Orcs Must Die! (Xbox 360)

Jest ich cała masa. Brudni, nieokrzesani, głośni, zasmarkani, ale przede wszystkim - niebezpieczni. Niech przyjdą. Niech spróbują się przedrzeć. Koniec końców zginą, gdyż Orki Muszą Zginąć.


Orcs Must Die! to kolejny z wielu tytułów indie, w których łatwiej o ciekawy gameplay, niż o skomplikowaną i wciągającą fabułę. Mamy tu opowieść o Zakonie, który od lat bronił "radosnego i tęczowego świata ludzi" przed "mrocznym i zniszczonym światem orków". Pech chciał, że orki pewnego dnia zorganizowały się, przypuściły atak i zrównały z ziemią większość Zakonu. Jedyny ocalały to nierozgarnięty mag, który ledwo co przeszedł trening. Jak zapewne zgadliście, będzie on naszym bohaterem.

Omawiany tytuł prezentuje ciekawe podejście do rozgrywki "tower defense". Naturalnie przez cały czas będziemy odpierać kolejne fale coraz potężniejszych wrogów za pomocą konstrukcji opłacanych krwią ich poprzedników. To swoiste perpetuum mobile zagłady, w którym głównymi gwiazdami będą coraz zmyślniejsze pułapki. Mamy ich całe zatrzęsienie, począwszy od zaufanych kolców wyskakujących spod ziemi, przez rozżarzone węgle, na automatycznych balistach kończąc.

Najważniejszym elementem obrony jest jednak sama postać gracza. W Orcs Must Die! nie wcielamy się bowiem w postać wszechmocnego awatara, pstryknięciem stawiającego i niszczącego kolejne budynki - zamiast tego nasz mag bitewny sam włącza się do walki przy pomocy całkiem sporego arsenału gadżetów. Z początku korzystać będziemy jedynie z kombinacji kuszy i miecza, ale od momentu gdy otrzymujemy zaklęcia zaczyna się robić bardzo ciekawie.

Nowa produkcja Robot Entertainment cechuje się zaskakująco złożoną rozgrywką. Na zróżnicowanych mapach możemy ułożyć spore liczby pułapek w najróżniejsze sposoby, a porozstawiane wszędzie pułapki pokroju drewnianych belek i spadających żyrandoli często pomagają w naszej krucjacie. Do tego dochodzi ciekawa mechanika ulepszeń i wykupywane z poziomu na poziom drzewka skrajnie różnych umiejętności.

A co w kwestii mięsa armatniego? Na naszej drodze staną całe hordy tytułowych orków w kilku delikatnie innych smakach, a także wsparcie w postaci masywnych ogrów, zwinnych gnolli i latających nietoperzy. Na ilość i jakość wrogów nie mogę narzekać, za to ciężko mi ocenić ich AI. Czasami sztuczna inteligencja strzela takie gafy, że nie byłem pewny czy były to wpadki, czy też może celowe robienie półgłówków z oponentów.

Orcs Must Die ma jednak kilka wad. Pierwszą z nich są niezwykle frustrujące skoki poziomu trudności. Gra potrafi dać nam kilka prostych plansz, by zaraz po nich podrzucić poziom z kilkoma ścieżkami, który ciężko ukończyć bez kilkunastu prób. Inny problem mogą widzieć te osoby, które nie czerpią przyjemności z pobijania rekordów punktowych - pomimo tego, że kampania jest dosyć długa, po jej ukończeniu nie ma nic innego do roboty poza powtarzaniem plansz dla lepszych wyników.

Jak na produkcję niezależną, Orcs Must Die wygląda całkiem zacnie - kreskówkowa i kolorowa grafika na pewno działa na korzyść gry. Lekkoduszny klimat jest dobrze podkreślony przez niezwykle zabawne dialogi bohatera, lecz w tytule brakuje możliwości przyciszenia odgłosów gry i wzmocnienia głosów, przez co komentarze herosa zostają zagłuszane przez wrzaski ginących potworów. Niektórym spodoba się też całkiem przyzwoite pełne spolszczenie gry.

Przed zabraniem się za recenzję o Orcs Must Die wiedziałem prawie tyle, co nic; szybko jednak przekonałem się do tej gry. Jest to tytuł naprawdę interesujący i przyjemny - jeżeli jednak zamierzacie zaopatrzyć się w niego, to z całego serca polecam wersję PC, gdyż z myszką i klawiaturą gra się przyjemniej niż na padzie. Tak czy inaczej, mordowane orki zasłużyły na swoje cztery-na-pięć. A teraz żegnam się z Wami i wracam do oliwienia pułapek. Będą mi dziś potrzebne.