LEGO Harry Potter: Lata 5-7 (PS3)

Młody człowiek na drodze do otrzymania magicznej potęgi. Przyjaźń, miłość i zło czające się na każdym kroku. Epickie potyczki i ponure tajemnice. Wszystko to opowiedziane za pomocą... małych, plastikowych ludzików. Skrajna awangarda? Sztuka nowoczesna? Nie, to LEGO Harry Potter.

Całość LEGO Harry Potter podzielone zostało na dwie gry, więc można je uznać za taki sam skok na kasę jak wcześniej LEGO Star Wars i jeśli taktyka zostanie w pełni podtrzymana to możemy za rok spodziewać się wydania LEGO Harry Potter Complete Mega Pack Full Wypas prezentujący cały cykl magicznej edukacji Harry’ego Garncarza. Niemniej miłośnicy młodego czarodzieja nie powinni narzekać, bo takie rozbicie opowieści na dwie części sprawia, że w efekcie dostają oni dwa razy więcej poziomów opowiadających historię człowieka z blizną. Niedużego człowieka z malutką blizną. Oczywiście za podwójną cenę.

W tej części opowieści kontynuowana jest nauka w salach Hogwartu, poznane zostają kolejne czary, nawiązują się nowe znajomości, rodzą świeże uczucia, a potem rozpętuje się piekło i nasz dzielny czarodziej musi wraz z przyjaciółmi pokonać złego Voldemorta i jego przydupas... tzn. sprzymierzeńców. O fabule nie ma sensu opowiadać, bo w końcu to ta sama historia, którą zna każdy miłośnik Garncarza, a opowieść, co jest normą w seriach gier LEGO, prowadzona jest z przymrużeniem oka i humorem. Nieco infantylnym, ale przecież ten tytuł ma też trafiać do dzieci.

Bez znajomości materiału źródłowego można mieć pewne problemy ze zrozumieniem co te plastikowe ludziki robią, ale przecież wszystkie gry LEGO tworzone są z myślą o odbiorcy, który zna oryginał i doceni jego parodię. Sprawdzony schemat, lekki, pocieszny humor - wszystko tu powraca. Oprawa audiowizualna jest identyczna jak w poprzedniej odsłonie klockowego Pottera. Ładna w LEGOwym stylu, pełna barwnych animacji, nieźle wymodelowanych przestrzeni, muzyki znanej w filmów i wesolutkiego gaworzenia plastikowych ludków.

Na pierwszy rzut oka nie zmienia się też rozgrywka. Można odnieść wrażenie, że to po prostu paczka poziomów do poprzedniej odsłony. Nadal będziemy rozwiązywać masę prostych zagadek i wycinać w pień wszelką roślinność, samodzielnie lub w lokalnym trybie kooperacji. Znowu gra będzie uruchamiać dynamiczny split-screen kiedy obydwaj gracze oddalą się od siebie. Dziwny jest za to fakt, że obydwie części LEGO Harry Potter nie oferują kooperacji przez sieć. Przecież niektóre gry z klockowej serii dawały takie możliwości. Czyżby w Hogwarcie nie słyszeli o stałych łączach?

Sama struktura zabawy też specjalnie się nie zmieniła. Nowości ograniczają się do kilku nowych zaklęć i paru nowych zagadek zbudowanych na funkcjonalności czarów. To wciąż takie samo, całkiem przyjemne dłubanie w otoczeniu w poszukiwaniu ukrytych obiektów i przejść.

Niestety powraca też większość wad poprzednika. Nadal aura pokazująca jaki przedmiot mamy namierzony ma taki sam kolor dla obydwu graczy, więc ponownie, podczas grania we dwójkę, będziemy sobie mocą wyrywać przedmioty z rąk. Ponownie postacie nie są zbyt zróżnicowane i posiadają mało odmiennych zdolności przez co większość zagadek można rozwiązać jedną postacią, a prawdziwa kooperacja nie zdarza się zbyt często.

I znowu będziemy pokonywać kilometry biegając po Hogwarcie w jedną i w drugą stronę. Na początku tu i ówdzie znajdziemy tam jeszcze coś do odblokowania, ale dość szybko droga do kolejnego wydarzenia fabularnego przemienia się w nużące pokonywanie tych samych korytarzy setny raz. Twórcy chcieli nam pokazać, że każdy proces edukacji jest nudny, nawet w Hogwarcie?

Problemem poprzedniego klockowego Garncarza był też brak akcji, wynikający z tego, że w materiale źródłowym młody czarodziej nie uczestniczył w zbyt wielu strzelaninach lub pościgach. I tutaj też tak jest, ale... tylko do połowy gry. Bo w drugiej połowie zaczyna się rozróba. Nagle LEGO Harry Potter zamienia się w taką grę jaką była każda inna gra LEGO. Rozwiązujemy zagadki, walczymy z przeciwnikami i uczestniczymy w pojedynkach magów, które mają postać prostej, dość przyjemnej minigry. To zróżnicowanie rozgrywki zabija nudę. Chociaż nie jest to niestety poziom LEGO Piratów z Karaibów, bo tutaj walka nie jest tak fajna. Nie można się temu dziwić. Jakbyście musieli w skupieniu zakręcić swoją spluwą przed każdym strzałem to też nie byli byście zachwyceni. Dynamika walki jest niewielka.

Przebycie zawartych w tej grze trzech lat edukacji Pottera i spółki zajmuje standardowe 10-12 godzin, ale potem pozostaje jeszcze wiele do odblokowania, więc miłośnicy zbieractwa i koczowniczego trybu życia wyciągną z tytułu sporo więcej. Ale, jak podaje mój tajny, achievementowo-trofeowy ekspert, którego sekretna nazwa zaczyna się na Doo, a kończy na mbek, (i tak nie zgadniecie kto to) ukończenie LEGO Harry Potter: lata 5-7 w 100% zajmuje znacząco mniej czasu niż osiągnięcie tego samego w innych klockowych tytułach. Czyżby tym razem moloch był jedynie moloszkiem?

Oto cały nowy czarodziej w stylu LEGO. Tytuł bardziej zróżnicowany, ale i mniejszy od poprzednika. Bardzo solidny, ze świetnym coopem, ale nie będący w czołówce gier LEGO i powielający wiele błędów poprzedniego odcinka. Mimo to każdy miłośnik LEGOwych gier nie może tego tytułu ominąć, bo nawet jeśli nie jest to najwyższa liga to nadal mamy do czynienia z dobrą, przyjazną wobec dzieci, wypełnioną humorem grą.

Udanego bajerowania, kadzenia... no, słowem: czarowania! Game on!