Prince of Persia Zapomniane Piaski - już graliśmy! 1

Franczyza Księcia Persji to długa historia wzlotów i upadków. Do tych drugich wielu ludzi może zaliczyć ostatnią odsłonę, gdzie występował jeden z ładniejszych ekranów ładowania, czyli Elika. Cóż, mnie się gra podobała, ale to nie o niej dzisiaj mowa. Oto bowiem nadchodzi wielkimi krokami gra Prince of Persia: Zapomniane Piaski. Wbrew tytułowi, ta produkcja przypomni nam słodko-gorzkie czasy Piasków Czasu, a i po troszę następujących po nich części.

Jak jednym słowem można by streścić i określić nowego Księcia? Śmierć, dokładnie takim. Dlaczego? No cóż, jeśli tak jak ja przyzwyczailiście się już do gier, które przechodzą się za was, Prince of Persia, który ukaże się w maju, spuści wam konkretny łomot. Aż dziw bierze, jak człowiek może się zdegenerować przez rozgrywkę dla mas. Ubisoft po swego rodzaju porażce z Prince of Persia 2008 postanowił wrócić do korzeni. Wysłuchać próśb graczy i zrobić grę w dawnym stylu. I takie są Zapomniane Piaski, możecie mi wierzyć.

W ogrywanym materiale nie mieliśmy dostępu do całej gry, a raczej bawiliśmy się środkowymi rozdziałami. Pierwsze na co można zwrócić uwagę, to naparzanie się nieraz z kilkudziesięcioma przeciwnikami jednocześnie. Co prawda większość z nich to kapiszony, ale i tak ilość robi wrażenie. Nic to jednakże dla naszego księcia. Jak za dawnych czasów skacze, mieczem wywija, fika jak trzeba, słowem – kuma te wszystkie kocie ruchy. Nie ma bloku, co sprawia, że musimy bardziej korzystać z uników, aniżeli parowania ciosów. Zresztą, gdy napotkaliśmy dwóch ogromnych bydlaków, żaden blok by nie pomógł. Z tymi panami trzeba poradzić sobie, że tak powiem, per rectum.

Sama walka to nie tylko machanie mieczem i maszowanie przycisku z rysunkiem kwadratu. Poza tym mamy dostępne trzy czary (czwarty w przygotowaniu). Pierwszy to zbroja ziemi, drugi wznieca ogromne tornado porywające – dosłownie – wszystkich wrogów, trzeci zaś generuje coś na kształt lodowych stalagmitów i zdecydowanie zimnej podłogi, która przerzedza szeregi wroga.

Na koniec zaś zostaje oczywiście słynne cofanie czasu. I trzeba przyznać, że nawet w walce przydaje się czasami, gdyż wyobraźcie sobie, że mamy coś tak archaicznego jak pasek życia. Nie muszę chyba mówić, że w ostrej jatce z trzydziestoma piaskowymi stworami, ma tendencje do szybkiej degeneracji i często oglądać będziemy napis "game over".

Ale cofanie czasu ma swoje – nomen omen – pięć minut zwłaszcza podczas elementów zręcznościowo-platformowych. I tym razem naprawdę nie będziecie musieli wciskać leniwie jednego przycisku. Gwarantuję wam, że każde spotkanie z wysięgnikami, kolumnami czy choćby ostrzami będzie niezapomniane. Nam najbardziej doskwierały wahadłowe bale pokryte kolcami. Za każdym razem niemal gdy już myśleliśmy, że nam się udało, dostawaliśmy po plerach i życie leciało na łeb, na szyję. Trzeba przyznać, że te ścieżki zdrowia są niezwykle wymagające. Albo to my zrobiliśmy się tak lamusowaci. Jednak opinie są zgodne, Prince of Persia: Zapomniane Piaski to gra, której trzeba się nauczyć. I w sumie dobrze, bo teraz każdy fan starej trylogii poczuje się jak u siebie w domu.

Do tego są oczywiście zagadki okołologiczne, czyli chwytamy za dźwignie i robimy różne dziwne rzeczy, by jakiś mechanizm zaczął działać. Przestawianie zębatek, otwieranie drzwi – wszystko w starym stylu.
Na koniec jeszcze jedna nowalijka, która bardzo przypadła nam do gustu. Zamrażanie. Otóż poza cofaniem czasu zyskujemy także moc swego rodzaju zamrożenia wody na pewien czas. Jakie to ma przełożenie na gameplay? Ano takie, że dzięki temu uzyskamy dostęp do miejsc, w które nigdy byśmy się nie dostali.

W tym miejscu warto przejść do strony wizualnej. Jest świetnie, a wręcz genialnie. Nie wiem czy to kwestia starości i tracenia wzroku, ale nie mogliśmy się dopatrzeć aliasingu, zatem sami wiecie – wszystko będzie gładkie jak pupka niemowlęcia. Jest tylko jeden mały feler. Książe ma strasznie durny wyraz twarzy. Choć jego strój, animacja postaci, są genialne, to ten pyszczek nieopierzonego kurczaczka jakoś się gryzie. Wszak nawet w Sands of Time miał on swój "pazur".
Muzyka to także powrót do korzeni, ale bardziej w klimacie Piasków Czasu i Dwóch Tronów, niźli feralnej Duszy Wojownika. Na szczęscie, bo – z całym szacunkiem do Godsmack – jakoś mi metal w tym przypadku nie pasuje.

I to w sumie wszystko. My czekamy, gra zapowiada się niezmiernie oldschoolowo, hardkorowo i miażdżąco. Przez te kilka godzin, które z nią spędziliśmy, wypociliśmy co najmniej dwadzieścia kilo... Do zobaczenia wśród wszechobecnego piasku.



Oceń materiał:

• 0 zgiń
• 0 graj