ShellShock 2: Ścieżki Krwi (Xbox 360)

ShellShock: Nam '67 to dla wielu graczy jedna z najlepszych gier traktujących o konflikcie w Wietnamie. Ciężki klimat, brutalna rozgrywka i chaos wojny. Wszystko to zmieszane z klimatyczną ścieżką dźwiękową i tematyką tylko dla dorosłych. Nam '67 nie bał się bowiem mocno uderzać i dostarczał naprawdę ciężkie przeprawy przez ten krwawy konflikt. Nie można nie wspomnieć o tej mrocznej produkcji, bowiem nigdy później nie otrzymaliśmy wojny w Wietnamie przedstawionej w ten sposób. I nic nie zmieni się w tym temacie po premierze ShellShock 2: Blood Trails. W sumie może się zmienić jedno. Gracze nigdy więcej nie będą chcieli wybrać się na wycieczkę do Wietnamu w grach.

Zombie w Wietnamie?!

Fabuła Blood Trails to dla mnie ogromne zaskoczenie. Nie ma mowy o historycznych starciach, krwawych bitwach czy klimacie z Nam '67. Zapomnijcie o filmach kinowych, które przybliżały nam Wietnam, bo w grze nic podobnego nie zobaczycie. Na dobrą sprawę miejscówka jest tak umowna, że nie bardzo rozumiem, czemu właściwie lądujemy w tej części świata, skoro bardziej do gry pasowałoby tajne laboratorium gdzieś w okolicach Raccoon City. ShellShock 2 stawia na zarazę i walki z hordami nieumarłych czy też innych gnijących szaleńców. Wszystko zaczyna się od grupy żołnierzy, która została wyznaczona do odnalezienia broni biologicznej. Niestety misja zakończyła się porażką, a wietnamska dżungla stała się jeszcze bardziej niebezpiecznym miejscem za sprawą epidemii. Być może cały ten koncept powstał ze względu na zerową inteligencję przeciwników i producent uznał, że nikt nie uwierzy w tak głupich wrogów, więc zamienił ich na oszalałych ludzi, potraktowanych nieznanym wirusem. W praktyce scenariusz oznacza, że jako Nate Walker przebijamy się przez dziesięć poziomów w pogoni za naszym bratem, który okazuje się źródłem zarazy. W fabule nie zabraknie również konspiracji w stylu najsłabszych odcinków Archiwum X, a więc odkrywania prawdy, stojącej za projektem Whitenight. Co to ma w ogóle wspólnego z Wietnamem? Absolutnie nic.

Dobrze, że tak ciemno

Powyższe założenia oznaczają, że ten FPS podchodzi klimatem pod Survival Horror. Jednak to kolejna sztuczka producenta, który nie był w stanie dostarczyć wystarczająco płynnej animacji, by na ekranie pojawiło się na raz więcej niż kilka postaci. Zamiast emocjonujących starć w dżungli otrzymujemy wyjących przeciwników, którzy pakują się nam prosto pod lufę karabinu. Mamy więc puste poziomy, które faktycznie straszą, ale nie atmosferą strachu, a oprawą graficzną. Kolejne etapy są na szczęście tak ciemne, że niewiele widać, a latarki wolałem nie używać, żeby nie zdołować się słabymi teksturami. Trudno też się bać koszmarnie wykonanych przeciwników, którzy co prawda solidnie krwawią, ale to nie oznacza, że gra należy do gatunku Survival Horror. Tym bardziej, że po pierwszym poziomie można się zorientować skąd wyskoczy na nas kolejny szaleniec. Patent jest prosty, jeżeli w pomieszczeniu jedno miejsce jest ciemniejsze, to właśnie tam należy strzelać na ślepo. Porywające, prawda?

Największa radość to wyłączenie tej gry

Nie ma co się doszukiwać pokładów grywalności w tym tytule. Strzelanie w darmowych grach za pośrednictwem przeglądarek internetowych jest bardziej emocjonujące niż zabawa w Blood Trails. Zresztą, o jakiej zabawie ja tu w ogóle piszę? Lepsze określenie to nuda. Przyznaję, że kilka razy, gdy przymknąłem oczy na fatalną oprawę, przeciętną animację postaci i słabo wykonane bronie, to gdzieś za rogiem wyczuwałem odrobinę klimatu. W końcu jest ciemno, brudno, a oprawa dźwiękowa nie jest aż taka zła. Jednak za wspomnianym rogiem czekał na mnie tylko następny wariat ze strzykawką. Zresztą, wyobraźnia producenta skupia się głównie na zakrwawionych łóżkach i szarpiących się żołnierzach, co, jak się domyśliłem, miało oznaczać, że mamy do czynienia z zarazą. W sumie aż ciężko mi uwierzyć, że za ten tytuł odpowiada ekipa Rebellion. Świetny Aliens vs. Predator, wciągający Sniper Elite i komiksowy Judge Dredd: Dredd vs Death to naprawdę solidne pozycje. Jasne, zdarzały się również wpadki, jak Miami Vice na PlayStation Portable, ale jakim cudem Call of Duty: World at War w wersji na PlayStation 2 wygląda lepiej niż ShellShock 2: Blood Trails na konsolach nowej generacji?

Uwaga, to bardzo niebezpieczna gra

ShellShock to na tyle mocna marka, że wielu graczy prawdopodobnie zastanawia się nad kupnem tej pozycji. Gdy pierwszy raz usłyszałem o Blood Trails, byłem bardzo pozytywnie nastawiony. W końcu w czasach dominacji II Wojny Światowej i futurystycznych strzelanin byłaby to miła odmiana. Niestety Wietnam w tej grze, to nie Wietnam z Nam '67, tylko zwyczajna dżungla wypełniona zombiakami. Zamiast ciężkiej przeprawy przez morderczy konflikt otrzymujemy paranormalne zjawiska, które nie mają szans, gdy na rynku mamy takie gry, jak Resident Evil 5 czy Left 4 Dead. Wietnam mógł być tym elementem, który sprzedałby ten tytuł. Niestety producent totalnie przemodelował założenia gry i zupełnie nie poradził sobie z silnikiem graficznym. Momenty gdy akcja faktycznie robi się konkretna i kule przecinają powietrze w hurtowych ilościach to obowiązkowa czkawka animacji. Z drugiej strony, samotne przemierzanie ciemnych poziomów nie dostarcza wystarczających pokładów strachu. ShellShock 2 ma więc problemy z tożsamością. Ani to wojenna strzelanina, ani Survival Horror, a na pewno nie jest to dobra gra. Polecam Wam... trzymanie się z dala od tej pozycji.