Lost Planet 2 - ograliśmy 0

Lost Planet nie było szczególnym hitem w sensie masowym. Jako pewna nisza, spełniło swoje zadanie. Udowodniło też, że jednostajne tereny wcale nie muszą być nudne. Ale poziom trudności i inne mało przyjemne kwestie (ciągłe walki by utrzymać ciepło) nieco spychały ten produkt w stronę bardziej hermetycznej społeczności. Teraz nadchodzi Lost Planet 2 – zmieni się coś? O tak, i to dużo. Graliśmy nieco w nową odsłonę i można powiedzieć, że pewne rzeczy to rewolucje, inne – ewoucje i jak to z grami bywa mamy też deewolucję.


Chimaira


Przede wszystkim zapomnijcie o singlu rodem z jedynki. Konkretna historia, w sensie postaci, została zastąpiona przez rozgrywkę kooperacyjną. Waga fabuły zaś przesunięta raczej w stronę wydarzeń, niż bohaterów. I tu już zdradziliśmy kilka rzeczy na raz. Zajmijmy się więc szczegółami po kolei. Przede wszystkim, niczym w Gears of War, mamy wszechobecny tryb kooperacji. Oczywiście da się przechodzić grę w pseudo-singlu, czyli z trzema botami, ale chyba nie o to chodzi. Poruszamy się drużynami, wspólnie atakujemy różne wrogie przyczułki, zdobywamy nieprzyjemne dla przeciwników mechy, czy wreszcie – walczymy z Akridami. Tu oczywiście znajduje się clou kooperacji. Choć udawało mi się pokonać te wielkie, spasione bestie samemu (w sensie bycia żywym graczem), to jednak nic nie zastąpi porządnie skoordynowanego ataku na jakieś błyszczące żeberka danego niemilucha. Komputerowi pomagierzy radzą sobie nie najgorzej, ale nie stanowią też tytanów intelektu, gdy przychodzi co do czego. Można traktować to jako słabe AI, można też wykoncypować, że jest to sugestia byśmy grali z kumplami, zamiast konsolą.


Historia, szczerze mówiąc, na początku prezentuje się dość mdle. Tu ktoś strzela, tam uciekamy, tu szturmujemy, potem okazuje się że nas zdradzono i – pyk – przeskakujemy do następnych wydarzeń. I to wszystko za pomocą bezimiennej grupy Śnieżnych Piratów. Może jestem staroświecki, ale od dawna powstają gry, które łączą fajne wydarzenia z ciekawie zarysowanymi postaciami. Nie wiem czemu tutaj nie zdecydowano się na konkretną fabułę, zamiast tego serwując nam raczej zestaw mapek do coopa. No, ale ja jestem fabularnym zboczeńcem – jeśli ktoś lubi multi bez angażowania się w grę, to Lost Planet 2 jest jak znalazł.


Istnieje ku temu jeszcze jeden powód – możemy dowolnie modyfikować naszą postać. W sensie wizualnym oczywiście. Po internecie krążą już od dawna fotosy z Marcusem Fenixem, bohaterami Resident Evil 5, czekamy jeszcze na Chun Li i Kena... Jest to kolejny aspekt, który de facto przydaje się w grze wieloosobowej, nie zaś samotnym przemierzaniu E.D.N. III.


Sama mechanika gry jest w porządku. To znaczy – jako piechota mamy tu całkiem fajną strzelankę TPP. Gdy jednak zasiądziemy za sterami jakiegoś mecha, zaczyna się prawdziwa zabawa. W multiplayerze mechy są prawdziwym przekleństwem. Nie dziwota, bo nie dość że wytrzymałe, to w dodatku posiadają argumenty bardzo dużego kalibru.


Warto wspomnieć też o oprawie graficznej. Pierwsze Lost Planet wyglądało naprawdę super. Kontynuacja zaś zupełnie nie odstaje od tego trendu. Mało tego, w grze napotkamy nie tylko skute lodem i zasypane śniegiem równiny. Spędzimy sporo czasu w klimacie tropikalnym, przedzierając się przez wszelakie dżungle, busz i inne, że tak powiem, wysokopienne zarośla. Całość prezentuje się niezwykle smakowicie, szczególnie na wielkim ekranie. W chwili obecnej trudno mówić o jakimś dziele sztuki, ale zdecydowanie grafika nie będzie słabą stroną tej gry.


Cóż, Lost Planet 2 już niedługo. Dla takich singlowych pryków jak ja, jest to średnio interesujący tytuł. Ale jeśli ktoś fascynuje się rozgrywką w kooperacji, uwielbia multiplayerowy posmaczek i dowolne bawienie się skórkami swojej postaci – będzie jak znalazł, można już zamawiać. Zwłaszcza, że premiera niedługo.



Oceń materiał:

• 0 zgiń
• 0 graj