Deus Ex: Bunt Ludzkości (PS3)

Klimaty cyberpunkowe mają się niezbyt dobrze w światku gier komputerowych.
Ostatnimi z liczących się produkcji, które przenosiły nas do światów z rodem systemu Cyberpunk
2020, były gry z serii System Shock, Syndicate oraz pierwsza cześć Deus Ex. Wszystkie te tytuły
powstały dość dawno co powodowało u mnie nienasycenie produkcjami cyberpunkowymi, które to
uwielbiam. Po powyższym wstępie, każdy może się domyślić, że wzmianki o pojawieniu się nowego Deusa potraktowałem z niesamowitym entuzjazmem a jednocześnie obawą spowodowaną tym, że choć Deus pierwszy doczekał się kontynuacji, to w żadnym stopniu nie dorastała ona swojemu pierwowzorowi do pięt. Z takimi to uczuciami wkładałem płytkę z grą do napędu mojej PS3 i - jak się później okazało, wcale takie emocje nie były potrzebne... ale po kolei.

"Witaj w roku 2027" - to pierwsze myśli, jakie towarzyszyły mi po odpaleniu gry. Klimatyczne
intro wprowadza na scenę głównego bohatera, Adama Jensena - byłego policjanta a obecnie - szefa
ochrony korporacji Sarif. Dostaje on zadanie ochrony grupy naukowców korporacji, którzy mają
opublikować przełomowe odkrycie w dziedzinie cybernetycznych implantów. Jednak jeszcze przed prezentacją dochodzi do ataku na główną siedzibę korporacji Sarif, w którym Adam zostaje ciężko ranny a naukowcy porwani. Dzięki nakładowi czasu i pieniędzy, korporacja wszczepia bohaterowi ulepszenia cybernetyczne, ratując w ten sposób jego życie. Odtąd to my, wcielając się w Jensena, musimy dowiedzieć się kto stoi za zamachem i porwaniem naukowców.

Tyle o fabule, ponieważ jest ona bardzo istotnym elementem gry, więc zdradzanie jej
meandrów byłoby psuciem zabawy każdemu czytającemu tą recenzję. Jak zatem gra się w Deus Ex: Human Revolution? Tu z pełną odpowiedzialnością mogę powiedzieć, że Eidos Montreal odrobił swoje zadanie domowe i dostarczył graczom tytuł, który można spokojnie nazwać spadkobiercą pierwszego Deus Eksa. Po
pierwsze, gra oferuje totalną dowolność w podejściu do kolejnych problemów stawianych przed
graczem. Dla przykładu, w pewnym momencie gry musiałem dostać się na komisariat policji.
Mogłem to zrobić na kilka sposobów. Po pierwsze - posiadając wszczep, który pozwala na wyższe
skoki, przeskoczyć ogrodzenie (można też było pozbierać kartony z okolicy poukładać je pod
ogrodzeniem a następnie po nich przeskoczyć). Drugi sposób to atak frontalny, lecz ze względu na
dużą ilość przeciwników - trudny w realizacji. Trzeci sposób, który wybrałem ja, to rozmowa z
facetem w tzw. „okienku”, który okazywał się być naszym kumplem z przeszłości. Jeżeli
odpowiednio pokierujemy rozmową, zostaniemy przez niego wpuszczeni na komisariat. Takie
możliwości wyboru gra stawia przed nami niemal na każdym kroku i trzeba zaznaczyć, iż
niektóre drogi rozwiązania danego problemu w dużym stopniu rzutują na dalszą historię oraz to, w jaki sposób napotkane postacie będą reagowały na widok Jensena.

