God of War Collection - Volume II (PS3)

Ludu Grecji! Nadchodzi bogobójca. Schowaj swe dzieci w domach. Zamknij burdele na cztery spusty. Nie wznoś modłów do bogów albowiem bogowie nic tu nie pomogą. Kryjcie się przed jego gniewem i nie śmiejcie się z jego sandałów albowiem są to sandały apokalipsy. Oto powraca ten, który morduje bogów. Kratos, czyli najtwardszy bydlak w historii gier.

Teraz można już zagrać w praktycznie wszystkie części God of War na PlayStation 3. No, poza tym GoWem, który wyszedł na komórki, ale kogo by on obchodził. Pierwsza odświeżona kolekcja zawierała tytuły z PlayStation 2. Wreszcie nadszedł czas na drugą, a w niej znajdziemy odsłony dotychczas dostępne jedynie na PlayStation Portable, czyli Chains of Olympus oraz Ghost of Sparta. Obydwie zremasterowane w HD i z dodanymi trofeami. Zobaczmy jak się prezentują te opowieści na dużej konsoli stacjonarnej.

Kratosa zapewne już znacie, gdyż jest najbardziej wrednym bydlakiem w historii gier. Oto facet, który na co dzień pożera małe dzieci i popija je koktajlem z łez oraz płynnej lawy. Inni ludzie grają w piłkę nożną kopiąc piłkę. Kratos gra w piłkę nożną... wilkami. Wyobraźcie sobie co by było jakby Euro 2012 było mistrzostwami w piłce wilczej. Oglądałbym.

Chains of Olympus opowiada historię sprzed pierwszego God of War kiedy to Kratos nie miał jeszcze na sumieniu żadnego boga. Mimo to nie przeszkadza mu to już na samym początku obić ryja maszkarze wielkości kilku autobusów. Piętrowych autobusów. Herakles może i pokonał w kołysce węża, ale Kratos zapewne udusił swoją pępowiną aligatora. Jeśli sądzicie, że robił epickie rzeczy dopiero w pierwszym God of War to powinniście mieć świadomość, że bywał w Hadesie i Tartarze już wcześniej, klepał bogów i tytanów po pyskach zanim zabrał się za bardziej regularne zarzynanie ich. Fabuła Chains of Olympus jest prosta i naiwna, ale nieźle napisana, a jedna scena na Polach Elizejskich robi wrażenie tym większe, iż ujawnia ludzką naturę Kratosa i zawiera wiele dramatyzmu.

Opowieść w drugiej grze z zestawu, Ghost of Sparta, osadzona została pomiędzy pierwszy a drugim God of War głównej trylogii. Nasz nowo mianowany Bóg Wojny podąża na Atlantydę, aby odkryć kryjące się za tajemniczą wizją prawdy dotyczące jego rodziny. Nic więcej nie powiem, ale jest jeszcze bardziej epicko. I tak, jeśli zastanawialiście się dlaczego Atlantyda zatonęła to myślę, że odpowiedź jest oczywista. Kratos. Ten facet jest jak chodzący zwiastun zagłady. Nie tylko ludzie giną wkrótce po napotkaniu go. Czemu Troja spłonęła? Bo Kratos chciał zapalić papierosa. On naprawdę jest takim złym Chuckiem Norrisem gier video.

Fabuła obydwu omawianych gier jest, w swoim specyficznym stylu, naprawdę niezła i pokazuje protagonistę, którego jeszcze trochę da się lubić. Zanim całkowicie stał się napędzaną nienawiścią maszyną zagłady z trzeciej odsłony głównej trylogii. I trzeba przyznać, że zarówno Chains of Olympus jak i Ghost of Sparta dostarczają kolejne odpowiedzi na pytanie czemu taki się stał.

Sama konwersja z PSP wyszła naprawdę przyzwoicie. Obydwie gry całkiem nieźle prezentują się w HD i chociaż słabiutkie tekstury wraz z prostymi modelami postaci kłują w oczy to efekty specjalne, świetne projekty otoczenia i wyśmienite animacje ratują sytuację. Naprawdę nieźle to wygląda, a w szczególności Ghost of Sparta jest dość ładną grą, nawet na dużym ekranie. Chociaż można tu i ówdzie zauważyć, że przeskok między platformami nie odbył się bez ofiar. Pojawiają się tu takie smaczki jak półprzezroczyste elementy otoczenia. Takie jak, na przykład, kawałek skały.

