L.A. Noire (Xbox 360)

Chwalone za genialną mimikę twarzy, ciekawą rozgrywkę oraz fabułę L.A. Noire w końcu zagościło w naszych konsolach. Czy jest to udany produkt? Odpowiedzi można było udzielić nawet przed rozpoczęciem prac. Dlaczego? Bo tą grę wydało Rockstar…

No dobra, nawet najlepsze studio może popełniać błędy, lecz jeśli spojrzymy na gry tego dewelopera od razu każdy gracz, który grał np. w serię GTA wie, że ich kolejna produkcja to hit. Darujmy sobie ten dziwny wstęp, bo Rockstar tylko wydał ten tytuł i lepiej zacznijmy od fabuły nowego i pierwszego dziecka Team Bondi.
Cole Phelps wraca do Los Angeles po II Wojnie Światowej i zaczyna pracować, jako stróż prawa. I tyle dowiadujemy się na początku o naszym bohaterze. Z początku można stwierdzić, że Cole to postać taka sobie, lecz w połowie kampanii zaczyna być bardziej interesujący. Końcówka wprowadza trochę zmian. Ogólnie zakończenie jest świetne, nie posiada złośliwego cliffhangera i za to należy się pochwała.
W końcu przechodzimy do drugiej, najważniejszej rzeczy – rozgrywki. L.A. Noire to otwarta gra detektywistyczna z elementami akcji. Jeśli oczekiwaliście klona GTA to źle trafiliście. Strzelaniny, pościgi samochodowe lub piesze pojawiają się, ale w małej ilości (20%). Mamy również opcję niepodobną do Rockstara – pomijanie scen akcji. O dziwo czasami może się przydać.

Mamy pięć biurek, przez, które Cole musi przebrnąć, by stać się jednym z najlepszych gliniarzy w mieście. Zaczyna od patrolowania ulic, potem zalicza drogówkę, łapie seryjnych morderców, szuka narkotyków i wreszcie zamyka za kratkami podpalaczy. Mimo iż jesteśmy w innym wydziale, wciąż robimy to samo… nie nudzimy się (przynajmniej przez większość zabawy).

Po przyjechaniu na miejsce zbrodni, gracz ma obowiązek przeszukać teren. Wtedy w tle pojawia się muzyka. Natężenie zwiększa się z podchodzeniem do dowodu, a pad zaczyna wywoływać wibracje. Zabawa w „ciepło, zimno” można powiedzieć. Każdą poszlakę możemy oglądać ze wszystkich stron. Z ciałami jest tak samo. Charakterystyczny dźwięk mówi nam, że nie ma już nic do znalezienia. Oczywiście znajdzie się coś, co nie pomoże w śledztwie.

Kolejną rzeczą, którą wykonujemy nałogowo to przesłuchania. I tutaj pojawia się jedna z nielicznych innowacji w świecie gier. Żywe animacje twarzy. Twórcy posadzili aktora na krześle, otoczyli kamerami, a on zaczął grać. Widać nawet lekki uśmieszek. Oczywiście ta technologia nie jest idealna. Głowa jakby jest oddzielona on reszty ciała. Dziwnie to wygląda. Ale już widać, że developerzy będą zamierzali to wykorzystać. Wróćmy do rozmów. Nasza liczba pytań zależy od tego ile znaleźliśmy dowodów. Po każdej wypowiedzi możemy uznać, że przesłuchiwany mówi prawdę, zwątpić lub po prostu palnąć prosto z mostu, że kłamie. Przy tej ostatniej opcji musimy to udowodnić. I tutaj liczy się ta genialna mimika oraz… nasz wzrok. Śmiało można powiedzieć, że przesłuchania to najlepszy i najciekawszy element rozgrywki.

Każde dochodzenie możemy przejść dobrze lub źle, ale i tak gramy dalej. Czasami mamy dwóch podejrzanych i to od nas zależy, którego wsadzimy za kratki. Lecz jeśli nawet wybierzemy nie tego, co trzeba przyjdzie pewien gość i wskaże prawidłowego bandytę. Możemy powtórzyć śledztwo i poprawić swój wynik. Maksymalnie możemy dostać pięć gwiazdek. Zależy od tego ile znaleźliśmy pomocnych dowodów i ilość dobrze udzielonych pytań. Jeśli za bardzo nabroimy w mieście dostajemy karę pieniężną. To też się liczy.
Ten akapit poświecę punktom intuicji. Dzięki nim możemy ułatwić śledztwo. Gdy je użyjemy: pokażą nam się wszystkie poszlaki, podczas przesłuchań odpadnie jedna opcja, a jeśli wybraliśmy kłamstwo kilka zdań dotyczących dowód naszej decyzji również odpadnie. Typowe jak na przygodówką. A jak je zdobywamy. Przez dobrze poprowadzone przesłuchanie lub za odwiedzanie sławnych miejsc w LA. Punkty te mogą też odblokować nam też nowe garnitury. Jest to przydatne i ciekawe urozmaicenie, więc należy pochwalić.
Gra działa na silniku graficznym RAGE, z którym można się spotkać np. w GTA IV. Mówiąc jednym słowem – jest świetnie. Tekstury, animacje powalają na kolana, lecz z bliska tytuł ten wygląda gorzej. Wirtualne Los Angeles dorównuje światowi z Red Dead Redemption. To żywa, śliczna metropolia, pełna wspaniałych budowli. Bez trudu zobaczycie napis Hollywood. Oto przykład jak powinno się robić świat w grze. Muzyka to świetny jazz dodaje klimatu opowieści. Głosy postaci nie zostają w tyle. Wszyscy aktorzy z Aaronem Statonem na czele wywiązali się ze swojego zadania wzorowo.

Jak zwykle przyszedł czas na omówienie najbardziej widocznych wad L.A. Noire. Na początek problemy z optymalizacją. W niektórych momentach płynność jest marna. Następna rzecz to samo noire. Tylko menu wydaje się mieć najwięcej powiązania z czarnym kryminałem. Niby możemy włączyć tryb czarno-biały, ale to nie poprawia tej rzeczy.

Na deser zostawiłem najgorsze: marny sandbox. Tak naprawdę mamy tylko dwa rodzaje zadań pobocznych: uliczne przestępstwa oraz ukryte samochody. W tym pierwszym znajduje się główny ładunek akcji gry. Jeśli brakuje Ci adrenaliny, z chęcią ukończysz wszystkie 40 zadań. Tego drugiego nie muszę chyba tłumaczyć. Nie mamy motywacji by zwiedzać miasto. I tu mamy podobną sytuację jak w Mafii 2. Los Angeles jest tu jak plan filmowy, tło dla rozgrywającej się historii. Być może kontynuacja to poprawi.

Mówiąc krótko: L.A. Noire to świetny debiut, prawie idealna gra i marny sandbox. Team Bondi spełniło oczekiwania graczy. Otrzymaliśmy 20 godzin świetnej zabawy. Nie zapominajmy o genialnej mimice, bardzo dobrej rozgrywce oraz klimacie lat czterdziestych. Bez wątpienia gra warta polecenia. Wystawiam jej solidne 9.2/10. Do następnej recenzji. Cześć.