Operation Flashpoint: Red River (Xbox 360)

Operation Flashpoint było grą, która miała zmienić oblicze pierwszoosobowych strzelanek militarnych. Wybuchy, gwałtowne zwroty akcji i wszechobecne skrypty zastąpiono brutalnym realizmem. Po pierwszej odsłonie marka przeszła w inne ręce, a twórcy oryginału, Bohemia Interactive, kontynuują rozwijanie idei realistycznego FPSa w ramach gier spod znaku ArmA.

Tymczasem Operation Flashpoint: Red River to już drugi tytuł serii stworzony w całości przez Codemasters. Czy nadal jest to strzelanka stawiająca na realizm? Czy jest to dobry produkt? Cóż, mamy do czynienia z naprawdę dziwnym stworzeniem.

Dzień dobry, Tadżykistanie. Niedobrzy terroryści zagnieździli się na terenie tego pięknego, górzystego państewka, ale nie ma się czego bać. Nasi dzielni Amerykańscy Marines zaraz tam wpadną i skopią tyłki komu trzeba. Oo-rah!

Tak zaczyna się opowieść w Operation Flashpoint: Red River. Nasz czteroosobowy oddział Bravo wraz z kilkoma innymi jednostkami przerabia terrorystów na karmę dla Tadżyskich... Tadżykistańskich... tamtejszych psów. Niestety w połowie operacji nagle do kraju wkraczają Chińczycy, dochodzi do wymiany ognia i zaczyna się większa wojna. Na tym właściwie kończy się fabuła Red River. Opowiadana jest ona przy użyciu stylowych animacji z narracją i zaporowych ilości dialogów wysłuchiwanych podczas jazdy ciężarówką lub lotu helikopterem do celu kolejnej misji.

Praktycznie wszystkie postacie w grze są skrajnie papierowe i nieinteresujące. Zapamiętacie tylko dwóch żołnierzy. Jeden z nich to jakiś generał, który manierą wypowiedzi kojarzy mi nie tyle z wojskowym co raczej z egzaltowanym pastorem straszącym swoje owieczki ogniem i mękami piekielnymi. Ten facet mógłby prowadzić krucjaty. Drugim wojskowym psychopatą jest nasz bezpośredni przełożony - pan sierżant stereotypowy do bólu: wrzeszczący, obrażający podkomendnych, a jednak kochany przez żołnierzy. Ilość bluzgów lecących od strony tego faceta jest powalająca. Gdyby wulgaryzmami można było zabijać ten gość wyrżnąłby całą Chińską Armię Ludowo-Wyzoleńczą w jedno popołudnie. Być może ten żołnierski żargon dodaje autentyczności dialogom, ale nie czyni ich znośniejszymi i ciekawszymi.

Sierżant wciąż na nas krzyczy walcząc o uwagę gracza, ale ja i tak miałem poważne problemy z tym, aby skupić się na tych rozmowach. Długie ciągi słów wydały mi się nużące i tylko czekałem na koniec ekspozycji fabularnych, aby móc ruszyć do boju, a wytyczne sprawdzić w menu.

Ale nie na fabule Operation Flashpoint zbudowano. Przyjrzyjmy się rozgrywce, która prawie w całości opiera się na walce pieszej. Niby mamy tu jakieś pojazdy, ale tych sterowalnych jest jak na lekarstwo i pojawiają się sporadycznie.

Najważniejsze pytanie: czy to jeszcze realistyczna czy już lekka strzelanka? Red River to dziwny twór znajdujący się gdzieś w połowie drogi. Niby można czasem zginąć od jednego strzału, a jeśli się nie zginie to przed użyciem właściwej apteczki należy zatamować krwawienie, które może doprowadzić do utraty przytomności. Niemniej model strzelania został unowocześniony przez co strzela się trochę jak Bad Company 2 – co w sumie nie jest złe, ale kiedy zobaczyłem, że mogę kogoś trafić ze snajperki patrząc przez celownik optyczny i idąc w bok - byłem nieco zaskoczony. Przecież to Operation Flashpoint!

Oto chyba największy problem tej gry. Nie wiadomo dla kogo została stworzona. Jest zdecydowanie zbyt zręcznościowa dla miłośników symulatorów, ale zbyt taktyczna, powolna i zwyczajnie trudna, aby zachwycili się nią fani Call of Duty.

Rozgrywka opiera się na wykonywaniu zadań czteroosobowym oddziałem i na potrzeby takiego założenia stworzono całkiem prosty i wygodny system wydawania rozkazów, który naprawdę nieźle się sprawdza. Niestety nasi podkomendni nie należą do najinteligentniejszych, ale to i tak nic przy przeciwnikach. Dawno już nie widziałem takich stad pędzących na rzeź owiec. Rozumiem, że walczymy z Chińczykami, których jest tak wielu, iż mogą sobie pozwolić na ataki samobójczych fal, ale tutaj jest to zwyczajnie absurdalne. W jednej misji ostrzeliwujemy się z domów przed pieszą inwazją i dosłownie zabijamy tak setki wrogiej piechoty. Etap ten jest trudny, ale tylko z powodu liczebności wroga, który po osaczeniu nas i skróceniu dystansu strzela szybko niczym rewolwerowiec.

