Borderlands (PS3)

Borderlands to tytuł, który był szumnie zapowiadany jako połączenie RTSa i Strzelanki. Co z tego połączenia wynikło? Zapraszam do lektury.

daniob

Zacznijmy od fabuły. Zapoznajemy się z nią, oglądając niezwykle klimatyczne intro, stylizowane na komiksowe. Przedstawia ono planetę, Pandorę, która umiejscowiona jest gdzieś na końcu galaktyki. Legendy głoszą, że kosmici dawno, dawno temu ukryli na niej skarb. Teraz zaś przybywają na tą odległą planetę wszyscy degeneraci z różnych układów słonecznych. Chyba nawet nie muszę Wam mówić, z jaką intencją. Może fabuła nie jest jakoś ciekawie opowiedziana, ale stanowi miłą otoczkę do ciągłej eksterminacji wrogów.

Wszyscy mają szajbę, mam i ja!

Najważniejszą rzeczą w każdej grze jest gameplay. W Borderlands nie różni się zbytnio od innych przedstawicieli gatunku FPS. Ot chodzimy i unicestwiamy wszystko co się rusza. Dodatkowo dostaliśmy do użytku dziennego specjalne umiejętności które różnią się w zależności od wybranej przez nas klasy postaci (o nich za chwilę). Twórcy określali Borderlands jako "Role Playing Shooter". Jak to w RPG, mamy questy czy levelowanie postaci. Jest to bardzo ciekawy, i co najważniejsze, udany miks. Do wyboru mamy 4 klasy postaci: Łowce, Żołnierza, Kobitę i Bez-mózgiego osiłka. Ja na początek wybrałem Żołnierza który specjalizuje się w różnej maści karabinach szturmowych, strzelbach etc. Łowca świetnie posługuje się sprzętem na daleki dystans (Karabiny snajperskie etc.) zaś przedstawicielka płci pięknej, dostaje bonus do obrażeń, posługując się różnej maści karabinkami SMG. Jest jeszcze typowy pięściarz i jeżeli jesteśmy już przy "Pudzianie"... Koleś lubi obijać pyski za pomocą gołych pięści. Gdy już wybierzemy nasze alter-ego możemy udać się do specjalnego terminalu, gdzie mamy możliwość zmienić imię kierowanej przez nas postaci czy pozmieniać kolor włosów czy spodni. Jednak nie liczcie na edytor rodem z Saint's Row 2.

Wracając jednak do samego gameplayu, mamy zadania typu: przynieś to, zabij tyle i tyle przeciwników... W grze występują także bossowie, którzy mają cholernie dużo punktów życia, jak to na szefostwo przystało. Przeważnie wspomagani są przez pojedyncze jednostki typu karzełki z siekierami czy inne dzikie psy. Borderlands był zapowiadany jako ciężki tytuł. Klimatem miał nawiązywać do Mad Maxa czy Fallouta. W grze tej "ciężkości" nie uświadczymy, ale jest coś lepszego. Czarny humor. Uśmiałem się już na początku, przy scence z busem. Śmieszny robocik, opowiadający o mechanice gry, co jakiś czas rzuca żartem, przeważnie o kontekście erotycznym.

Pimp my ride

Ponieważ Borderlands jest tak zwanym "Sandboxem", nie mogło zabraknąć tu pojazdów. Za pomocą specjalnych terminali mamy możliwość zamiany uzbrojenia z karabinu maszynowego na wyrzutnię rakiet czy zmiany koloru naszej bryki. Jedyną rzeczą do której mogę się przyczepić, to model jazdy. Bez zbędnego owijania w bawełnę: Jest on fatalny. Nie przypadł mi do gustu tak samo jak sterowanie naszym bolidem. Nie można było tego zrobić normalnie, jak ma to miejsce w przypadku gier wyścigowych na przykład? Należy się do tej chorej fizyki jazdy, jak i spartaczonego sterowania przyzwyczaić, ponieważ świat gry jest na prawdę wielki, a poruszanie się po nim na piechotę, zajęłoby Wam wieczność.

Co cztery głowy to nie jedna!

Ostatnio bardzo modny patent został także wprowadzony do nowej gry Gearboxu. Mowa tu o Coopie. Całą grę możemy przejść z przyjaciółmi, współpracując ze sobą jak sama nazwa na to wskazuje. Wszystkie punkty doświadczenia jakie uzyskaliśmy podczas rozgrywki przez sieć, nie są kasowane, tylko zapisywane na profilu naszej postaci. Wyobraźcie sobie taką sytuację: Macie do pokonania jakiegoś bossa, który ma level kilka razy większy niż Wy. Co robić? Podłączyć się do sieci, i wyeliminować przeciwnika z przyjaciółmi, lub po prostu nabić trochę punktów doświadczenia. Może opisałem to trochę chaotycznie, ale uwierzcie mi, sprawuje się to świetnie. Aczkolwiek należy wspomnieć o jednej rzeczy. Im więcej osób w naszym teamie (maks 3 osoby, razem z Tobą), tym przeciwnicy są twardsi. Jeśli nie macie podłączonej konsoli do sieci, nie martwcie się, nic straconego. Wystarczy zaprosić znajomego, i grać razem, na jednej konsoli.

Jakie to wszystko piękne

Jedną z dziwnych decyzji podjętych przez twórców Borderlands była zmiana oprawy graficznej, z realistycznej i ponurej, na kolorową i komiksową. Teraz nie mam wątpliwości, że wyszło to grze na dobre. Tytuł zyskał dzięki temu na klimacie. Wszystkie obiekty, razem z domkami osadników zbudowanymi z zakrętek po słoikach z ogórkami kiszonymi wyglądają świetnie. Cały efekt psuje doczytywanie się tektur po respawnie lub po rozpoczęciu nowej gry (wszystko jest rozmazane jak kupa, dopiero po około 30 sekundach tekstury nabierają ostrości. Taki sam problem napotkałem w menu głównym gry.) Muzyka jakaś tam jest, ale największą rolę grają tu odgłosy wydawane przez naszą flintę. A jest ich całkiem sporo. Wszystko brzmi bardzo realistycznie.

Dobre to?

Podsumowując, Borderlands to świetny tytuł. Polecam szczególnie tym, którzy lubią questować lub po prostu sobie postrzelać w gronie znajomych. Myślę, że warto wydać ciężko zarobione pieniądze właśnie na ten tytuł.