Burnout Revenge (Xbox)

Pamiętacie to uczucie z Burnouta 3, szczególnie częste pod koniec gry, gdy we frustracji pad fruwał po pokoju, a wy mieliście ochotę przerobić przeciwnika (który właśnie wyprzedził was na ostatniej prostej do mety) na kupkę śrubek? Tym tropem poszła ekipa Criteriona w kolejnej odsłonie ich konsolowego wymiatacza i postawiła na uczucie zemsty.

W Revenge, podobnie jak w poprzedniej części, znajdziemy tryb World Tour, czyli główną atrakcję dla pojedynczego gracza. To seria wyzwań różnego rodzaju, rozsiana po lokacjach z całego świata. I tak, mamy tu m.in. zwykłe (prawie) wyścigi, wyścigi australijskie, czyli ostatni na okrążeniu odpada, tryb crash, czyli robimy jak największą demolkę na skrzyżowaniu, wyścig, w którym liczy się nie tyle co miejsce na mecie, co ilość wypchniętych poza tor przeciwników, traffic attack, czyli prujemy przed siebie i niszczymy co nam stanie na drodze, burning lap - pusta droga, jedno okrążenie, my, samochód i czas, previev, czyli podobnie jak burning lap, ale to wyzwanie z reguły otwiera nam nowe lokacje oraz grand prix race - seria wyścigów z punktowanymi miejscami.

Zatrzymajmy się na chwilę przy ulubionym przez większość fanów serii trybie crash. Nie trzeba nikomu udowadniać, że dzięki poprawionej grafice i możliwościom X360 wygląda on jeszcze lepiej i efektowniej niż poprzednio, aczkolwiek cała gra wydaje mi się trochę nienaturalnie cukierkowo-kolorowa - ale do tego przejdę gdy będę pisał o wadach. A tryb crash to oczywiście piękne eksplozje, fragmenty pojazdów fruwające w powietrzu, po prostu coś pięknego. ;)

Tryb World Tour to już nie tylko zdobywanie pojedynczych medali, kasy, punktów itp. - teraz wszystko to składa się w całość jaką jest ranking. Im wyższa pozycja w nim - tym więcej nowych lokacji, a w nich nowych wyzwań. Po drodze oczywiście bonusy w postaci coraz to lepszych lub ciekawszych samochodów, "signature takedowns", różnego rodzaju nagród-statuetek otrzymywanych na przykład za zdemolowanie 4 przeciwników za jednym razem lub zepchnięcie z toru specjalnie oznaczonego samochodu albo... za wspomnianą na początku zemstę. W pewnym momencie wyścigu, gdy od kogoś oberwiemy, kamera po pokazaniu szczątek naszego pojazdu przesuwa się nad "agresora" i wyświetla się napis "You've got a new revenge rival". Wykonanie na nim ataku traktowane jest jak wyczyn specjalny.

Poza tym także gracze wyposażeni w podłączenie do Internetu znajdą tu co nieco dla siebie. I nie mam na myśli jedynie zabawy w trybie wieloosobowym, ale też potężne community, w ramach którego można rywalizować o miejsca w rankingu, wymieniać się nagranymi najciekawszymi clipami i powtórkami z wyścigów, etc. Jest też możliwość grania w kilka osób przy jednym TV.

No to pora przejść do oprawy. Właśnie... to oczywiście kwestia gustu, jednemu się może podobać, innemu nieszczególnie, ale mimo wszystko po wersji na X360 spodziewałem się nieco więcej. To co widziałem, owszem, jest szczegółowe, dopracowane, mamy olbrzymie poczucie prędkości, ale z drugiej strony nie wiadomo czy to do B3 autorzy się tak przyłożyli, czy tu sobie odpuścili. Faktem jest, że gry te wiele się graficznie od siebie nie różnią. Poza faktem, że B3 było nieco mniej kolorowe, barwy były jakby bardziej naturalne, tu zrobiły się jakieś takie przesadzone i karykaturalne.

Jeździ się jak w każdej grze z tej serii - znakomicie. Wspomniałem już o uczuciu prędkości. Dodać jeszcze wypada, że mimo jego potęgi, nie tracimy kontroli nad tym, co dzieje się na ekranie, a to rzecz niełatwa do osiągnięcia w przypadku wielu innych gier o podobnej tematyce. Ostre zakręty, pułapki w postaci ruchu ulicznego i nagle wyrastających nam przed nosem ścian, skróty, rampy... jest chwilami trudno, ale nie za trudno, za to frajdy nie ubywa ani przez chwilę. Poza tym gra wymaga od gracza kilkukrotnego przejścia, aby dopracować każdy wynik do mistrzowskiego poziomu, co wcale nie powoduje znużenia.

Burnout: Revenge z pewnością ma zadatki na najlepszą albo jedną z najlepszych gier arcade na X360 - może na równi z innymi grami z tej serii. W czasie obcowania z nią nie uświadczyłem większych błędów, które byłyby rzeczywiście de facto błędami, a nie, jak wspomniana wcześniej oprawą, jedynie czymś co może się podobać lub nie, ale nie ma wpływu na przyjemność z kolejnych przejechanych kilometrów i kolejnych setek rozbitych przeciwników. Jeśli tylko macie okazję zagrać w tę grę - wykorzystajcie ją czym prędzej.