Lost Planet 2 (Xbox 360)

Lost Planet 2 szczerze mówiąc, ani mnie ziębiło, ani specjalnie – nomen omen – grzało. Ot, jakaś tam japońszczyzna, sequel Extreme Condition. Ale z czasem, gdy coraz więcej informacji pojawiało się tu i ówdzie, trzeba było spróbować. Warto? Być może tak, ale tylko wtedy kiedy jesteście społecznikami...

Chimaira

Fabularnie jest to typowo japońskie szatkowanie, fragmentaryczność i tysiące wątków na minutę, przeplatane soczystymi WTF ze strony gracza. Tak naprawdę kampania usiłuje być w jakiś sposób fabularna, spina ładnie kilka poszczególnych wątków, ale pierwsze epizody, czy rozdziały nie wnoszą nic, kompletnie nic.

Tu Śnieżni Piraci, tam Piraci-z-Dżungli, gdzie indziej NEVEC, militarna organizacja. Wszystko byłoby super, tylko dlaczego jesteśmy wrzuceni w to, jak jakaś łódka na środku oceanu? Wychodzę teraz na Amerykanina, wiem, ale naprawdę – jakieś rozjaśnienie "kto jest kim" i co najważniejsze "po co" by się przydało. Pojawiają się bohaterowie, ale wszyscy bez twarzy. Wydarzenia z początku sprawiają wrażenie kompletnie oderwanych od siebie – dobrze, że jakoś ze smakiem te wątki łączą się w jeden spójny finał. Szkoda tylko, że są podane tak nieprzyjaźnie.

I od razu musimy powiedzieć sobie wprost – jeśli komukolwiek choćby na moment przyszło do głowy grać w Lost Planet 2 samemu, te wszystkie złotówki wydane na grę będą kompletną stratą. Nie chodzi nawet o to, że de facto nie mamy trybu single, bo kampania to tryb kooperacji. Nie mam także na myśli tego, że fajniej się gra z jakimś Doombkiem przy jednej konsoli, albo trzema kumplami po necie (w LP2 mamy czteroosobowy tryb kooperacji). Głównym problemem jest po prostu Sztuczna Inteligencja. Daję słowo, tak kretyńskiego AI dawno nie widziałem. Chyba było zaimplementowane celowo, jakby twórcy chcieli nam dać do zrozumienia, że w Lost Planet 2 gra się po sieci. Przechodzenie kampanii w trybie offline jednym graczem (można we dwóch), przypomina siadanie na stercie pinezek.

Szczytem wszystkiego niech będzie przykład, gdyby figury retoryczne nie były dość jasne. Otóż w jednym z epizodów prowadzimy wielkie działo kolejowe. Nagle za naszym pociągiem spod ziemi wypada Akrid kategorii G (czyli po prostu boss). Jedynym sposobem by go ubić jest rzeczone ogromniaste działo. W ramach smaczku dodam, że gdy dochodzimy do walki z bossem, pokazuje nam się schemat działa (w ogóle nie opisany) i właściwie nie wiemy dokładnie co mamy zrobić. Ja dopiero po chwili wpadłem na cały mechanizm rozgrywki w tym etapie.

Otóż na początek musimy zanieść specjalne naboje do "prowadnicy" działa. Potem naładować je energią, następnie obrócić odpowiednio platformę z lufą, tak by na celowniku mieć Akrida. No i naturalnie wystrzelić. W międzyczasie Akrid nas uderza, zatem na dole w jednym z pomieszczeń uruchamiamy systemy chłodzenia. I tak aż do wykończenia tego gnojka. Łatwy rachunek – jedna osoba lata z nabojami, druga steruje platformą, trzecia strzela, czwarta w razie czego naprawia działo za pomocą systemów chłodzenia. Super, nie? Ale tylko wtedy, gdy gracie we czterech.

Ten fragment przechodziłem sam i zabicie Akrida zajęło mi godzinę, trzy minuty i trzydzieści jeden sekund (gra pokazuje czas misji). Cieszyłem się jak dziecko, jeśli jakieś kretyńskie AI przyniosło mi nabój...

Capcom zatem wyraźnie daje do zrozumienia – jeśli jesteś aspołeczny, lubisz pykanie w gierki w samotności, nawet nie podchodź do Lost Planet 2. Mało tego, jest nam też wyraźnie zasugerowane, że jeśli nie zaliczamy się do fanów pierwszej części czy że lubimy sobie po prostu postrzelać – nie mamy tu czego szukać. Nie dość że AI jest durne, to przechodzenie gry na jakimkolwiek poziomie trudności wiąże się z nader częstym rzucaniem słów na literki k, ch, p, a nawet j! Teoretycznie najłatwiej jest oczywiście na "easy", ale nawet tutaj jeśli nie jesteś hardkorowcem, możesz zacząć liczyć siwe włosy. Mało tego, nawet w trybie kooperacji można dostać kręćka, gdyż często dochodzi do sytuacji gdzie z naszymi śmiesznymi pukawkami uderzamy na stacjonarne działo, pięć wieżyczek i kilkudziesięciu wrogów jednocześnie. Warto także wspomnieć o tym, że o wydawaniu konkretnych rozkazów naszym podopiecznym można zapomnieć...