Symfoniczna muzyka i głosy postaci są wyśmienite. Chociaż zabawna jest sprawa z lokalizacją. Chains of Olympus nie występuje w wersji zlokalizowanej i będziemy zmuszeni grać w języku angielskim. Tymczasem Ghost of Sparta jest już w pełni zlokalizowane, ale nie pozwoli nam wybrać języka w opcjach. Jeśli chcielibyśmy zagrać po angielsku musimy zmienić język konsoli. A sama lokalizacja jest naprawdę przyzwoita, na poziomie God of War 3, chociaż można mieć zastrzeżenia do niektórych głosów.

Rozbawił mnie za to jeden błąd w tejże lokalizacji. Erynia, córka Tanatosa, w jednej scenie zaczyna, pomimo polskiej wersji językowej, mówić po rosyjsku? Może nie powinienem nazywać jej Erynią, a Rusłaną Erynią Tanatosówną? Dla porównania w angielskiej wersji mówi w tej scenie po angielsku, więc ten rosyjski w jej ustach w wersji polskiej nie jest jakąś artystyczną wizją twórców gry, a zwyczajnym błędem dopasowania ścieżek dźwiękowych.

Rozgrywka to typowe dla God of War napierdzielanie w przyciski, czasem przemyślane, czasem quick time eventowe. Zostało to zrobione całkiem dobrze, na poziomie God of War 2, więc miłośnicy serii nie będą zawiedzeni. W obydwu odsłonach gry Kratos pozna różne dodatkowe czary, kombosy oraz uzbrojenie. Będziemy pieścić wrogów prądem, zamrażać, podpalać, przeszywać włóczniami, miażdżyć wielkimi, stalowymi pięściami i tak dalej. Od czasu do czasu napotkamy jakąś prostą zagadkę, której podołać mógłby mózg takiego zabijaki jak Kratos (wielokrotnie obijany), kilka razy będziemy też musieli unikać pułapek (którym zawdzięczamy obity mózg Kratosa).

Mam jednak jedno zastrzeżenie wobec rozmieszenia punktów kontrolnych. Kilkukrotnie, w obydwu grach, zdarza się, że są one zlokalizowane tuż przed przerywnikami filmowymi. Końcowy boss w Chains of Olympus należy do naprawdę trudnych i niejednokrotnie mnie zabił. I za każdym razem musiałem od nowa oglądać 2 minutowy przerywnik. W innym momencie napotkałem kilku przeciwników z tarczami w Ghost of Sparta. Zabili mnie, gdyż nie miałem jeszcze opanowanego sposobu na nich. No i bum. Jeszcze raz przerywnik, który widziałem przed chwilą. Poczułem się jakby twórcy pokazali mi jakiś obraźliwy gest. Ach, i nie zapominajmy o niewidzialnym przeciwniku ze wszystkich części God of War - złośliwej kamerze. Ona także tu powraca.

Słabością obydwu omawianych gier jest też ich długość. Na średnim stopniu trudności Ghost of Sparta ukończyłem w 5 godzin, a Chains of Olympus zajęło mi niewiele więcej. Sytuacje ratują nieco wyzwania i areny walki dodane do obydwu gier, ale nie jest to zabawa dla każdego. I oto całe God of War Collection Volume 2. Dla nieposiadających PSP fanów Kratosa jest to pozycja obowiązkowa, która pod względem rozgrywki i fabuły niczym nie ustępuje głównej trylogii. Aczkolwiek osoby, które grały już na PlayStation Portable nie znajdą tu tak naprawdę niczego nowego.

Całość nie jest może dostatecznie długa jak na paczkę dwóch gier, ale mimo to jest to solidny kawałek bardzo epickiej rozwałki, w której Kratos nie tylko zabija różne istoty, ale też i fizycznie krzywdzi mitologię grecką... w wielkim stylu. W obliczu takiej kulturowej rzeźni trudno nie uznać omawianego zestawu za zwyczajnie dobry.

Udanego bezczeszczenia cudzych wierzeń sprzed tysięcy lat! Game on!