Tomb Raider (PSX)

Lara Croft to prawdopodobnie najbardziej znana postać z gier komputerowych. Co prawda fani pewnego hydraulika ratującego bez przerwy księżniczki mogą się z tym nie zgodzić, ale cóż, akurat on w playboyu nie wystąpi ^^ No cóż, Lara to w tej chwili kilkanaście gier, dwa filmy pełnometrażowe, seria komiksów... A jak to się zaczęło? Od pierwszej części Tomb Raider, w roku 1996. Czas sprawdzić jak się trzyma - a więc usiądźcie i wczytajcie się w moją najnowszą retrorecenzję.

Zacznijmy może od tego, czym Tomb Raider w ogóle jest. No, to czas na streszczenie w jednym zdaniu: jest to połączenie platformówki i strzelanki, przedstawione w perspektywie 3 osoby, w którym sterujemy Larą Croft, szukając po różnych zapomnianych miejscach starożytnych skarbów. Oczywiście wiąże się to z pewnymi określonymi czynnościami, w tym szukaniem mnóstwa przełączników, przechodzenia przez najróżniejsze „labirynty”, pływania w zalanych tunelach, a także walki z przeciwnikami. Tymi w większości są różne wilki, nietoperze czy też niedźwiedzie.

A, muszę wspomnieć tutaj o rzeczy, która od dawna mnie bawi, a i inni, bardziej poważani recenzenci też na to zwracają uwagę. Mianowicie, skąd w starożytnych grobowcach i świątyniach znajdują się współczesne apteczki i cały sprzęt? Zagadka bez rozwiązania.

Sama grywalność jest porządna. Lara potrafi zrobić z gracją całkiem sporo rzeczy, a i walczy za pomocą dwóch pistoletów czy dowolnej innej broni z niepowtarzalną gracją. Poziomy są dobrze skonsturowane, ale raz na jakiś czas można się na nich zgubić – bo się którejś wajchy nie ruszyło.... Mimo to przez większość gry gracz się nie frustruje, a czuje raczej zmuszony do działania. Ba, przecież na tym samym modelu rozgrywki powstały cztery kolejne części (które jednak będą ode mnie dostawały niższe oceny), a przemodelowany Tomb Raider doczekał się współczesnego remake’u. Model rozgrywki wciąga.

Jak na PSX, Tomb Raider ma całkiem porządne i intuicyjne sterowanie, rozłożone sensownie na padzie, choć obecnie lekko anachroniczne. Uwzględniono nawet strafe’owanie(poruszanie się bokiem). Oczywiście, i tutaj mogę się przyczepić paru elementów – na przykład pewnej nieprecyzyjności, czy tego, że miejscami bywa trochę za wolne, ale pytanie brzmi „po co?” Akurat ta część jest na tyle „wolna”, że nie sprawia to jakiegoś problemu.

A przy okazji. Chciałem zrobić wspaniały test porównawczy między wersją pecetową oraz tą z PSX, ale niestety wersja pecetowa odmówiła mi posłuszeństwa. A więc, mimo mojego rwania sobie włosów z głowy, i nóg z (a w sumie nieważne) porównania nie będzie.

Jeśli coś w grze się mocno zestarzało, to tym czymś jest grafika. Latka lecą, a silnik graficzny się starzeje. Tak więc oczy kłują takie elementy, jak niskiej jakości otoczenie, czy różne przedmioty będące w rzeczywistości płaskimi teksturami. Podobnie sprawa wygląda z Larą – jej dwa główne atrybuty przypominają raczej ostrosłupy, niż naturalne, kobiecie krągłości. Coś co kiedyś robiło wrażenie - dziś tylko smieszy.
Dźwiękowo jest lepiej, nawet całkiem współcześnie. Wszelkie głosy i odgłosy zrobione są porządnie.

W sumie, grę polecam raczej miłośnikom oldskulu, innych bardziej będzie satysfakcjonowało Tomb Raider Anniversary, choć jeśli już ktoś w tą część grał – śmiało może wrócić i do jedynki. Mimo to, pozycja sama z siebie i dzisiaj jest dobra - zasługuje na mocną siódemkę. Poza grafiką niewiele się tutaj postarzało i to umiem docenić. Ave!