Metal Gear Solid (PSX)

Ufff… Chlip… Chwileczkę, dajcie mi trochę ochłonąć. Właśnie po raz jedenasty ukończyłem tę grę. Pomimo tego poziom adrenaliny i endorfiny rozrywa moją czaszkę, a w sercu czuje rozdzierający smutek z powodu napisów końcowych. Pisanie recenzji tej gry to absolutne przypieczętowanie mojego hołdu zarówno dla produkcji jak i twórców.

Metal Gear!? It can't be! - Snake

A jednak. Po raz kolejny przyjdzie nam się wcielić w jednego z najlepszych, jeśli nie najlepszego żołnierza na świecie. Solid Snake, bo o nim właśnie mowa ponownie wkracza do akcji, świat znów potrzebuje bohatera.

There are no heroes in war. All the heroes I know are either dead... or in prison. - Snake

Na początek fabuła w pigułce dla żółtodziobów, którzy nie mają pojęcia o istnieniu tej gry. Jest rok 2005. Świat ponownie staje przed widmem kryzysu wojny nuklearnej. Zbuntowany oddział Fox-Hound przejmuje kontrole nad tajną bazą na wyspie Shadow Moses na Alasce. Na czele przewrotu staje Liquid Snake. Jego celem jest uzbrojenie gigantycznego czołgu kroczącego Metal Gear Rex w nowy typ głowicy nuklearnej. Liquid szantażuje rząd USA i stawia niemożliwe żądania. I w tym oto momencie pojawiamy się na scenie my. Naszym zadaniem jest powstrzymanie terrorystów. Oczywiście nic nie jest tak trywialne jak wygląda na początku. Fabuła jest o wiele bardziej skomplikowana. To co opisałem to zaledwie wierzchołek góry lodowej. Niestety nie mogę zdradzić nic więcej ponieważ nawet najmniejszy szczegół jest ważny dla całości. Jedyne co mogę powiedzieć to tyle, że jest to jedna z najlepszych historii opowiedzianych przez grę. I moim zdaniem mieści się w ścisłej dziesiątce, gdzieś wysoko.

Shooting at targets and shooting at living, breathing people are different. - Snake

Na oddzielny akapit zasługują bohaterowie. Jest ich wielu, a każdy ma swoja unikalną osobowość i historię, którą dane będzie nam poznać. Oczywiście najważniejszą personą jest tu Snake, żołnierz doskonały. Człowiek, który na polu bitwy widział już wszystko. Zimny i bezwzględny profesjonalista. Jednak z drugiej stron to osoba smutna i samotna. Nie ma wielu ludzi których może nazwać mianem przyjaciół. W miarę tego jak go poznajemy, okazuje się być człowiekiem wyjątkowo barwnym, pełnym wielu różnych uczyć. Ale nie tylko on jest doskonale przemyślanym bohaterem. Każdy członek Fox-Hound, a także wszyscy inni bohaterowie, to ludzie przekazujący nam smutną historie swojego życia, z której można wyciągnąć jakaś naukę. Gra o bardzo mocno propaguje niechęć do wojny, a przede wszystkim do najgorszego jej aspektu - bomby atomowej. Scenariusz jest doskonały, w tym dialogi. Są to najwspanialsze kwestie jakie kiedykolwiek słyszałem, wwiercają się w głowę jak udarowe wiertło i pozostają tam na wiele lat. Po raz kolejny mogę tylko powiedzieć, że to ścisła czołówka. Bohaterowie są fantastyczni, a pomimo upływu lat Solid Snake jest nadal postacią, z która najbardziej się zżyłem. Nie było dotąd bohatera, z którym tak mocno bym się utożsamiał(może poza Big Bossem - dla obeznanych w temacie, ale to prawie ta sama postać).

Neither enemy nor friend. I am back from a world where such words are meaningless. – Gray Fox

Pora powiedzieć nieco o rozgrywce. Grę zaliczam do składanek, ale nie jest to klasyczna produkcja tego typu. Oczywiście chodzi o to aby nie zostać złapanym, ale jest tu także wiele elementów akcji na przykład walki z bossami. Pojedynek z helikopterem(Hind D) na wieży komunikacyjnej, czy niesamowita walka z cyborgiem Ninją są niezapomniane. Czasami potrafi doskwierać sterowanie, ale to sporadyczne przypadki i kwestia przyzwyczajenia. MGS to chyba pierwsza gra, która karci tak za błędy gracza. Pozostawione ślady stóp na śniegu, głośny plusk gdy przebiegamy przez kałużę. Nawet bezmyślne bieganie może sprawić, że nadziejemy się na kamery, albo strażników patrolujących pobliski teren. Podczas misji wspomoże nas masa ekwipunku. Od gogli termowizyjnych, poprzez wykrywacz min, SOCOMa, Famasa aż do wyrzutni rakiet samonaprowadzających Stinger. MGS jest także jedną z niewielu gier tak doskonale wyreżyserowanych, że daje nam złudzenie interaktywnego filmu. Wszystkie cut-scenki robione na silniku gry są tak filmowe jak to tylko możliwe. Warto też wspomnieć o tym, że twórcy postarali się o jak największą interakcję pomiędzy graczem a grą. I tak dla przykładu Master Miller mówi nam przez kodek o tym, że nawet najlepszy żołnierz potrzebuje snu. Dlatego dobrze by było odpocząć po długim graniu na konsoli. Takich smaczków jest całe mnóstwo.

How old are you? - Maryl; Old enough to know what death looks like. - Snake

Od strony technicznej nie ma rewelacji, w końcu ta gra miała swoja datę premiery w 1998 roku. Jeśli idzie o grafikę to jest jak na dzisiejsze standardy tragiczna. Beznadziejne modele, jeszcze gorsze tekstury, sztywne animacje, i mizerne efekty specjalne, a przede wszystkim klaustrofobicznie ciasne lokacje. Na szczęście wszystko nadrabia doskonała ścieżka dźwiękowa. Nastrojowa muzyka, porywający motyw przewodni i przepiękna, melancholijna, zapadająca w pamięci piosenka towarzysząca zakończeniu, skarby. Ścieżki dźwiękowej słucham po dziś dzień. Także aktorstwo to istny cud. David Hayter to chyba najbardziej rozpoznawalny głos w świecie gier komputerowych. Zastanawiam się ile milionów graczy chciałoby przemawiać takim samym tonem jak Snake.

A cornered fox is more dangerous than a jackal! – Gray Fox

Powoli zmierzamy do podsumowania. Mimo że gra ma już 11 lat nadal mocno kopie w dolne partie pleców. Postarzała się okropnie to fakt, ale na pewno nie od strony fabularnej, czy muzycznej. Także gameplay daje masę frajdy. Nawet dziś ta produkcja zjada większość średniaków na śniadanie. Jeśli tylko nie oceniasz gier przez pryzmat grafiki, a zamiast tego cenisz doskonała fabułę i jesteś spragniony wspaniałej przygody to jest gra dla Ciebie. Krótko mówiąc, jest to jedna z najwspanialszych gier jakie kiedykolwiek ujrzały światło dzienne i mimo, że widziałem napisy końcowe już wiele razy to jestem pewien, że jeszcze nie raz zawitam na mroźną Alaskę.

Maybe it's time I live for someone else. - Snake