Harry Potter i Insygnia Śmierci - część 2 (Xbox 360)

Najnowsza gra o młodym czarodzieju była prawdopodobnie jedną z bardziej oczekiwanych produkcji dotyczących z serii. Jednak co otrzymują fani? Mierny tytuł. I to bardzo. Często tak bywa z grami robionymi na licencji znanego filmu, ale w tym wypadku twórcy przeszli samych siebie. Dobrze pamiętamy, że żadna z gier o Harrym nie okazała się czymś nadzwyczajnym. Wybijały się może dwie, takie jak Mistrzostwa świata w Quidditchu oraz LEGO: Harry Potter, ale większość gier spod znaku duńskich klocków staje się hitami. Oczywiście pierwsze części wirtualnych przygód chłopca, są dla wielu znaczące, gdyż wiążą się z ich młodością i chętnie się do nich wraca.

Electronic Arts pokazało, że jeśli chcemy zniszczyć urok jakiegoś tytułu na licencji (tym bardziej tak magicznego) to starczy zgłosić się do nich. Rozgrywka nie różni się niczym od pierwszej części Insygniów Śmierci. Nie ma innowacyjnego wybierania czarów przez odpowiedni ruch myszką lub padem jak w Zakonie Feniksa. Poszczególnymi przyciskami wybieramy czar i rzucamy go. Banał. Zaklęcia nie są nawet satysfakcjonujące, a czar Expelliarmus nie jest do niczego przydatny. Gra informuje nas, że tym zaklęciem możemy zniszczyć tarczę ochronną wroga. Jednak z czasem przekonamy się, że możemy ją rozbić każdym innym czarem. Próbowałem atakować wroga Expelliarmus'em przez dobre 2 minuty, ale przeciwnik nie padł. Żałosne.

Ewidentnym plusem są zróżnicowane, grywalne postacie. Zagramy m.in. słynnym Harrym, mądrą Hermioną, ciapowatym Ronem, jego młodszą siostrą Ginny, czy panią profesor McGonagall. Jednak nawet w "legutkowej" odsłonie gry, grając bardziej doświadczonymi czarodziejami, mieliśmy większy wybór czarów, a tu nauczyciele rzucają te same zaklęcia co ich uczniowie. Co do postaci, to w trakcie gry zbieramy znaki insygniów śmierci, które udostępniają nam obejrzenie danej postaci w menu głównym. Liczyłem, że takie odblokowanie pozwoli nam zagrać zebraną postacią, ale jak zwykle za bardzo wierzyłem w wielkoduszność twórców. Co to za problem pozamieniać kilka profili postaci i sprawić by były grywalne? A wtedy na pewno wróciłbym do owej gry.

Graficznie jest nieźle. Twarze znane z filmu są niemal identyczne. Muzyka jest żywcem zabrana z produkcji kinowej, chociaż genialne utwory Johna Williamsa (niestety) rzadko pojawiają się podczas gry, dlatego nie można wystawić jej najwyższej oceny.

Czas jaki spędziłem nad tą grą to dwa wieczory. Jest strasznie krótkim tytułem, a od połowy gry modliłem się by już się skończyła. Finałowa potyczka z Voldemortem to kolejny żałosny moment. Jest jednym z prostszych przeciwników. Podczas niej pomyślałem sobie: "Cholera! I to z nim ten zakichany Potter zmaga się od siedmiu lat? Przecież nawet największy mugol położyłby go w walce". To jest chore. Albo kiedy gramy Molly Weasley, która staje w obronie swej córki i walczy z Bellatrix, Ginny stoi sobie w kącie i patrzy sobie na bitwę. No w sumie się nie dziwię. W końcu nie codziennie matka unika czarów potężnej czarownicy, więc można na to sobie popatrzeć jak na dobry film w kinie. Nie wiadomo czy się śmiać czy płakać.

Mechanika rozgrywki też ssie. Okazuje się, że za sprint i chowanie się za osłonami odpowiada ten sam przycisk (przynajmniej tak jest w wersji na Xboksa 360). Kiedy chciałem przebiec dłuższy odcinek, Potter lub inny popapraniec przyklejał się do kolumny lub do tego, co było najbliżej. W pewnym momencie żałowałem, że nie jestem jednym z ich przeciwników, bo chętnie bym ukatrupił naszych wspaniałych bohaterów. A propos, nie myślicie, że gra z uniwersum Harrego Pottera, w której mamy otwarty świat i sami wybieramy postać i stronę, którą wspomożemy, byłaby sensowniejsza? To mógłby być najlepszy tytuł o Potterze. Od lat dziwię się twórcą, że na to nie wpadli. Spójrzmy choćby na gry spod znaku Star Wars. Tu mimo licencji pojawiają się bardzo dobre gry. Więc filmowa licencja nie sprawia, że tytuł musi być fatalny. Sprawiają to nieudolni twórcy.

Nie wiem jakim sensem było podzielenie zarówno filmu jak i gry, na dwie części. W wirtualnej produkcji widzimy, że rozgrywka jest sztucznie przedłużana, ale ów podział wynika prawdopodobnie z polityki finansowej producentów.

Grę polecić można jedynie zagorzałym fanom, ale pewnie i oni nie będą zachwyceni. Naprawdę żal wydać sporą sumkę na takie byle co. Szczerze mówiąc - gdyby tę grę rozdawano za darmo pod sklepem, to bym się zastanowił, czy opłaca mi się tracić czas i miejsce na półce na tak fatalny tytuł.

Harry Potter i Insygnia Śmierci część II, to jedna z najgorszych gier o Potterze, a także jedna z gorszych gier tego roku. Ale jest jeden plus: to już ostatni rok męczarni z fatalnymi produkcjami o Potterze...