Call of Juarez: The Cartel (PS3)

Call of Juarez zawsze było serią gier, z których Polacy mogą być dumni. Świetne, westernowe opowieści z wciągającą fabułą, oryginalną mechaniką rozgrywki, różniącymi się ode siebie postaciami grywalnymi i wagonami klimatu. Już trzeci razy wybierzemy się na wyprawę na, wykreowany przez Techland, Dziki Zachód gdzie rozmawia się wystrzałami z rewolwerów i podróżuje na rumakach... ze stali?! Ach tak, Call of Juarez przeniosło się do współczesności.

Daleki jestem od automatycznego potępiania przeniesienia serii do czasów współczesnych. Autorzy obiecywali zachowanie westernowego klimatu, więc z pewnym spokojem czekałem na nową odsłonę Call of Juarez. Niestety z klimatu zostało niezbyt wiele. Kilka preriowych scen w Meksyku, wyraźnie westernowa muzyka i jeden z bohaterów ubrany w ciuchy podstarzałego rewolwerowca z kapeluszem i zgorzkniałą miną w komplecie. Czemu wszystkie postacie w grze nie chichoczą na widok tego kostiumu rodem z balu dla przebierańców? Nie wiem.

Jedyne nawiązania do poprzednich odsłon serii to wspomniany właśnie rewolwerowiec będący potomkiem McCallów znanych z wcześniejszych Call of Juarez oraz dość krótki epizod przenoszący akcję do współczesnego Juarez. Całość przypomina raczej film sensacyjny z lat 80tych. Gliniarz rewolwerowiec, podobna do Halle Berry agentka FBI i człowiek z wydziału antynarkotykowego próbują wspólnie zniszczyć przestępczy kartel handlujący bronią, żywym towarem i innymi nielegalnymi dobrami konsumpcyjnymi.

Niestety, pomimo nawet atrakcyjnych założeń, opowieść raczej nuży, postacie są mało sympatyczne, a całość wypełniona jest niezbyt ciekawymi zwrotami akcji. A szkoda, bo Call of Juarez: The Cartel stosuje kilka ciekawych patentów narracyjnych. W zależności od tego którą postacią gramy otrzymujemy nieco inne informacje. Np. rozmowy telefoniczne słyszy w całości tylko osoba rozmawiająca, a do pozostałych postaci docierają jedynie odpowiedzi bohatera.

W zestawieniu z sieciowym trybem kooperacji daje to nawet ciekawy efekt. Ale co z tego skoro opowieść nie potrafi raczej zaciekawić i nie pomaga w tym fakt, że modele oraz animacje postaci wykorzystywane także w przerywnikach filmowych nie są zbyt dobrze wykonane. Zresztą cała oprawa graficzna wydaje się archaiczna. Słabe animacje twarzy, niskiej rozdzielczości tekstury i niedopracowane modele obiektów. Dobrze, że chociaż w strefie audio Cartel jest solidny - zarówno westernowa muzyka jak i głosy postaci nie są czymś na co można narzekać.

Przyjrzyjmy się temu co najważniejsze, czyli rozgrywce. Oto typowa strzelanka pierwszoosobowa z całkiem różnorodnymi wydarzeniami. Strzelaniny, pościgi samochodowe, walki z bossami w postaci helikopterów. Wygląda nieźle, czyż nie?

W teorii. Model strzelania jest tylko poprawny i nie daje za dużo satysfakcji, przeciwnicy to banda wkurzających idiotów, którzy zabijają nas prawie automatycznie jeśli za bardzo się zbliżymy, a jedynym urozmaiceniem strzelania jest tryb koncentracji ładowany mordowaniem wrogów, który po uruchomieniu spowalnia na kilka chwil grę.

Mechanika rozgrywki jest przy każdej postaci praktycznie taka sama. Jedyną różnicą są oddzielne dla każdego bohatera zadania poboczne polegające zazwyczaj na kradzieży jakiegoś przedmiotu, które podnoszą poziom naszej postaci i odblokowują nowe uzbrojenie. Te pod-zadania to jedna z ciekawszych innowacji, bo musimy wykonywać je tak, aby nasi współpracownicy tego nie widzieli, a jeśli zobaczą to oni otrzymują bonus, a nie my. Ale trzeba do tego grać w co-opa po sieci, bo kompani sterowani przez sztuczną inteligencję nie wykonują swoich zadań pobocznych, a nasze machlojki mogą zauważyć jedynie przypadkiem.