Poziom trudności jest skalowany wielkością widocznego na ekranie interfejsu. Na hardkorze jest jak u Kononowicza - nie ma niczego. Nie wiemy nawet w jakim kierunku powinniśmy się udać, a to potrafi być mocno frustrujące. Na najłatwiejszym stopniu trudności, tzw. normalu, gra prowadzi nas za rączkę jakbyśmy mieli porażenie mózgowe. Nadal łatwo zginąć, ale znaczniki na glebie co 10 metrów pokazujące gdzie mamy iść są nadmiarem troski o nawigację gracza. Polecam granie na średnim ustawieniu poziomu trudności.

Duże zastrzeżenia mam też do samej konstrukcji kampanii, która przez 3 długie misje zanudza nas prostymi potyczkami z terrorystami, a rozkręca się dopiero kilka godzin później kiedy do Tadżykistanu wkraczają Chińczycy. Szkoda, że chwilę potem raczą nas wspomnianą już taktyką na Zerga. Chinese RUSH!

No i jeszcze bugi. Oj, ten tytuł ma całkiem mnogie bugi. W jednej misji gra automatycznie wysadza mnie z transportera jadącego w konwoju i sekundę później zostaję przejechany przez sojuszniczą ciężarówkę jadącą z tyłu. Załadowałem stan gry, uskoczyłem sprzed zderzaka wrażego pojazdu, odwracam się, a tu pod kołami, na moich oczach, ginie członek mojej drużyny. I jeszcze druga ciężarówka po nim przejechała. Dla pewności. Bo a nuż przeżył spotkanie z pierwszym samochodem.

Błędy w Red River nie psują raczej zabawy, nigdy nie są naprawdę poważne, ale potrafią zirytować i jest ich sporo. Na szczęście kilka rzeczy zostało tu zrobionych dobrze. Obok przyzwoitego modelu strzelania znajdziemy całkiem niezły system rozwoju postaci. To nic nowego, ale zwykle spotyka się to w grach rywalizacyjnych, a tutaj rozwijamy, w obrębie kampanii dla pojedynczego gracza, klasy takie jak szturmowiec, zwiadowca, miłośnik granatników oraz entuzjasta ciężkiej broni automatycznej. Odblokowujemy w ten sposób uzbrojenie, nakładki, akcesoria oraz umiejętności specjalne.

Niemniej granie samemu jest nieco nużące i tutaj z pomocą przychodzi rozbudowany tryb kooperacji dla czterech graczy, który umożliwia wspólne przechodzenie kampanii oraz wykonywanie różnych misji dodatkowych, w których zabijamy, ratujemy, eskortujemy oraz bronimy pozycji przed kolejnymi falami wrogów. I tutaj mechanika wydawania rozkazów błyszczy. Operation Flashpoint: Red River jest naprawdę solidnym tytułem co-opowym i aż szkoda, że nie umożliwia zabawy na podzielonym ekranie, a jedynie przez sieć.

Niestety dość bolesny jest brak jakiegokolwiek multiplayera rywalizacyjnego, a miłośnicy serii będą też zawiedzeni wycięciem z gry edytora misji. Pod względem ilości trybów gry Red River wygląda jak niedokończony i ubogi produkt. Dobrze, że chociaż kampania dla pojedynczego gracza należy do dłuższych.

Oprawa audiowizualna jest średnio atrakcyjna. Muzyki znajdziemy tu tyle co nic, udźwiękowienie to militarystyczny standard, a grafika jest funkcjonalna, czytelna i ogólnie przyzwoita, ale nie prezentuje sobą niczego zachwycającego.

Niemniej daleki jestem od potępiania Red River. Do tej gry należy podejść bez oczekiwań, bo to nie jest już hardkorowe na wskroś Operation Flashpoint, ale nie jest to też lekkie, pulpowe Call of Duty. Mamy tu do czynienia z dosyć sensownym kompromisem, który, chociaż grywalny, to jest też niedoskonały i prawdopodobnie nie zostanie zaakceptowany przez żadną z grup graczy. Możemy się wściekać, że po wychyleniu czubka głowy zza osłony dostajemy nagle niemożliwy postrzał w nogę, ale mimo wszystko najnowsze Operation Flashpoint może pochwalić się świetnym co-opem i dla niego polecałbym zakup gry. Jak trochę stanieje. Póki co Red River otrzymuje ode mnie 7 na 10.

Udanego polowania na skośnookie hordy Chińskiej Armii Ludowo-Wyzwoleńczej! Game on!