Na szczęście nie jest tak źle z umieraniem. Nadal posługujemy się "Energią Cieplną", ale mamy też możliwość użycia niejakiego Harmonizera – dzięki niemu szybko odzyskujemy stracone życie. Do tego posiadamy pewną liczbę "Battle Gauge". Za każdym razem gdy zginiemy, BG spada o 500 punktów. Zdobycie tzw. Data post, czyli punktu odrodzenia podnosi nam BG o 500 punktów. Gdy Battle Gauge spadnie do zera – przegrywamy. Proste i klarowne.

Ale gdyby jeszcze gameplay był jakoś szczególnie płynny i elastyczny, byłoby super. Ale nie jest. O osłonach zapomnijcie, to zwykły shooter TPP. Nasze uzbrojenie zaś może składać się z karabinu, strzelby, snajperki, wyrzutni rakiet oraz tarczy. Przy sobie mamy tylko dwie sztuki ubzrojenia. Naturalnie za kredyty zarobione podczas gry odblokowujemy masę dodatków. Nowe stroje, czy też raczej "części ciała", pukawki, ba – zdolności! To bardzo miły akcent, jednak trzeba sporo grać, by cokolwiek ciekawego wyszło w tej loterii.

Do tego trzeba jeszcze dodać VSy, czyli coś w rodzaju mechów. Jest ich kilka rodzajów, z niektórych możemy zdejmować uzbrojenie (jak np. ogromny minigun) i zasuwać z nim na piechotę. Wszystkie możemy pilotować i wtedy znacząco poprawia się nasza zdolność używania Argumentu Ostatecznego. Gorzej kiedy my nie mamy Vsa, zaś przeciwnik posiada takowe. Cztery.

Przejdźmy wreszcie jeszcze do przyjemnych rzeczy – oprawa. Wizualnie, choć niczym w Crysisie liścia nie przestrzelimy, dżungla, pustynia, czy skute lodem pustkowia prezentują się nieźle. Choć gra to typowa "tunelówka", nie sposób się nie zachwycić dobrze dobranym otoczeniem. Nawet w opustoszałym mieście pustynnym wszystko wygląda świetnie. Osobna sprawa to naturalnie wrogowie. Wyłączając tych z poszczególnych frakcji (których design jest nieźle groteskowy), mowa oczywiście o Akridach. Te mniejsze padają na tyle szybko, że ciężko jest określić gdzie rzyć a gdzie głowa. W przypadku tych dużych jest już łatwiej. Czy będzie to coś na kształt jaszczura (który może nas, za przeproszeniem, połknąć i wysrać), czy też pająkowaty stwór lub ogromny pustynny stwór przywodzący na myśl Czerwia z "Diuny", wszystkie wyglądają obłędnie. Gra nie zalicza spadku płynności w żadnym momencie, nawet gdy jesteśmy spętani walką z megawielkim osobnikiem, a wokół nas fruwają jakieś pomniejsze kapiszony. To się chwali. Muzycznie nie jest źle, motywy przypominają jakby miks z Bad Company, Halo oraz Final Fantasy, jeśli jest to sobie ktoś w stanie wyobrazić. Wszelakie wybuchy piski i wrzaski także dają radę.

Gdyby podsumować jakoś Lost Planet w krótkich, żołnierskich słowach, brzmiałoby to tak. Tylko dla wielu graczy, i to żywych. Tylko dla fanów poprzedniej odsłony, i hardkorowców. Tylko dla wielbicieli zbierania setek przedmiocików i ton DLC. Tylko dla kogoś, kto potrafi konstruować wielopiętrowe wiązanki przekleństw, gdy po raz dziesiąty ginie w tym samym miejscu. Ale nie jest tak strasznie, gra mimo wszystko w jakiś sposób, mimo frustracji, przyciąga. Widoki są fenomenalne, zaś nawet o czwartej nad ranem, gdy wreszcie ubije się jakiegoś Akrida kat. G, człowiek ma ochotę wrzasnąć z radości na całe gardło. Dlatego doceniam pewne elementy, choć nie jest to zdecydowanie coś tak wysmakowanego jak choćby Gears of War, gdzie tryb kooperacji także grał pierwsze skrzypce. Ocena niech będzie osiem, choć takie z minusikiem. Gdy ktoś jest aspołeczny – odejmie jeden punkt. Dla wielbicieli Lost Planet można z kolei podnieść nieco notę. Dixi.