The Darkness II (PS3)

The Darkness to komiksowa opowieść o Jackie'm Estacado - młodym, mafijnym zabójcy, który w 21 urodziny dowiaduje się, że w jego duszy mieszka, dziedziczona od pra-pradziadka, straszliwa, demoniczna istota zwana Ciemnością, sącząca jad do jego uszu i obdarowująca go ponurymi super-mocami.

Nie miał on łatwego wejścia w dorosłość. Mackowate paszcze wyrastające z pleców to jedno, a skazujący go na śmierć wujek będący szefem mafii to inna historia. Osobista tragedia związana z utratą ukochanej osoby tylko zwieńczyła to pasmo nieszczęść.

Ale tego mogliśmy doświadczyć w pierwszej części The Darkness z 2007 roku. The Darkness II to kontynuacja opowieści. Oto Jackie stał się Donem swojej mafijnej rodziny, wyparł ze swej świadomości Ciemność i stara się prowadzić żywot mafioza poczciwego. Niestety ta sielanka zostaje przerwana nagłym atakiem na jego osobę, który został przeprowadzony przez złowrogą organizację, zwaną, jakże oryginalne, Bractwem, pragnącą dostać w swe ręce ową Ciemność, której nosicielem jest Jackie.

Opowieść w The Darkness II jest naprawdę niezła, zawiera kilka dobrych zwrotów akcji, bardzo solidne przerywniki na silniku gry i mocne, nawet jeśli trochę przewidywalne, zakończenie. Obok wątku okultystyczno-mafijnego ponownie mamy wątek osobisty i obydwa zostały poprowadzone naprawdę dobrze.

Niemniej miłośnicy pierwszego, całkiem przecież niezłego The Darkness mogą nie być zadowoleni. Poprzednia gra miała o wiele mroczniejszy, gęstszy klimat, wizje pośmiertne Jackiego były naprawdę niepokojące, a Mike Patton podkładający głos pod Ciemność brzmiał bardziej demonicznie. Nie wiem co się tu stało. W pierwszej części naprawdę mówił jak straszliwa, pokręcona, ponura istota z piekła rodem, a tutaj właściwie wydziera się tylko jak wkurzony metalowiec, któremu zaschło w gardle po koncercie Cradle of Filth. Za to na plus można zaliczyć zmianę głosu Jackiego. Przynajmniej tutaj nie brzmi jak otępiały, znudzony, wycofany nastolatek. No ale też stał się w końcu szefem mafii.

Zresztą zmniejszyła się w ogóle ilość dialogów bohatera z Ciemnością. Teraz więcej rozmawiamy z naszym towarzyszem walki, małym, demonicznym Darklingiem, który jest raczej zabawny, a nie straszny. To zresztą pokazuje zmianę stylistyki, która tu nastąpiła.

Grafika w The Darkness II jest świetna i stylowa, bo chyba prezentuje jedną z najlepszych prób przeniesienia rysunkowej stylistyki komiksu do trójwymiarowej gry - wszystkie tekstury są ręcznie rysowane, postacie i obiekty mają obrysy, a całość robi wyśmienite wrażenie. Ale też jest tu mniej mroku, a więcej jaskrawych kolorów niż w poprzedniej odsłonie.

Lecz stylistyka i fabuła to nie wszystko. Jak zmieniła się rozgrywka? Na pierwszy rzut oka mamy nadal to samo. To pierwszoosobowa strzelanka, w której poza strzelaniem ze spluw, nierzadko dwóch naraz, możemy też używać swoich mocy Ciemności i rozszarpywać wrogów paszczami mroku unikając przy tym światła. Mimo to zmiany są znaczne. Pierwsze The Darkness było znacznie wolniejszą, kameralną grą, pozwalało się skradać pełzającą paszczo-macką. Tu mamy jedynie kilka ustalonych scen, w których sterujemy darklingiem, a większość zabawy to napakowana adrenaliną strzelanka.

