Spider-Man: Edge of Time (Xbox 360)

Poprzedni tytuł Beenoxu, Spider-Man: Shattered Dimensions spotkał się z ciepłym przyjęciem ze strony graczy i krytyków. Docenili oni przede wszystkimi różnorodność rozgrywki oferowaną przez możliwość grania aż czterema różnymi Spider-Manami z multiwersum Marvela. Przy Edge of Time, twórcy postanowili pozbyć się dwójki bohaterów - Noir i Ultimate - pozostawiając w rękach graczy wersje Amazing i 2099. Jak radzi sobie ten nowy tytuł z Pajęczakiem?


W Edge of Time wcielimy się w Petera Parkera - Człowieka-Pająka z teraźniejszości - oraz Miguela O'Harę - Człowieka-Pająka z 2099 roku. Pomimo prawie stu lat przepaści pomiędzy tymi realiami, losy obu postaci skrzyżują się w momencie, gdy głowa korporacji Alchemax postanowi skoczyć w przeszłość i doprowadzić do wcześniejszego założenia firmy. Efektem ubocznym tego jest opanowanie świata przez Alchemax, zaburzenie czasoprzestrzeni, a także śmierć Petera Parkera.

Naszym głównym celem będzie więc bicie wrogów po twarzach tak długo, aż problem zostanie zażegnany. Fabuła rozpoczyna się w dość interesujący sposób, ale bardzo szybko zaczyna robić się mało ciekawa. Paru oponentów dodano wyraźnie na siłę, główny zły wymusił we mnie przyspieszony kontakt dłoni z twarzą, zaś długość rozgrywki to zaledwie sześć do ośmiu godzin przy pomijaniu leżących tu i ówdzie bonusów, czy wyzwań.

Najnowszy Spider-Man dalej jest platformówką z mocnym naciskiem na elementy walki. W skórze obu bohaterów będziemy biegać po siedzibie Alchemaxu wciskając przyciski, zdobywając klucze, a także pokonując "tych złych". Lokacje złożone są z kilometrów korytarzy, których średni wystrój sprawia, że cała gra zlewa się w jedną, mało wyrazistą całość. I to chyba jest największy zarzut przeciwko Edge of Time - zamiast miasta po którym możemy huśtać się na pajęczynie do woli otrzymujemy same korytarze, które na domiar złego powtarzają się kilkukrotnie w trakcie gry.

Mechanika przemieszczania się na pajęczynie nie należy do najwygodniejszych. Problem polega na tym, że ciężko jest wyczuć trajektorię lotu i miejsce do którego zostaniemy przyciągnięci, a w połączeniu z naprawdę tragicznym mechanizmem poruszania się po ścianach daje to kiepskie sekwencje zręcznościowe. Na szczęście system walki jest naprawdę nieźle przemyślany i wprawnemu graczowi pozwala dobrze się bawić. Mieszanie różnych rodzajów ataków z unikaniem wymaga sporego skupienia i daje satysfakcję.

Edge of Time okraszone jest także systemem rozwoju Spider-Mana... a właściwie obu Spider-Manów. Za tradycyjne wybijanie zębów przeciwnikom i eksplorację otrzymujemy tajemnicze fioletowe kule oraz złote pająki, dzięki którym zaopatrzymy się w nowe kombinacje uderzeń i - dla przykładu - dorzucimy sobie plus dwa do żywotności. Ta mechanika jest dobra w założeniach, ale sama implementacja przywodzi na myśl "ficzer" doklejony na ostatnią chwilę.

Kilkukrotnie podczas rozgrywki poziom trudności robi nagły skok w górę, co potrafi wyprowadzić grającego z równowagi oraz wywołać nagłe pragnienie rzucenia kontrolerem za balkon. Szczególnie, że checkpointy porozrzucano w naprawdę źle przemyślanych miejscach, przez co czasami musimy powtarzać naprawdę trudne elementy rozgrywki kilka razy.

Rozgrywka wzbogacona jest poprzez wyzwania - w niektórych etapach możemy aktywować specjalne zadania takie jak "wykończ wszystkich strażników bez otrzymania żadnego ciosu", czy "zbierz wszystkie kule w mniej niż minutę". Nasze dokonania w tych zadaniach pobocznych nagradzane są medalami, dzięki którym można odblokować specjalne bonusy. Samych wyzwań jest dość sporo, a możliwość późniejszego powrócenia do nich na bank ucieszy fanów przechodzenia gier na 100%.

O ile nad grafiką nie można zbyt bardzo się rozpływać, o tyle muzyka została skomponowana naprawdę porządnie. Dzięki przywodzącej na myśl filmy o Człowieku-Pająku ścieżce dźwiękowej dużo łatwiej jest nam wczuć się w rolę bohatera. Głosy obu herosów także brzmią nieźle, a większość dialogów pomiędzy nimi potrafi rozbawić grającego.

Spider-Man: Edge of Time dawało dobre nadzieje na starcie, szczególnie dzięki fajnej mechanice walki i ciekawym podejściu do fabuły, lecz korytarzowa konstrukcja poziomów, upierdliwi bossowie i mało wygodne elementy platformowe nie pozwalają mi ocenić gry wyżej niż trzy-na-pięć. Jest to spory krok w tył w stosunku do Shattered Dimensions, więc jeżeli koniecznie potrzebujecie gry z Człowiekiem-Pająkiem, to sugeruję najpierw zapoznać się z jego poprzednią przygodą.