Bayonetta (Xbox 360)

Japońska rozrywka zdecydowanie różni się od naszej. Gdyby spojrzeć na, na ten przykład, choćby gry RPG, od razu widać co jest zachodnie, a co wymyślili nasi mali skośnoocy przyjaciele. Nie inaczej jest w przypadku "Bayonetty", dzieła Platinum Games. Nie jest to RPG, ale w kwestii projektanckiej, fabularnej oraz w przypadku ogólnie pojętej mechaniki gry zdecydowanie odbiega od naszych standardów.

Chimaira

Dobrze, formalności musi stać się zadość. Bayonetta ukaże się zarówno w Europie jak i naszym zakątku tego kontynentu dopiero za jakiś czas. Stąd, prezentowana recenzja pochodzi z wersji importowanej. Tak, dla was czasem warto się poświęcić.

Przejdźmy zatem do meritum, czyli rozebrania... gry na wszelakie, nie tylko pierwsze, czynniki. Bayonetta to twór bardzo, ale to bardzo podobny do serii Devil May Cry. Nie powinien nikogo dziwić ten fakt, zważywszy na to, że za naszą uroczą wiedźmą stoi ten sam człowiek, co za przygodami Dantego, Hideki Kamiya. I choć Bayonetta to prosta (?) i nieskomplikowana (?) nawalanka, gwarantuję wam, że fabuła w niej miażdży. Nasza wiedźma jakiś czas temu obudziła się z pięciusetletniego snu. Tu ktoś ją ściga, tu pomaga jej demon, Rodin, tam z kolei pojawia się tajemnicza - powiedzmy, wiedźma - Jeanne. Wszystko skąpane w sosie przeszłości, koneksji rodzinnych, oraz wielkiego przebudzenia. Choć na pierwszy rzut oka historia nie wciąga, to jednak szybko nabiera tempa, zaś pojedynki z aniołami przeplatane są całkiem długimi przerywnikami filmowymi...

Aniołami?! Ano tak. Tutaj pracujemy dla piekielnych mocy. Bayonetta, raz że należy do prawie wymarłego gatunku Umbra Witches, dwa - jej pomocnikiem jest demon Rodin. Wygląda jak Morfeusz z "Matrix" połączony z Julesem Winnfieldem z "Pulp Fiction", nosi świetne poszarpane ciuchy, rozsznurowane glany oraz słucha wyjątkowo dobrej muzyki. Do Vigrid, miasta niemalże przesiąkniętego smrodem Paradiso (odpowiednik Nieba), przybywa wraz z naszą bohaterką, by... się po prostu nachapać. Czym? Ano aureolami (sic!). To one też będą walutą w grze.

Sam koncept walki z siłami niebios nowy specjalnie nie jest, ale tutaj... Tutaj zrobiony został z typowo japońskim wysmakowaniem. I groteską. Zapamiętajcie te dwa słowa, bowiem bez nich nawet próby zrozumienia Bayonetty skazane są na porażkę. Weźmy za przykład choćby główną bohaterkę. Długość jej nóg przewyższa wieżę Eiffla. Rozmiar piersi zawstydziłby Igę Wyrwał. Tyłeczek ma lepszy niż niejedna nastolatka. Do tego pani B. nosi okulary, ma pieprzyk i głos rodem z seks-telefonu. Mało? Sposób w jaki się porusza, czy ssie... lizaka, przyprawi niejednego młodzika o spazmy, bóle głowy oraz nocne polucje. Problem tylko w tym, że to co na początku cieszy i bawi, po pięciu minutach staje się właśnie groteskowe. Jej seksapil jest tak przerysowany, że po pewnym czasie zaczyna nawet męczyć. No dobrze, jest jedna rzecz, która nigdy się nie znudzi. Strój. Otóż, co pewnie niektórzy wiedzą, Bayonetta ubiera się w coś na kształt lateksu. I tak wygląda ów kombinezon na pierwszy rzut oka. Nic bardziej mylnego... To jej włosy. Pierwsza transformacja naszej bohaterki, podczas prologu, jako żywo przypomina niezapomniane polsatowskie "Sailor Moon", tyle że jest orgią seksu i flaków przy akompaniamencie "Fly me to the moon" Sinatry. A dalej jest już tylko lepiej. Za każdym razem gdy Bayonetta wykonuje jakiś co bardziej skomplikowany cios, jej strój się rozpada i wiedźma zostaje naga jak ją... na pewno nie Bóg, ale jakiś wyjątkowo perwersyjny Diabeł stworzył. Wirujące włosy zakrywają tylko kluczowe części ciała, zaś niestandardową figurę naszej wiedźmy możemy podziwiać niemal w całej krasie.