I jako strzelanka The Darkness II jest o wiele lepsze. Lepszy model strzelania, inteligentniejsi przeciwnicy wykorzystujący osłabiające nas światło, sensowniej zbalansowane moce, do których mamy łatwiejszy dostęp poprzez wygodniejszy interfejs, a nawet bardziej zoptymalizowany silnik, który nie tnie się na PS3 niczym emo podczas randki z paczką żyletek.

Możemy teraz podnosić liczne obiekty, osłaniać się nimi i rzucać w przeciwników, lewa macka może też chwytać samych adwersarzy i wykonywać niezwykle brutalne, widowiskowe egzekucje, a prawą siekamy oponentów w prawo, w lewo, w górę i w dół za pomocą ruchów analoga. Otrzymujemy też całe drzewko rozwoju postaci, w którym będziemy odblokowywać liczne ulepszenia oraz umiejętności, takie jak dezorientujące wrogów roje owadów, dopakowujące siłę broni strzelanie Ciemnością, pancerze mroku, widzenie przeciwników przez ściany itd.

Z drugiej strony nie przywołujemy już konkretnych darklingów i nie wydajemy im rozkazów, a jedynie mamy tego jednego, który nam towarzyszy i działa samodzielnie. Możemy go co najwyżej podnieść i rzucić nim we wroga. Tak, The Darkness II oferuje wiele naprawdę nieźle zaimplementowanych mocy, ale też usuwa pewne elementy, które były trudniejsze od obsłużenia. Otrzymaliśmy całkiem dobrą, różnorodną strzelankę, ale nieco spłyconą jeśli chodzi o komplikację rozgrywki. Czy to źle? Można to różnie oceniać.

Nie brakuje tu ekspozycji i minipoziomów fabularnych zapełnionych chodzeniem i gadaniem, ale mimo to większość gry to strzelanie. Nie ma tu otwartej struktury pierwszego The Darkness, zabawa jest całkowicie liniowa, a kolejne lokacje nie są połączone w otwarty świat - tutaj po prostu przechodzimy z jednego poziomu do kolejnego. I dlatego też, chociaż zabijemy kilka razy więcej wrogów niż w poprzedniej części, zabawę ukończymy w o połowę krótszym czasie około 6-7 godzin. Tak, The Darkness II jest niestety dość krótkie.

Sytuację ratuje tu nieco multiplayerowy tryb kooperacji, który ma własną kampanię, postacie i mapki. Oto czterech bohaterów, każdy z nich ze specjalną bronią naładowaną Ciemnością, walczących z gangsterami i kultystami w kampanii o szczątkowej fabule prowadzonej równolegle do opowieści o Jackie'm Estacado. Każdy z bohaterów ma własne drzewko rozwoju umiejętności, każdy ma inną moc (większość inspirowana tym co posiada Jackie). Powalczymy przy użyciu takich artefaktów jak miotająca wrogami Szamańska Laska Czerni, Katana Mroku, Dwururka Ciemności czy Toporek... Wyłączonego Światła?

Należy docenić ilość pracy, która została włożona w tego coopa. Drzewka rozwoju dla każdej postaci, dodatkowe tło fabularne, specjalnie przygotowane lokacje, które nie są klonami miejscówek z single playera. Ale niezależnie od tego ten coop jest dość... nudny. Zamiast, jak Jackie w singlu, używać wielu różnych mocy dla zróżnicowania rozgrywki, tutaj każdy grający ma do dyspozycji bardzo ograniczony wachlarz możliwości i zwykłe spluwy. Można zagrać, ale mogło być ciekawiej. Coop działa niestety tylko po sieci, bo kooperacja na podzielonym ekranie staje się w grach coraz rzadsza i tu także jej brakuje. Nie podoba mi się ta tendencja.

Digital Extremes przejęło pałeczkę po Starbreeze i zrobiło kontynuację inną, równie dobrą, ale z innymi problemami. Tam kulał model strzelania i silnik, tutaj długość gry i złożoność rozgrywki, a niektórych może też zawieść zmieniony klimat. Mimo to The Darkness II jest bardzo solidną, zróżnicowaną strzelanką z niezłą opowieścią i śliczną, stylową grafiką. Może nie jest to bardzo dobra gra, ale na pewno należy do tych dobrych.

Udanego pożerania serc mafiozów i kultystów! Game on!