Przechodząc do samego systemu rozgrywki chciałbym zaznaczyć, że dla mnie DE: HR jest
pozycją trudną do zdefiniowania, podobnie jak pierwsza cześć gry. Dostajemy bowiem w tej produkcji
dość rozbudowany system postaci. Jensena można ulepszać za każde zdobyte 5000 punktów
poświadczenia, które zbieramy dosłownie za wszystko: od likwidacji przeciwników na różne
sposoby do odnajdywania alternatywnych ścieżek dojścia do celu w danym etapie. Kiedy
uzbieramy wyżej wymienioną pulę, dostajemy 1 punkt praxis za który możemy wykupywać
dostępne ulepszenia. Istnieje również punkt zakupu praxis w klinikach cybernetycznych, ale jest to
ograniczona opcja. Jedyne co trochę mnie zmartwiło to to, że aktywnych umiejętności
wynikających z augmentów jest jedynie cztery. Reszta uruchamiana jest kontekstowo lub jest bierna
(dodaje stałą premię do danych statsów Jensena). Jest to pewne ograniczenie w stosunku do
pierwszego DE, gdzie można było wybierać implanty wszczepiane w daną cześć ciała i potem je
rozwijać, ale jednoczenie jestem w stanie zrozumieć, że gra przystosowana jest pod sterowanie
konsolowe a pad nie ma niestety takiej ilości przycisków jak klawiatura, co musiało znaleźć swoje
odbicie w takich ograniczeniach.

Jeśli chodzi o narzędzia zadawania bólu i śmierci oraz ekwipunku naszego protagonisty - muszę powiedzieć, że jestem niezmiernie zadowolony z tego, co udało się deweloperowi stworzyć. Plecaczek naszego herosa podobnie jak w pierwszej części podzielony jest na kratki i każdy
przedmiot zajmuje pewną ich ilość, więc nie można taszczyć ze sobą wszystkiego. Jednocześnie,
można powiększyć ilość miejsca w ekwipunku za pomocą praxis, lecz na początku gry wydaje się
to zbyt kosztowne i lepiej wydawać punkty na inne umiejętności. Broń występująca w arsenale
Jensena ma futurystyczny design, ale częstuje ołowiem napotkanych przeciwników, więc
można powiedzieć, że „żadnych udziwnień nie będzie". Dodatkowo,
każdą broń można ulepszać za pomocą znajdywanych tu i tam w świecie gry przedmiotów. Każdy
znajdzie więc idealną giwerę dla swojego stylu gry.

Przechodząc do oprawy AV tej produkcji muszę powiedzieć, że nie jest już niestety tak
różowo, jak w temacie rozgrywki. O ile muzyka jest wprost genialna i ciężko się mi jest do niej
przyczepić, ponieważ ścieżka dźwiękowa podobnie jak i w pierwszej części pozostaje na długo w
pamięci to kwestia oprawy graficznej zwyczajnie nie powala. Owszem - design lokacji jest wprost
genialny, ale techniczna strona grafiki pozostawia nieco do życzenia. Nieostre (a w niektórych
momentach - wręcz brzydkie) tekstury, niska rozdzielczość, brak AA, i wiele innych technicznych
szczegółów powodują, że gra nieco odstaje od reszty dzisiejszych produkcji. Muszę jednak powiedzieć, że
po godzinie grania przestałem te problemy zauważać i totalnie zakochałem się w designie
cyberpunkowego świata wykreowanego przez Eidos Montreal. Mimo to - malkontenci graficzni na
pewno się znajdą i będą wytykać to i owo.

Podsumowując, Deus Ex Human Revolution jest produkcją świetną, choć nie pozbawioną pewnych wad (jak choćby nieco przestarzała oprawa graficzna). Dla mnie osobiście jest to gra roku, ponieważ brak na rynku obecnie lepszego tytułu, którego akcja rozgrywa się w świecie
cyberpunkowym a ponadto, oferuje ona bardzo rozbudowany i ciekawy scenariusz fabularny z
dobrą ilością zadań pobocznych i wciągającym wątkiem głównym. Wiem, że niektórym może
przeszkadzać brak multiplayera, ale nie jestem zwolennikiem wciskania na siłę takiego trybu do
każdej produkcji (tym bardziej, że akurat w tym tytule jest on zbędny). Sama gra oferuje około 30
godzin świetnej zabawy, zaś kilka możliwych zakończeń powoduje chęć powrotu do tego tytułu.
Życzę miłej przygody w świecie wielkich korporacji i spiskowców, tymczasem ja idę zasiąść po raz
kolejny do nowego Deus Eksa.