Ale największym problemem Call of Juarez: The Cartel jest to, że każdy dobry pomysł i ciekawa scena niszczone są kiepskim wykonaniem i błędami. Pościgi samochodowe, w których jeden z bohaterów prowadzi, a pozostali strzelają cierpią przez pozbawiony pędu model jazdy, który jest równie przyjemny co potknięcie się o dywan zakończone szorowaniem twarzą po podłodze.

Gra kilka razy rzuca nas do walki z helikopterami. Fajną zabawą konwencją byłby pojedynek rewolwerowca ze śmigłowcem, z którego żartowałem w swoim komiksie, ale tutaj jest to po prostu pakowanie ton ołowiu w latające ustrojstwo. Nudne jak mapa hipsometryczna Mazowsza. Albo sceny wyważania drzwi, znane już z innych gier, w których czas zwalnia, a my szybko likwidujemy zaskoczonych przeciwników. Zwykle jest to dość fajne, ale w Cartel takie akcje napotykamy dosłownie co chwilę. To tak jakby powiedzieć: Lubisz naleśniki? No to żryj ich teraz pięćset!

Spójrzmy prawdzie w oczy: strzelanie jest nudne, a przeciwnicy monotonni. A do tego bez przerwy atakują nas błędy. Gra w ogranej przeze mnie wersji na PS3 gubi więcej klatek niż trędowaty części ciała, a kilka razy w każdym poziomie nagle chwilowo urywa się dźwięk. Niby drobiazg, ale powtarza się często. Cóż, popatrzmy dalej.

Czasem podczas przygotowywania się do wyważenia drzwi nasz bohater opiera się o ścianę tak blisko, że aż wpada w nią twarzą i może dzięki temu zobaczyć co jest po drugiej stronie. W niektórych scenach bohaterowie rzucają cienie, ale samochody są już na to zbyt nonszalanckie. Gdy nasi partnerzy nie nadążają za nami potrafią się teleportować i, co najgorsze, robią to czasem pojawiając się tuż przed nami.

Napotkałem też kłódkę, której nie dało się rozwalić dopóki gra nie poinformowała mnie, że powinienem to zrobić, przeciwników w ułamku sekundy przelatujących do osłony oddalonej od nich o 5 metrów czy ciosy łokciem, które potrafią uśmiercić nie jednego, a nawet dwóch wrogów za jednym zamachem.

O nagle znikających pośmiertnie delikwentach czy współtowarzyszach wpadających w podłogę po pas nawet nie chcę za wiele mówić. Ta gra jest okrutnie spartaczona i tym partactwem niszczy całkiem fajne pomysły, nie ograniczając się w tym do samej kampanii fabularnej, bo The Cartel posiada też rywalizacyjny multiplayer oparty na drużynowych potyczkach policjantów oraz bandytów.

Ciekawie skonstruowany jest tryb misji, w którym kolejne zadania zależne są od tego kto wygrał poprzednią rundę. Np. jeśli napad na jubilera w pierwszej fazie nie powiedzie się to w drugiej bandyci będą musieli ochronić swoją kryjówkę przez policjantami i zniszczyć wszystkie dowody zacierając ślady. Atrakcyjny jest też system kumpli, który sprawia, że para przyjaciół dostaje pewne bonusy w postaci większej odporności, szybszego przeładowania broni itd. jeśli tylko trzyma się blisko siebie.

Całkiem niezłe pomysły i da się nawet z tego multiplayera wycisnąć nieco rozrywki, ale dość szybko przeszkadzać zaczyna marna optymalizacja zabijająca płynność, niezbalansowane bronie i granaty błyskowe, którymi rzucają absolutnie wszyscy bez przerwy i które oślepiają na zdecydowanie zbyt długi czas.

Poza trybem misji otrzymujemy też klasyczny deathmatch drużynowy, ale nie wiem kto wpadł na tak nierozsądny pomysł, aby dana drużyna zawsze odradzała się w pewnej, określonej lokacji. Jeśli lubicie kamperów w punktach odradzania zabijających pojawiających się przeciwników to coś dla Was.

I oto całe Call of Juarez: The Cartel. Patrzenie na polską grę z masą fajnych pomysłów i drobnych innowacji, zamordowaną przez tragiczne wykonanie i multum błędów, jest przykre. Chyba premiera tej gry powinna była nastąpić najwcześniej za pół roku, bo to co otrzymaliśmy wygląda jak wczesna wersja beta. Nie da się określić jakości tego tytułu żadnym dobrym słowem - to słaba gra. Można ją ewentualnie kupić, jak już mocno stanieje, dla trybu kooperacji, który oferuje nieco radochy.

Oby Techland lepiej wykonał swoją pracę przy nadchodzącym Dead Island, które zapowiada się ciekawie, a teraz zacząłem się o nie niepokoić. Game on!