Tom Clancy's Splinter Cell Double Agent (PS3)

Choć Splinter Cell to jedna z moich ulubionych serii, do Double Agent zasiadałem z pewnym niepokojem. Nie licząc bowiem całkiem niezłej średniej ocen, która nie odstaje jakoś znacząco od pozostałych odcinków, to właśnie do tej części cyklu przylgnęła łata najgorszej odsłony. Czym sobie zasłużyła na tak niepochlebne opinie? Cóż... Jest po prostu inna.

Eugeniusz Siekiera

O ile Pandora Tommorow i Chaos Theory były naturalną ewolucją kapitalnej jedynki, rozwijały wykorzystane wcześniej rozwiązania, nie wychylając nosa poza arenę political-fiction, tak Double Agent robi delikatny krok w bok. Nie wywraca wszystkiego do góry nogami, to nadal w głównej mierze skradanka opierająca się na sprawdzonych patentach, ale rezygnacja z kilku kluczowych rozwiązań, jak i klimat samej opowieści zmieniły się na tyle, by wpłynąć na wydźwięk całości. Nie mnie wyrokować, czy to dobrze, czy źle, zasadniczo jest to w końcu całkiem rzetelna produkcja. Rzecz bowiem nie w jakości, a preferencjach.

Pierwsza poważna kwestia, którą należy poruszyć, kryje się już w podtytule. Wcześniej Fisher był postacią jednowymiarową. Był człowiekiem cienia, który bez mrugnięcia wykonuje rozkazy zwierzchników. Nie miał dylematów moralnych, nie musiał wybierać, drużyna, w której grał, stała zawsze po właściwej stronie barykady, nie było co do tego żadnych wątpliwości. Wraz z ogoleniem pały na łyso i trafieniem w obręb zimnych więziennych murów wszystko się zmienia. Trafiamy tam zresztą nieprzypadkowo. Nasza kolejna, być może najtrudniejsza z dotychczasowych misji, polega na infiltracji struktur niezwykle niebezpiecznej grupy przestępczej. Pomagając w ucieczce z więzienia jednemu z jej członków, zaskarbiamy sobie zaufanie drabów, a tym samym rozpoczyna się nasza rola tajniaka pod przykrywką.

W tej scenariuszowej kliszy tkwi najciekawszy pomysł tej odsłony. Najciekawszy, choć nie wolny od błędów i uchybień. Mowa o zabawie na dwa fronty, o odgrywaniu roli agenta i drania jednocześnie, co wiąże się z przyjmowaniem wytycznych z dwóch niezależnych źródeł. Wykonując ogólne zlecenia dla JBA (Armii Johna Browna), wciąż mamy kontakt z prawdziwymi zwierzchnikami, to zaś wymaga podwójnej ostrożności. Terrorystom łatwo podpaść, zwłaszcza, gdy będziemy zbierali obciążające ich dowody i materiały myszkując na terenie wrogiej bazy. Wisienką na tym emocjonalnym torcie są wybory moralne. Wątek względem przedpremierowych obietnic znacznie zubożony. Miało być tego mnóstwo, miały być ciężkie dylematy w przypadku konieczności zastrzelenia niewinnej osoby. Niestety takowe elementy trafiają się niezwykle rzadko, raptem w kilku miejscach, z czego jedynie ostatni motyw jest autentyczną zagwozdką, bowiem otrzymujemy rozkaz odstrzelenia człowieka, którego dobrze znamy.

Cały system, miast chwytliwie grać na emocjach, jest chłodno skalkulowany i opiera się na dwóch wskaźnikach zaufania. Grunt, by żaden z nich nie spadł do zera, wtedy bowiem jesteśmy spaleni. Wytyczne dzielą się na cele główne i podrzędne, bądź kategoryczne wybory, w których zadowolona może być tylko określona grupa. Zaliczenie zadania dla jednej ze stron wpływa na wzrost zaufania o określoną wartość, ale - co ciekawe - trafiają się również sytuacje konfliktowe, gdy próba podporządkowania się jednym skutkuje stratą punktów u drugich, należy więc sprawnie balansować i z rozmysłem planować kolejne kroki, by nikomu za bardzo nie podpaść, co nawiasem mówiąc nie jest szczególnie trudne.

Kilka dość konkretnych zmian dotknęło również kluczowych elementów rozgrywki. Nie są to co prawda żadne rewolucje, ale wypaczają oryginał na tyle, by ortodoksyjni fani mieli podstawy do kręcenia nosem. Po pierwsze misje rozgrywane za dnia, po wtóre rezygnacja ze wskaźnika widoczności, co w obliczu powyższego wydaje się uzasadnione. Nieodłączny gadżet Fishera, czyli charakterystyczne gogle, również towarzyszy nam tylko w kilku miejscach. W przypadku większości misji jesteśmy zmuszeni radzić sobie bez niego. Nie zabrakło natomiast dodatkowych zabawek; w naszych bezdennych kieszeniach pojawia się zwyczajowo sporo urządzeń pozwalających na rozmaite wymyślne akcje w rodzaju skanowania siatkówki oka, nagrywania rozmów i próbek głosów, otwierania zamków czy łamania zabezpieczeń.

Gra na tle poprzedników wyróżnia się jeszcze w innym aspekcie - to chyba najkrótsza z wszystkich dotychczasowych odsłon. Raptem dziesięć niezbyt rozbudowanych misji to stanowczo za mało, zwłaszcza, że niemal połowa rozgrywa się na tym samym terenie, czyli kwaterze głównej JBA. Fakt, że etapy te nieco różnią się od klasycznych liniowych poziomów, za każdym razem otrzymujemy dostęp do większej przestrzeni, a wytyczne są dość zróżnicowane. Dodatkowym utrudnieniem jest brak większości klamotów z wyposażenia i niemożność likwidowania przeciwników (jakby nie patrzeć szpiclujemy wśród swoich), co sprawia, że emocje zwyżkują, nie zmienia to jednak faktu, że to chyba najsłabszy element kampanii. A przy okazji najbrzydszy. Penetrowanie trzewi luksusowego statku czy wspinaczka po oszklonej ścianie hotelu w Szanghaju jak najbardziej dają radę, również od strony wizualnej. Szarobure korytarze już niekoniecznie, zwłaszcza jeśli przechadzamy się nimi po raz trzydziesty. Muszę wspomnieć o lekkim zawodzie również w temacie samej ucieczki z pierdla. Liczyłem na coś znacznie dłuższego i bardziej wymagającego. Prawdopodobnie Riddick dałby radę stąd czmychnąć na śpiocha i po pijaku.

Double Agent to prawdopodobnie najbardziej kontrowersyjna odsłona serii. Nim w końcu do niej zasiadłem, docierało do mnie wiele grzmiących opinii. W istocie nie jest aż tak źle. Zresztą warto ugryźć temat z innej strony - choć to definitywnie najsłabszy odcinek, w ogólnym rozrachunku daje radę. Pomimo map skąpanych w słońcu to nadal Splinter Cell, mimo ogolonej na łyso pały to wciąż Sam Fisher. Sprawdzona marka, świetny bohater. Nawet gdyby kazali mu zbierać poziomki, wszedłbym w to bez wahania, choć po wybornym Chaos Theory liczyłem mimo wszystko na coś innego.