Dead or Alive (Saturn)

Jakie gry wchodzą do kanonu bijatyk? Z tytułów lat ’90 – Mortal Kombat, Street Fighter (mimo, że pierwsza część powstała pod koniec ‘80), Tekken, King of Fighters, Battle Arena Toshiden, Virtua Fighter, Soul Calibur... Sporo, prawda? Można wspomnieć też o jeszcze jednej ważnej serii – Dead or Alive. Specjalnie dla was, retrorecenzja pierwszej części.

Dead or alive to bardzo klasyczna, jeśli chodzi o zasady bijatyka wykorzystująca widok 3D, w gruncie rzeczy sama grywalność sprowadza się do chodzenia w dwóch wymarach, przejścia „w tło” są okazjonalne.

Ciekawostką jest fakt, że areny „teoretycznie” nie są ograniczone, ale wyjście poza matę powoduje wejście w niebezpieczną strefę wybuchów. W niej upadek na ziemię kończy się efektownym wzlotem, i równie efektownym, ale i bolesnym upadkiem.

Bicie się tutaj jest bardzo proste, używa się tutaj trzech klawiszy, na chwyt, uderzenie i kopniak, oraz d-pada. Pod resztę klawiszy można ustawić połączenia klawiszy, a kombosy po krótkiej wchodzą bardzo ładnie. Zresztą, nawet gra bez uczenia się ich jest bardzo fajna i efektowna.

Grywalność w DOA stoi na wysokim poziomie, temu nie sposób zaprzeczyć. Bijatyka tutaj to czysta radość, szkoda, że trwa tak krótko. Ogólnie, widać profesjonalne podejście do bijatyk, do tego zaś mamy przyjemny chaos. Oczywiście można bawić się w chwyty, i tak dalej, ale da się bez tego żyć. Tłuc można by się godzinami – i tak rzeczywiście jest w trybie multiplayer.

Postacie, które tutaj są, to często występująca w fanowskich wizjach Kasumi, Zack, Bayman, Hayabusa, znany bardziej jako bohater Ninja Gaiden, Lei Fang, stary Gen Fu (tak swoją drogą, chyba każda bijatyka w wydaniu japońskim ma jakiegoś podstarzałego mistrza. Czyżby stereotyp z filmów bijatyk?) wreslerka Tina oraz Jann Lee. A, jeszcze jest boss – Raidou. Niestety, w wersji na Saturna brakuje fioletowowłosej Ayane! Ta wojowniczka, zresztą moja ulubiona z tej serii, wraz z Bassem była dostępna tylko w wersji na PSX.

Gra w oczywisty sposób bazuje na pewnych męskich instynktach, opartych na przemocy i pięknych kobietach. Co do tych ostatnich, to swoją drogą, ile gier w opcjach ma dostępne falowanie piersi? ;D Niestety, życiowe obserwacje dość wyraźnie wskazują na to, że ich ruch w DOA jest niezbyt naturalny. A szkoda.

Ok., pora na kwestie techniczne. Gra wyszła w 1997 i z obecnego punktu widzenia, jest jaka jest. Techniczne staroć, i tego nie da się ukryć. Za to jeśli idzie o realizację, to twórcy się postarali. Jak dla mnie, jak na ten wiek, to DoA wygląda całkiem nieźle, zwłaszcza projekty kobiet.

Dźwiękowo jest nieźle. Postacie mają swoje charakterystyczne głosy, również dźwięki uderzeń i świstu powietrza przy ciosach są zrealizowane, tak jak na bijatykę przystało. Jedyne co mnie zdziwiło, to kobiecy głos komentatora. Nie żeby to było złe, czy też kiepsko zrealizowane, przywykłem jednak do twardego komentarza. Tutaj to się nie wyróżnia.

Kwestia dostępnych opcji. Całkiem sporo da się tutaj ustawić, od poziomu trudności, przez obstawienie dodatkowych klawiszy, i długość pasków życia, po wspomniane już falowanie piersi. Jak na konsolową bijatykę – całkiem sporo.

Może i Dead or Alive przegrywa z wydanym później okresie Tekkenem 3, ale nie robi tego walkowerem i pozostaje świetną bijatyką. Ode mnie, uczciwa ósemka. DOA jest ciągle żywą klasyką gatunku, a co najważniejsze – daje kupę radości.