007: Quantum of Solace (Xbox 360)

Każdy zna Jamesa Bonda. Pewnie większość czytających tą recenzje nie przeczytała żadnej książki ze słynnym agentem, co nie jest dziwne, gdyż filmy cieszą się większą popularnością. A co z grami? Kolejny raz powracam do tematu gier na podstawie filmów. Nudne, tandetne, robione na kolanie produkty powstające by wycisnąć z naszych portfeli więcej gotówki. W historii tytułów z 007 mamy chyba tylko jedną dobrą grę. I to wcale nie jest Quantum of Solace.

Gra nie tylko wykorzystuje wątki z najnowszego filmu, ale i też z „Casino Royale” w postaci retrospekcji. Jak dla mnie jest to niegłupi pomysł. Z resztą drugi wątek zdaje się lepiej zrobiony. Podczas rozgrywki odwiedzimy znane miejsce m. in. Wenecję, Austrie, Madagaskar. Usłyszymy głos Daniela Craiga i zostawimy po sobie setki zabitych gości.

Quantum of Solace to pierwszoosobowa strzelanka z systemem osłon niczym… z Gears of War. Czyli normalnie gdy jesteśmy poza zasłoną widzimy oczami bohatera, a gdy przykleimy się do osłony, ujrzymy sylwetkę agenta. Ale też, gdy będziemy się wspinać i podczas QTE. Jak się sprawdza takie połączenie? Dość dobrze, grałem najpierw korzystając z osłon, drugi raz ograniczyłem to. I wiecie, co? Było o wiele lepiej.
Mechanika jest standardowa. Przedzieramy się przez tabuny wrogów, co jakiś czas pobawimy się ze snajperką. Mamy też misje skradane. Czasami czułem się jakbym grał w niedorobione Call of Duty. Dużo skryptów, mało inteligentni przeciwnicy oraz praktycznie takie same misje.

Strzelaniny nie są złe - po prostu mało widowiskowe. To samo zresztą tyczy się QTE – proste, możliwe do przejścia w kwadrans. Wybijemy wszystkich wrogów, następna lokacja, kolejna fala trupów, idziemy dalej. Kompletnie brak widowiskowej pompy rodem z Hollywood. Ale co się dziwić po grze na podstawie filmu. To ich znak rozpoznawczy.

Misje gdzie mamy skradać się, również nie należą do udanych. Możemy po cichu zabić wroga rękami lub bronią. Musimy uważać by nie przyłapała nas kamera, którą trzeba wyłączyć. Tak wygląda schemat takiej misji. Problemy są dwa: po pierwsze są łatwe, a po drugie mogą zmienić się w zwykłe morze krwi i flaków. Wystarczy, że nie wpakujemy odpowiedniej ilości kul w gościa, włączy się alarm. Jednak gdy wybijemy atakujących, wszystko wraca do normy. Nie wiem czy można jeszcze bardziej można by zepsuć ten element rozgrywki.

Walka wręcz sprowadza się do naciśnięcia jednego przycisku na padzie. Do tego animacje się powtarzają, chociaż niektóre z nich są fajne.

Będziemy też otwierać szyfrowe zamki. Schematyczne naciskanie krzyżaka nie jest niczym ciekawym. Gdy popełnimy błąd czas się skraca. Gdy pojawi się zielone – naciskamy, a gdy czerwone – zostawiamy.

W grze nie znajdziemy żadnych gadżetów znanych z filmów. Ale znajdziemy dość dużo pukawek. Pistolety, karabiny, strzelby, granaty, granatniki itp. A dokładniej mamy możliwość postrzelania z np. Magnum, P99.
Grafika jest słaba. Powstała ona na silniku Call of Duty 4. Kanciaste obiekty, niezbyt dobra animacja, puste ulice, błędy graficzne. To psuje odbiór gry. Za to twarze postaci wypadają trochę lepiej. Muzyka dodaje klimatu, dźwięki są przyzwoite. Współczuje graczom PC z powodu marnego dubbingu.

Brak bondowskiego klimatu i gadżetów. Za to bezsensowna rzeź połączona z brzydką grafiką i próbą połączenia FPS’ów, z cover systemem. Treyarch może i zrobiło świetne Black Ops, ale nie potrafiło zrobić, chociaż dobrej gry. Takiej, której nie kończy się po czterech godzinach. A teraz proszę wrócić do Modern Warfare i zapomnieć o tym wybryku natury. Żegnam.