The Chronicles of Riddick: Assault on Dark Athena (PS3)

Vin Diesel ma szczęście do ról. Jest kiepskim rzemieślnikiem dysponującym na domiar złego wyjątkowo tępym wyrazem twarzy, ale że na ogół wciela się w debili, mięśniaków bądź wypadkową jednych i drugich, najprawdopodobniej czuje się w swoich kreacjach aktorskich niczym w dobrze skrojonym garniturze.

Eugeniusz Siekiera

Filmy z jego udziałem omijam szerokim łukiem, bo najczęściej poza furą efekciarstwa (tudzież efekciarskimi furami) i stadem roznegliżowanych panienek mają niewiele do zaoferowania. Chlubnym wyjątkiem zawsze był Pitch Black. Brudne, brutalne i mroczne s-f, które choć nie porażało fabułą, nadrabiało na polu kapitalnego klimatu. Oczywiście obraz w reżyserii Davida Twohy’ego nie byłby tym samym filmem, gdyby nie postać Riddicka, charyzmatycznego zakapiora gaszącego wulkany samym spojrzeniem. Jakiś czas później dano nam możliwość poznania kolejnych losów kosmicznego zawadiaki w Kronikach Riddicka. Potem zaś przyszła pora na grę.

Efekt końcowy mozolnej pracy studia Starbreeze zaskoczył chyba wszystkich. Ucieczka z Butcher Bay, pozornie kolejna pozycja z całego morza podobnych tytułów, okazała się jedną z lepszych produkcji bazujących na filmowej licencji. Dziś, kilka lat po tamtym pamiętnym wydarzeniu otrzymujemy ciąg dalszy. Brak cyfry w tytule nie jest dziełem przypadku, gdyż Assault on Dark Athena trudno nazwać kolejną pełnoprawną odsłoną; to bardziej dodatkowy, samodzielny epizod. Pytanie, czy równie dobry, jak wcześniejsza część?

Historia przedstawiona w grze to bezpośrednia kontynuacja znanych nam wydarzeń. Riddick, chodząca góra mięśni i właściciel głosu kruszącego skały, jest przy okazji mistrzem pakowania się w tarapaty. Po ucieczce z pierdla o najostrzejszym rygorze w galaktyce trafia w jeszcze gorsze bagno. Jest nim tytułowa Dark Athena, monstrualnych rozmiarów statek najemników dowodzony przez charyzmatyczną Rivers, wystarczająco wyrachowaną i wredną, by jej cojones zdolne były zakryć słońce. Krótki rekonesans wystarcza, by odkryć, że załoga tej latającej fortecy w wolnych chwilach zajmuje się przerabianiem porwanych ludzi w bezrozumne, gotowe wykonać każde polecenie drony. Gdy zaś przeciwnik dowiaduje się o naszej obecności, szybko stajemy się zwierzyną łowną. Rzecz jasna dyskusyjną pozostaje kwestia, kto tu naprawdę na kogo poluje.

W starciu z wcześniejszą odsłoną nowy epizod przegrywa klimatem. Ten nadal jest niezwykle gęsty i zawiesisty, a zaliczanie kampanii wciąż zapewnia emocje na najwyższym poziomie (przynajmniej momentami), ale w ogólnym rozrachunku gra wypada trochę słabiej. Winę za taki stan rzeczy ponosi w znacznym stopniu spłycenie rozgrywki i odarcie jej z kilku bardzo charakterystycznych elementów. Pierwszym, który rzuca się w oczy, jest położenie większego nacisku na wymianę ognia. Co prawda, początkowe rozdziały opowieści premiują ciche załatwianie problemów, choćby z uwagi na posiadane uzbrojenie (głównie broń biała). Gdy jednak wpadają nam w łapy konkretne pukawki, z klimatycznej skradanki robi się zwyczajna rozpierducha ze średnio inteligentnym przeciwnikiem. Nawet w charakterze FPS-a nowe Kroniki spisują się całkiem nieźle, nie da się jednak ukryć, że ataki z zaskoczenia dają nieporównywalnie więcej frajdy, a animacje wykończenia wroga z pomocą dwóch zakrzywionych ostrzy prezentują się wyjątkowo soczyście. Pomijam już to, że w momencie otwartej wymiany ognia gra ma tendencję do małych oszustw. Wrogie jednostki cechuje nadnaturalna celność, a co bardziej opancerzone wykazują podejrzanie wysoką odporność na ostrą amunicję. Jeśli koleś potrafi z bliskiej odległości przetrzymać kilka strzałów ze strzelby, to coś tu jest zdecydowanie nie tak.

Zabawę nieco urozmaica możliwość przejęcia kontroli nad dronami oraz zrobienie małej zadymy w stalowym cielsku mecha. To jednak tylko drobne, niewiele znaczące epizody. Względem swej poprzedniczki gra jest również znacznie bardziej liniowa. O ile więzienie Butcher Bay w kilku miejscach dawało iluzję jakiejś swobody i możliwość przyjmowania questów pobocznych, tak tutaj tego nie uświadczymy. Na tym polu zawodzą szczególnie końcowe etapy, w których zimne i ciemne wnętrza statku zamieniamy na powierzchnię planety i plaże obmywane łagodnymi falami. Animacja wody jest świetna, ale już zabudowania i osady ludzkie wydają się dość nudne i - co gorsza - niemal kompletnie wymarłe. Co prawda jest to w pewnym stopniu uzasadnione fabularnie, trudno jednak nie odnieść wrażenia, że twórcy wybrali drogę na skróty, idąc po linii najmniejszego oporu.

Podobnie jak poprzednio, niezwykle mocną stroną programu są dialogi, nie wyłączając genialnego voice actingu. Bez względu czy mowa o postaciach drugoplanowych (więźniach Dark Atheny), czy głównych personach opowieści, wszyscy aktorzy spisali się medalowo. Żal tym większy, że samych rozmów jest niestety znacznie mniej niż w Ucieczce.

Assault on Dark Athena to nie koniec atrakcji. Do zestawu dołączono również wcześniejszy epizod. Ucieczka z Butcher Bay to prawdopodobnie najfajniejszy bonus, z jakim mieliśmy do czynienia od bardzo długiego czasu. Pierwszy rozdział przygód Riddicka sam w sobie jest lepszym i ciekawszym doświadczeniem, na dodatek został odpowiednio odpicowany. Dalej mamy do czynienia z tym samym silnikiem, ale dodanie kilku bajerów, filtrów, tekstur w wyższych rozdzielczościach czy poprawienie oświetlenia dało zaskakująco dobre efekty. Gra nie wygląda może szczególnie oszałamiająco, ale wystarczająco przyzwoicie, by po kilku latach od premiery nadal mogła się podobać. Oczywiście na polu oprawy wygrywa mimo wszystko nowy epizod, cieszy oczy lepiej zaprojektowanymi miejscówkami czy bardziej dopracowanymi modelami postaci.

Kupno Dark Atheny to dobra inwestycja, ale głównie dla graczy, którzy przygodę z Riddickiem dopiero będą mieli okazję rozpocząć. Dwie naprawdę niezłe kampanie (ze wskazaniem na pierwszą) napakowane po brzegi akcją, ciekawymi rozwiązaniami i olbrzymimi pokładami klimatu. No i rzecz jasna sam Riddick. A wraz z nim kapitalne dialogi i surowy, brutalny świat, w którym szacunek zdobywasz pięścią.