From Dust (Xbox 360)

Gry zwykle pozwalają nam być żołnierzami, wojownikami, dowódcami czy opiekunami malutkich, futrzastych zwierzątek. Ale dzisiaj będzie inaczej. Dzisiaj będziemy bogami! Bogami bandy zdezorganizowanych tubylców.



Eric Chahi znany jest najbardziej ze starego, przygodowo-platformowego klasyka jakim było Another World, ale ma też kilka innych tytułów na koncie. Ten legendarny twórca powrócił po ponad 10 latach milczenia, aby stworzyć From Dust.

Na pierwszy rzut oka jest to symulator boga, czyli coś takiego jak Black & White, ale bez chowańca. Jest to jednak mylne wrażenie. From Dust to gra logiczna o otwartej, sandboxowej strukturze. Mieszanka dawnego Populousa i Lemingów. Nie tego oczekiwaliście? Cóż, to dostaliśmy.

Nasi tubylcy lądują na kawałku nieprzyjaznego lądu i muszą uczynić go domem. Ot, tacy sympatyczni ludzie w maskach pragnący wieść żywot człowieka poczciwego w tej, jakże przyjaznej, krainie. Co mogłoby zakłócić ich spokojną egzystencję?

Można wymienić tsunami, powodzie, erupcje wulkanów, pożary i trzęsienia ziemi. Można też dorzucić jeszcze wybuchowe, płonące i wodne, plujące powodziami, drzewa. Trzeba przyznać, że ci goście mają tak przerąbane jak Japończycy. Nie, właściwie mają gorzej - nie mogą nawet pocieszyć się Toyotą i Nintendo.

Nasi biedni podopieczni, pozbawieni motoryzacji, eskapizmu gier video i elementarnego poczucia bezpieczeństwa, muszą radzić sobie tak jak radziły sobie liczne ludy w obliczu sytuacji beznadziejnej. Wznoszą oczy ku niebu. I tu wkraczamy my. Bóg-Oddech zdolny przenosić góry, lądy, wody i lawy, przesadzać drzewa, przynosić suszę, gasić pożary, tworzyć piasek z niczego, pożerać materię i zamieniać wodę w... galaretkę.

Nasi tubylcy muszą zbudować wioski przy wszystkich totemach na każdym lądzie, a wtedy otworzy się przejście pozwalające im kontynuować koczowniczą wędrówkę. Będą też odczytywać z kamieni pieśni chroniące domostwa przed wodą oraz ogniem, a wiedzę między wioskami przeniosą specjalni kurierzy.

Pieśni te pozwolą przetrwać niejedno tsunami i wiele wulkanicznych erupcji, gdyż mają fizyczną moc zatrzymywania wody, lawy i ognia. Niestety pamięć naszych tubylców jest krótka niczym u średnio rozgarniętego pająka i na każdym nowym lądzie muszą uczyć się owych szlagierów od nowa.

Niemniej podstawą rozgrywki jest podnoszenie i upuszczanie materii. Będziemy przesypywać piasek tworząc lądy, na których może rozwinąć się roślinność, przenosić wodę, polewać teren lawą, która zastygając tworzy trwałą skałę i tak dalej. Fizyka terenu jest niesamowitym osiągnięciem technologicznym. Woda żłobi koryta w piasku jeśli nie jest on utwardzony roślinnością, spływa zgodnie z prawami fizyki, a teren jest w pełni plastyczny i modyfikowalny. Dzięki temu będziemy wyznaczać nowe koryta rzek, tworzyć z zastygłej lawy bariery dla tsunami i usypywać wyspy, a wszystko to, aby nasi podopieczni bezpiecznie zakładali wioski i żyli w nich pomimo skrajnie nieprzyjaznych warunków otoczenia.

I chociaż mamy do czynienia z rasową grą logiczną to jest w niej pewna innowacja - wiele zagadek można rozwiązać na różne sposoby. Oto niesamowite połączenia gry logicznej z sandboxem. Niewiele tytułów logicznych może poszczycić się tym, że kończąc etap nie byłem pewny czy moje rozwiązanie problemu było rozwiązaniem założonym przez twórców. Otwartość zagadek jest tu równie świeża co sama mechanika gry.

Niestety From Dust nie jest idealne. Poziom trudności gry rośnie o wiele za późno przez co zaledwie kilka ostatnich poziomów jest na tyle trudne, aby widok tubylców ciągle ginących w morzu lawy przestał być zabawny. Dwie trzecie kampanii wygląda jak całkiem przyjemny samouczek mechaniki gry, a całość zabiera zaledwie około pięciu godzin.

Niby po zakończeniu podstawowej opowieści możemy pobawić się kilkudziesięcioma wyzwaniami, które są małymi, krótkimi zadaniami, ale tutaj niewiele zostaje ze wspomnianej przed chwilą otwartości rozgrywki - każde wyzwanie ma tylko jedno, konkretne rozwiązanie.

Czasem problemem okazuje się fakt, że gracz potyka się o ten dokładny system fizyczny i nierzadko maleńka nierówność terenu może okazać się przeszkodą nie do przebycia dla naszych tubylców. A kiedy chcemy być dokładni na drodze staje nam niezbyt precyzyjne sterowanie i ograniczenia kamery. Jak na wszechwidzące bóstwo mamy bardzo okrojone możliwości sterowania kamerą. Nie ukryje się przed nami żaden grzesznik. No, chyba że schowa się za jakimś drzewem.

Na dodatek nasi tubylcy nierzadko nie najlepiej radzą sobie z wyszukiwaniem ścieżek i potrafią zablokować się na czymś absurdalnym albo wyruszyć bardzo okrężną drogą co wskazanego celu. Drogą, na której czeka cierpienie, kalectwo, karnety na darmowe kąpiele w lawie i śmierć.

Na szczęście nie można narzekać na grafikę i dźwięk, które trzymają bardzo wysoki poziom, szczególnie jak na taką niedużą produkcję. Optymalizacja na X360 też jest przyzwoita - czego podobno nie można powiedzieć o wersji PC.

From Dust nie jest może grą idealną, ale jest tytułem nietypowym i oryginalnym, a to już dość dobry powód, aby w niego zagrać. Oryginalna stylistyka i innowacyjna rozgrywka pozwalają zapomnieć o błędach i wybaczyć niezbyt długi czas przechodzenia. Czyni to From Dust dobrą grą.

Udanego polewania lawą zmarzniętych tubylców! Game on!