Bahamut Lagoon (SNES)

Mówisz Square – zapewne myślisz „Final Fantasy”, ewentualnie „Chrono”, lub obecnie - „Kingom Hearts”. Dwie pierwsze serie są najbardziej kojarzone z japońską firmą, jednocześnie inne są nieco zapomniane. Przykładowo taki Bahamut Lagoon ze SNES-a, naprawdę wspaniała gra, o której jednak zapewnie w ogóle nie słyszeliście. Powód jest banalnie prosty – ukazała się tylko i wyłącznie w Japonii, a fanowskie tłumaczenie pojawiło się dopiero w 2002 roku. Na szczęście powstało, dzięki czemu dziś mogę napisać retro-recenzję. Naprawdę szkoda że gra jest prawie nieznana, dlatego też przybliżę ją nieco.

Bahamut Lagoon to połączenie jRPG i strategii turowej, coś mniej więcej jak opisywane przeze mnie wcześniej Fire Emblem z NES-a, czy też Shining Force z Genesis. Zasady są więc proste – dowodzimy niewielkimi grupami żołnierzy, i staramy się pokonać wroga.

Zanim jednak opiszę jak się gra, może w skrócie wytłumaczę wam początek fabuły. W tym wypadku cała akcja gry dzieje się w fantastycznym świecie, gdzie smoki i czary stanowią dość zwykły widok, nie to co u nas ;). Główny bohater gry, Byuu, to nie byle kto. Jest to dowódca Dragon Force, znakomitej „wojskowej” formacji królestwa Kahna. Na początku jednak swój status praktycznie traci, wraz z upadkiem królestwa, stając się rebeliantem. Jednak pozostają przy nim i inni wierni żołnierze Kahna, więc jest i ruch oporu. Mamy też wątek porwanej księżniczki i potężnego, ale niestety śpiącego smoka. Przyjemny japoński standard.

Postaci, którymi można kierować, jest całkiem sporo, część stworzona z humorem i w dialogach prezentująca sporo własnego charakteru, przez to aż szkoda, że w sumie nie zostały rozwinięte ich wątki. W bitwach prezentują się nieźle, poza tym różnorodność charakterów jest niezła – mamy nawet demony w wersji mini.

No dobra, jak wygląda rozgrywka? Jedna, zdecydowanie zmarginalizowana część to uproszczony typowy jRPG, w którym kierujemy Byuu. Ogólnie, tutaj rozmawia się z różnymi postaciami, znajduje różne przedmioty, oraz ewentualnie kombinuje ze zmianami smoków. Druga część, to dość prosta strategia turowa. W niej na specjalnej mapie, podzielonej na kwadraty, przesuwamy jednostki, wydajemy polecenia smokom i decydujemy o ogólnych czarach. Poza tym, przy bliskim kontakcie z wrogiem walka zaczyna przypominać serię Final Fantasy. Okazuje się, że pojedyncza jednostka na mapie, to tak naprawdę kilku wojowników o specjalnych umiejętnościach, przez co gra zyskuje głębię. Magia w grze jest stosunkowo rozbudowana, występuje wiele typów czarów, należących do różnych szkół magii. Wybór jest całkiem szeroki - od typowo pomocniczych jak leczenie, po wybitnie bitewne, w tym rozbudowane obszarówki, zadające obrażenia kilku jednostkom wroga. Poza tym na otoczeniu działają w ciekawy sposób – czar lodu na wodzie sprawia że ta zamarza, przez co można przejść przez część przeszkód. Podobnie ogień sprawia, że lód się topi, a efekty łatwo można sobie dopowiedzieć.

Smoki w tej grze są bardzo ważne. Nie dość że służą do transportu, to jeszcze nieźle walczą, zarówno czarami, jak i w bliskich walkach. Są niezależne od naszych poczynań, choć można im wydac ogólne polecenia typu „go” czy „wait”. Są też ciekawie zaprojektowane, choć nie da się ukryć – to raczej plus dla różnych fanów mang. Jest też zawarty tutaj specjalny system karmienia smoków, przez co te są ulepszane.

Ogólnie, dość głęboka rozgrywka wciąga. Jak usiadłem wczoraj przy Bahamut Lagoon, tak dopiero po kilku godzinach wstałem od gry, nawet nie zauważyłem, jak szybko czas zleciał. Dzisiaj z rana było podobnie. Ah, szkoda, że mi się kolejny semestr zaczyna! To gra znakomita na takie dłuższe przerwy! Pomijając jednak wątki personalne i wracając do gry. Może i część RPG nie jest jakaś super, tak część strategiczna mocno wciąga, mimo swojej pozornej prostoty.

Grafika jest typowa dla platform 16-bitowych, więc znacie opis – niezbyt wysoka rozdzielczość itp. Za to nie sposób odmówić grafikom Square talentu, ambicji, i chęci umieszczania różnych drobiazgów w grze. Tak więc w sumie bardzo pozytywnie oceniam tą stronę gry. Podobnie jak muzykę – motywy które tutaj występują są naprawdę dobre. Właściwie, wyciśnięto wszystko co tylko się dało z mocy SNES-a.

Tak ciągle zachwalam grę i zachwalam, ale jeszcze nie podałem jej oceny. No i cóż mogę dać? Ano dam teraz mocną dziewiątkę i stwierdzę, że polecam ten tytuł z całego serca. Jak widać, w Square nawet mniej znane gry były znakomite, a Bahamut Lagoon potwierdza tą regułkę. Ave!