Disaster: Day of Crisis (Wii)

Trzęsienia ziemi, erupcje wulkanu, powodzie, deszcze meteorytów, grube baby. Do niedawna, by doświadczyć najrozmaitszych katastrof w obrębie jednego tylko tytułu, trzeba było odpalić Bad Day L.A. Była to jednak produkcja kompletnie niepoważna, a poruszane zagadnienia traktowała z przymrużeniem oka. Disaster: Day of Crisis również rzuca nas w oko cyklonu, ale dla odmiany robi to zupełnie na serio.

Eugeniusz Siekiera

Opowieść przedstawiona jest z przytupem, a dodatkowe atrakcje w postaci szalejących żywiołów tylko potęgują filmowy charakter całości. Czego tu nie mamy... Wybuchające wulkany, trzęsienie ziemi, zalewająca miasto fala tsunami, a na deser armia uzbrojonych po zęby terrorystów, którzy w podejrzanie częstych manifestacjach rozszalałej przyrody upatrują najwyraźniej jakiś interes. Brzmi dziwnie, ale dzięki zgrabnie poprowadzonemu scenariuszowi i sensownie zarysowanym sylwetkom postaci liczne przerywniki filmowe ogląda się niczym rasowy film katastroficzny. Tyle o fabularnej otoczce, ale czym właściwie zajmujemy się podczas tej szkoły przetrwania?

Zaiste dziwna to gra. Można by się pokusić o stwierdzenie, że naczelną ideą przyświecającą ekipie w trakcie procesu produkcyjnego było maksymalne wykorzystanie unikalnych kontrolerów Wii, zaś cała reszta to tylko zgrabny dodatek. Byłaby to jednak krzywdząca opinia, bo choć istotnie widać dość wyraźnie, że każde nasze działanie podporządkowane jest nietypowemu sterowaniu, ekipa Monolith Software serwuje nam przy okazji kilka świeżych pomysłów.

Właściwą rozgrywkę można z grubsza podzielić na trzy całkowicie odrębne sekcje. Najwięcej czasu tracimy na klasyczną eksplorację oddanego do naszej dyspozycji terenu i ratowanie ofiar katastrof. Z uwagi na dość leniwe tempo akcji elementy te mogą wydać się na dłuższą metę monotonne, choć trzeba przyznać, że ekipa dosłownie stanęła na uszach, by całość jak najbardziej urozmaicić. Czasem wystarczy w odpowiednim momencie poruszyć Wiilotem, co symuluje podanie ręki nieszczęśnikowi wiszącemu na skraju przepaści, kiedy indziej należy podzielić się cennymi medykamentami bądź pożywieniem, innym zaś razem trzeba opatrzyć rany, obmyć je wodą i zabandażować. To rzecz jasna tylko przykłady, bo rozmaitych wariacji jest tu co niemiara. Niemal z każdą pomniejszą czynnością związana jest jakaś prosta mini-gierka, polegająca na poruszaniu w określony sposób kontrolerami bądź rytmicznym wciskaniu danego przycisku.

Konieczność utrzymania naszego bohatera w dobrej kondycji to również świetna okazja do wtłoczenia do rozgrywki wielu interesujących rozwiązań. Gdy nawdychamy się dymu, należy oczyścić płuca czystym powietrzem. Rozwalanie przedmiotów w najbliższym otoczeniu wiąże się z koniecznością energicznego machania ręką. Jeśli wskaźniki życia i staminy spadną do niebezpiecznie niskiego poziomu, trzeba skorzystać ze znaleźnych medykamentów bądź posilić się zdobyczną żywnością. Nawet coś tak prozaicznego, jak otwarcie drzwi czy przekręcenie kluczyka w stacyjce samochodu wymaga od nas określonego ruchu dłonią.

Kolejne, dość znaczące pod względem procentowego udziału w rozgrywce fragmenty dotyczą strzelanin. Na potrzeby najbardziej dynamicznych momentów kamera ukazuje akcję z perspektywy pierwszej osoby, a cała zabawa przypomina z grubsza klasycznego rail shootera wzbogaconego o możliwość chowania łba za przeszkodą. Potrząsając Nunchukiem przeładowujemy gnata, jeden z przycisków służy do krycia się za osłoną, a z pomocą Wiilota celujemy w makówki nadbiegających gęsiego terrorystów. Jak w rasowych celowniczkach gra sama kieruje nas na określone tory, a cała wolność ogranicza się do wyboru interesującej nas spluwy i kolejności uziemiania wyskakujących z każdego zakamarka drabów. Zabawa jest przednia, choć starcia z bossami potrafią zirytować. O ile walkę z helikopterem można jeszcze przełknąć, tak facet przyjmujący na twarz trzy wanny naboi jest zdrowym przegięciem.

Trzecią atrakcją programu jest jazda samochodem. Świat gry obserwujemy zza kierownicy, obracamy Wiilota o 90 stopni, a pojazdem kierujemy wychyleniami kontrolera. Brzmi osobliwie, ale sprawdza się całkiem nieźle, głównie z racji niewielkich prędkości i raczej nieskomplikowanej konstrukcji samych tras (brak ostrzejszych skrętów, pojawia się jedynie konieczność wymijania porzuconych samochodów). Epizody te, choć krótkie, są ciekawą odskocznią od reszty kampanii, a ucieczka przed wysoką na kilka pięter falą tsunami, która dosłownie pożera łapczywie monstrualny most, pozostanie na długo w waszej pamięci.

Technicznie gra jest dość nierówna. Wygląd metropolii i niszczycielskie siły żywiołów prezentują się świetnie, modele postaci i ich animacje już niestety dużo gorzej. Szkoda też, że nie postarano się o odwzorowanie paniki w samym mieście. Świat spada ludziom na głowy, olbrzymia metropolia wali się jak domek z kart, a na ulicach pustki i cisza przeplatana od czasu do czasu komunikatami radiowymi. Niemal wszyscy napotkani mieszkańcy to ofiary, czekające na ratunek. Brak pożądanego tła w postaci szarej masy tłumu, które spotęgowałoby uczucie chaosu.

Jakieś inne wady? Cóż, z pewnością wkradająca się po pewnym czasie monotonia. Kluczowy element programu, czyli wyrywanie nieszczęśników z ramion śmierci, to jak wspomniałem masa najrozmaitszych mini-gierek, ale te niestety z oczywistych względów kiedyś muszą się znudzić. Można oczywiście olewać potrzebujących i zaliczając kolejne punkty scenariusza, skupiać się jedynie na strzelaninach. Wtedy jednak ominie nas inna ciekawostka - upgrade (ulepszamy zarówno broń palną, jak i umiejętności bohatera). Statystyki rozbite na kilka podstawowych współczynników pozwalają stworzyć postać silniejszą, szybszą i bardziej wytrzymałą, do tego jednak potrzebujemy specjalnych punktów zdobywanych m.in. za wszelkie bohaterskie czyny.

Choć nietypowość dzieła Monolith Software może wielu odrzucać, warto dać grze szansę. To zgrabnie opowiedziana historia wsparta kilkoma godzinami solidnej, urozmaiconej rozgrywki. Należą się ogromne brawa za pomysłowość i wykorzystanie potencjału drzemiącego w Wii. Dla gracza przyzwyczajonego od lat do klasycznych padów bądź klawiatur i gryzoni Disaster: Day of Crisis może okazać się całkowicie nowym, unikatowym doświadczeniem.