Skoro jesteśmy przy ciosach... Bayonetta pod tym względem pozytywnie mnie zaskoczyła. Wszystkie kombosy obsługuje się jako kombinację dwóch przycisków. Ot i tyle. Trzeci przycisk to skakanie, zaś triggerem unikamy ciosów (o czym za chwilę). W barze u demona Rodina możemy kupować kolejne ciosy czy kombinacje, ale nawet tych podstawowych jest masa. A wszystkie, nawet jeśli durnowato mashujemy przyciski, wyglądają wyjątkowo efektownie i widowiskowo. Ot, tu spada na kogoś ogromny obcas (mrau), tam z kolei z mroku spowita włosami Bayonetty pojawia się ogromna pięść... Mało tego, dodatkowo możemy wykonać dwie kombinacje: torture attack i climax. Ta pierwsza odnosi się do praktycznie każdego poza bossem. Na czym polega? Otóz za pomocą wciśnięcia dwóch przycisków naraz przechodzimy do niezwykle... specyficznego wizualnie trybu tortury. A to żelazna dziewica, dalej znowu ogromne koło ze szpikulcami, a nawet gilotyna - wszystko po to, by efektownie i w morzu flaków i krwi wykończyć naszych wrogów. Climax (czyli de facto - szczytowanie) to z kolei deser dla bossa. Wykańczamy go najczęściej przywołując jakiegoś obrzydliwego demona. Gdy naszym przeciwnikiem jest wielki wąż, pojawia się ptak, który najpierw urywa wężowi głowę, a potem ją pożera. Na końcu zaś setki rąk wychylają się z piekieł i wciągają nieszczęśnika daleko i znacznie głębiej niż Limbo. Chore? Porypane? Jasne, ale szczęka i tak opada! Do tego mamy możliwość podpakowanie każdego takiego wykończenia (przez pompowanie tzw. megaton), by uzyskać bonus w postaci kolejnych aureolek. Do tego mamy jeszcze uniki. Gdy zaś uda nam się zgrabnie wyminąć nadchodzący cios przeciwnika, zyskujemy Witch Time, czyli klasyczny bullet time. Powiem tak - bez tego pokonanie niektórych zagadek czy bossów będzie niemożliwe, więc lepiej poćwiczyć zawczasu.

Skoro już jesteśmy przy wszelakich bezeceństwach, design potworów. Nie wiem, jak projektanci to zrobili, ale wierzę, że tak mogą wyglądać anielskie siły. Podstawowe są ptakowate, a im wyżej w hierarchii, z tym większą dozą psychodelii mamy do czynienia. Dodatkowo kolorystycznie są z reguły mieszaniną złota i bieli, zatem w anielski stereotyp wpasowują się doskonale. Tu zdecydowanie autorzy zasługują na pochwałę, aczkolwiek jeśli ktoś nie respektuje wyglądu aniołów w takim "Neon Genesis Evangelion", to i z Bayonetty niewiele wyciągnie.

No dobrze, mamy zatem bohaterkę, mamy odpowiednią walutę, co z klamotami? Otóż tutaj Platinum Games także nie zawodzi. Mamy do dyspozycji broń palną i białą, montowaną na dłoniach i butach Bayonetty. Sprawia to oczywiście, że sama walka jest niezwykle widowiskowa, ale pozwala także modyfikować - w pewnych granicach - uzbrojenie. I na ten przykład możemy z jednej strony dzierżyć w rękach katanę, zaś do nóg przymocować obrzyny. Mało tego, wspomniane już lizaki to element leczenia, wspomagania czy regenerowania sił Bayonetty. Możemy je tworzyć także i sami, gdyż mamy dostęp do arkan alchemii, oraz konstruowania własnych przedmiotów. Są także i pociski do specjalnej minigierki-celowniczka, pomiędzy etapami. Samten przerywnik jest cholernie nudny i bezsensowny, ale na szczęście nie trwa zbyt długo. Drugą rzeczą, która towarzyszy nam między etapami, są koszmarnie długie loadingi. Na szczęście możemy wtedy poćwiczyć combosy, zatem jakoś ten nieprzyjemny element szybko mija.

O sposobie przedstawiania potworów już wspomnieliśmy, czas na ogólniki. Graficznie Bayonetta prezentuje się całkiem nieźle, choć nie rewelacyjnie. Wrażenie na pewno robią walki, zarówno te mniejsze pojedynki, jak i epickie batalie z mega-hiper-super-ultra-ogromnymi bossami. Tutaj dopiero Bayonetta pokazuje prawdziwy pazur. Sama jej postać zresztą też jest świetnie animowana, z wyjątkiem biegu. Nasza bohaterka jakoś tak dziwnie wymachuje nogami gdy się porusza... Soundtrack także jest wyśmienity. Pod warunkiem gdy ktoś lubi utwory symfoniczne, Franka Sinatrę oraz... J-pop. Wybuchowa mieszanka.

Jak ocenić Bayonettę? Cóż, jest to gra dopracowana niemal pod każdym względem. Jedyne zarzuty jakie można mieć w stosunku do niej, to niejako "ciężkość" i odmienność klimatu. Nie do tego przyzwyczajony jest człowiek zachodu. Do tego długie loadingi oraz średniawa mini-gierka. Dziesiątki nie będzie, nie jesteśmy Famitsu, przykro mi. Ale i tak dziewiątka to ocena nadzwyczaj wysoka.