą póki co można podziwiać na kilkunastu udostępnionych screenach i opublikowanym niedawno zwiastunie. Ekipie najwyraźniej udało się zaprząc do roboty ukryte zapasy mocy silnika, który - choć jest szalenie wydajnym narzędziem - ostatnimi czasy zaczął już lekko odstawać od ścisłej światowej czołówki. Zdaniem wielu najnowszy projekt polskich programistów automatycznie wskoczył na listę najbardziej oczekiwanych produkcji. Czy ten hurraoptymizm nie jest przesadny? Na odpowiedź przyjdzie nam trochę poczekać, premiera najwcześniej za rok. Na konsolach i PC naturalnie.



Oceń materiał:

• 0 zgiń
• 0 graj