Resident Evil 5 (Xbox 360)

Resident Evil 5 to kolejna odsłona popularnego cyklu survival horrorów który pokazał swe oblicze światu w roku 1996 ukazawszy się na poczciwym szaraczku. W odróżnieniu od innych tytułów mających budzić grozę zjawiskami nadprzyrodzonymi, w Residencie stawaliśmy twarzą w (rozkładającą się) twarz z zombiakami - żywymi trupami powołanymi do życia nie za sprawą Wielkiego Złego Niepokonanego Demona lecz wirusa stworzonego przez przedsiębiorstwo z parasolką w logu - korporację Umbrella. Razem z Chrisem Redfieldem i jego partnerką Jill Valentine przemierzaliśmy opustoszałe ulice Racoon próbując dociec tragedii jaka dotknęła to amerykańskie miasto, przy okazji posyłając umarlaków tam gdzie ich miejsce- do piachu.

Chris, what are you doing here?!

Nie bez powodu recenzję zacząłem od małej dygresji na temat pierwszej części Residenta. W „piątce” podobnie jak w „jedynce” przyjdzie nam kierować poczynaniami Chrisa, który wraz z nową partnerką - Shevą będzie walczył o przeżycie pod palącym słońcem Afryki. Pod względem fabuły i mechaniki rozgrywki nowej odsłonie sztandarowej gry Capcomu najbliżej do jej bezpośredniej poprzedniczki, której bohaterem był agent specjalny - Leon S. Kennedy. Nie ma się co oszukiwać, Resident Evil 5 nie jest horrorem, jak pierwsze części cyklu, nawet mimo klimatu gore i hord nieumarłych próbujących pozbawić nasze alter ego życia.

We are in the killin' zombies business. And cousin, Business is a-boomin.

Zmiana konwencji w sposobie rozgrywki nie jest jednak wcale wadą, co dobitnie udowodniła „czwórka”, „piątka” zaś osiągnęła pod tym względem perfekcję. Akcja nie zwalnia ani na moment, wrogowie atakują w sposób inteligentny, a spotkania z gigantycznymi bossami niewątpliwie podnoszą adrenalinę. Również przeszkadzające w innych grach QTE tu doskonale pełnią swoją rolę, dzięki nim gracz jest stale skupiony i bardziej wciąga się w wirtualną walkę. Fenomenalny jest także system trafień, tu ważne jest w co celujemy! Możemy za pomocą celnego strzału wytrącić szarżującemu na nas niemilcowi broń z ręki czy np. pozbawić go równowagi. Największą nowością i zarazem bardzo mocnym punktem produkcji jest system kooperacji. W każdym momencie, czy to poprzez funkcję dzielonego ekranu czy też przez sieć, przyłączyć może się do nas druga osoba, która przejmie kontrolę nad Shevą, co naprawdę uprzyjemnia zabawę.

Beau-ti-fully!

Graficy odrobili powierzone im zadanie. Znakomicie zaplanowane, pełne szczegółów, i co ważniejsze zróżnicowane lokacje (przyjdzie nam walczyć w starożytnym mieście, laboratoriach czy choćby w afrykańskich slumsach) doskonale rekompensują fakt, że do określonego celu prowadzi tylko jedna droga a interakcja z otoczeniem możliwa jest tylko w konkretnych momentach i miejscach. Bez dwóch zdań jest to jedna z najładniejszych gier wydanych w 2009 roku!

That’s a bingo!

Szkoda, że ludzie odpowiadający za fabułę odwalili po prostu swoją robotę, nie wysilając się przy tym zbytnio, stąd powstał scenariusz jak dla filmu akcji klasy B. Na szczęście inne części składowe Residenta 5 są tak miodne, że szybko zapomina się o tym słabym punkcie. Niestety, tak samo jak szybko zapomina się o infantylności scenariusza, tak szybko gra się kończy. Nowy Resident starcza na 4-5 dwugodzinnych posiedzeń, jednak żywotność gry podnosi wspomniana wcześniej kooperacja oraz tryb „Najemnicy” który jest równie grywalny jak cała produkcja, którą bez wątpienia polecam miłośnikom gier nastawionym na bezpardonową akcję.