LEGO: Piraci z Karaibów (PS3)

Jeśli nie lubicie LEGO zapewne zapomnieliście już jak to jest być dzieckiem, a jeżeli nie podoba się Wam seria filmów o Piratach z Karaibów to niechybny znak, że zabiliście w sobie resztki dziecięcego umiłowania przygody. Jeśli jednak macie w sobie wiecznie żywego dzieciaka, tak jak ja, to... dalej, zawszone patałachy! Sprawdzać takielunek! Ciągnąć za szot! Rum do kubka! Uwijać się tam przy fokmaszcie szybciej! Nie mam pojęcia o czym mówię! Żagle na maszt! Dzięki za rum! Kotwica w górę! Kurs na Tortugę!

Gry LEGO są serią rozwijającą się, ale nie każda odsłona prezentuje tę ewolucję. W Piratach z Karaibów nie znajdziemy innowacji pokroju trybu bitewnego z LEGO Star Wars III: The Clone Wars. Ba, nie ma tu nawet edytora poziomów rodem z LEGO Indiana Jones czy LEGO Harry Potter. Czy oznacza to jednak, że LEGO Pirates of the Caribbean nie jest warte uwagi? Przyjrzyjmy się bliżej temu co oferuje klockowa wersja opowieści o malowniczych piratach, którzy jako miejsce pochodzenia w dowodzie mają wpisane Karaiby.

Gra, w typowym dla siebie stylu, opowiada historie znane z oryginalnej trylogii, a także z czwartego, nieco skarlałego filmu, który miał niedawno swoją premierę. Fabularnie otrzymujemy pewne uproszczenia, których trudno byłoby uniknąć przenosząc pokrętną opowieść, w której każdy zdradza każdego do świata plastikowych ludzików, które nie używają nawet słów. I trzeba przyznać, że Traveller Tales naprawdę spisało się na tym polu. Humor jest co najmniej dobry, a czasami nawet wyśmienity, sceny z filmów parodiowane są z polotem i zostały wspaniale dopasowane do pociesznych realiów LEGO. Ba, nawet postacie zostały świetnie zarysowane.

Zastanawiam się czy świadczy to źle o aktorstwie Johnny'ego Deppa czy też dobrze o kunszcie animatorów, że klockowy Jack Sparrow zachowuje pełnię uroku postaci zagranej przez żywego człowieka. Powaga, animowany kawałek plastiku jest równie zabawny w tej roli co znany aktor.

Warto też zaznaczyć, że czwarta część opowieści, Na Nieznanych Wodach, jest lepsza w wersji LEGO niż w postaci filmu pełnometrażowego. Naprawdę. Polecam przejście tego w grze bardziej niż oglądanie w kinie.

Gra oferuje klasyczny tryb opowieści z 20 misjami, które potrafią zająć około 7 do 9 godzin zabawy, a także tryb dowolny pozwalający na ponowne przechodzenie poziomów innymi bohaterami, odblokowywanie masy postaci, odkrywanie sekretów i tak dalej. Ponadto mamy tu także lokację łączącą, tutaj w postaci Portu Royal, której kolejne zakamarki stają przed nami otworem wraz z postępami w grze. Nic nowego, bo to pomysł znany już z innych odsłon gier LEGO.

Sama rozgrywka też nie prezentuje sobą niczego nowego. Mamy postacie o różnych umiejętnościach, które trzeba wykorzystywać do rozwiązywania zagadek, a od czasu do czasu walczymy z przeciwnikami oraz bossami. Ot, klasyczna platformówka w stylu LEGO. Zagadki są całkiem przyjemne i liczne - będziemy wysadzać srebrne przedmioty bombami, przynosić określone obiekty postaciom, aby przyłączyły się do nas, wykopywać skarby tym kto ma łopatę i reperować za pomocą młotka, a Jack użyje swojego kompasu do wyszukiwania ukrytych przedmiotów.

Rozgrywka jest równie oryginalna i nowatorska co kolejne odsłony Call of Duty, ale jedno trzeba przyznać LEGO Piratom z Karaibów - to najlepiej zbalansowana gra klockowej serii. Zagadki i akcja są idealnie wyważone. Nie ma nadmiaru łamigłówek jak w Harrym Potterze ani przeładowania walką jak w Gwiezdnych Wojnach.

Aby zbalansować tak grę twórcy trochę, no cóż, oszukiwali. Rozgrywka nie koncentruje się jedynie na bitwach i dużych scenach akcji, bo spora część tego co gramy to wydarzenia poboczne albo wręcz tylko inspirowane filmami. W jednej misji będziemy załatwiać różne sprawy dla poszczególnych członków rady piratów, aby zebrali się oni w jednej sali na obrady, w innej przedzieramy się przez bagna w drodze do chaty zamieszkanej przez Tia Dhalmę. W filmach żadne z tych zadań nie zostało zaprezentowane.

Gra stosuje znany już od kilku odsłon system podzielonego ekranu, który nierzadko lubi, podczas zabawy we dwójkę, ukrywać przed naszymi oczami ważne obiekty, a wirująca linia podziału może doprowadzić niejednego do mdłości. Chociaż i tak jest tu lepiej niż w Wojnach Klonów, których dynamiczna rozgrywka przemieniała split-screen w coś co normalnie widuje się w pralce.

Oprawie audiowizualnej nie można wiele zarzucić. Świetna muzyka pochodzi z filmów, odgłosy to klockowy standard, a grafika jest chyba najlepsza w serii – co czuć zarówno w animacjach postaci jaki w nieco bardziej realistycznych modelach otoczenia. Nic artystycznego, ot, solidna, rzemieślnicza robota z kilkoma animacyjnymi przebłyskami geniuszu.

I oto całe LEGO Pirates of the Caribbean. Zdecydowanie nie najbardziej rozbudowana i oryginalna gra klockowej serii, ale najlepiej wyważenia pod względem stosunku zagadek i akcji, a przy tym okraszona świetnymi parodiami z jakich LEGO jest znane. Niestety ta odsłona serii nie unika problemów poprzedników. Chaotyczna prezentacja niektórych wydarzeń, wciąż szalejący podział ekranu i okazjonalne błędy w postaci blokujących się w elementach otoczenia bohaterów i awariach skryptów - oto co zaniża ocenę.

Jeśli jednak uwielbiacie lokalną kooperację (bo sieciowej tu brak) i lubicie typ zabawy, z której znana jest seria LEGO - Piraci z Karaibów są chyba najlepszym wyborem. To po prostu dobra gra.

Udanych poszukiwań pirackich skarbów w postaci małych, plastikowych monetek! Game on!