Uncharted 3 (PS3)

Uncharted 2 jest jedną z najlepszych kontynuacji w historii gier. Poprawiono w niej chyba wszystko. Teraz nadszedł czas na trzecią część, która nie jest taką rewolucją jak poprzedniczka, ale nadal daje wiele zabawy. Zobaczmy, jak wiele.

W grze ponownie wcielimy się, w Nathana Drake’a. Poszukiwacza skarbów, którego można określić jako Indiane Jonesa w dżinsach. Wraz ze swoim mentorem Sullym oraz reporterką Eleną, oraz znaną z Among Thieves Chloe ponownie będą poszukiwać zaginionych skarbów i wywoływać uśmiechy na twarzach graczy przez zabawne dialogi. Nowym sprzymierzeńcem Nate’a będzie, bliźniaczo podobny do Jasona Stahama – Charlie Cutter.

Tym razem Drake ponownie ruszy śladami swojego przodka, tytułowego Sir Francisa Drake’a, i ruszy na poszukiwania zaginionej Atlantydy Pustyni. Oczywiście po raz kolejny pojawia drugi koleś, który również chce zdobyć skarby. W tym przypadku mamy tu doczynienia z… kobietą. A dokładniej z Katherine Marlowe, przywódczynią tajnego stowarzyszenia o 400-letniej tradycji. Podczas rozgrywki dowiadujemy się, że dobrze zna się z Sullivanem. Poznamy też jej prawą rękę – Talbota.

Opowieść nadal jest ciekawa, widowiskowa, dowcipna z barwnymi postaciami. Nie zawodzi też chemia między nimi. Zauważyłem, że w Oszustwo Drake’a ma wiele scen przypominających „Ostatnią Krucjatę”. Oczywiście nie jest to nic złego, ale „jedynka” i „dwójka” nie kopiowały scen z Indy’ego tak bardzo. Zakończenie jest solidne, ale ma jeden problem, o którym na końcu recenzji. Fabuła ma trochę słabszych momentów, nawet jeden wątek wydawał mi się niepotrzebny. Gra jest trochę krótsza od poprzedniczki, ukończyłem ją w 8 godzin, co jest standardem w tych czasach. Chociaż lepsze to niż Call of Duty na jeden wieczór.

Rozgrywka nie zmieniła się wcale. Nadal jest to połączenie Tomb Raidera z Gears of War. Czyli mieszanka wspinaczki i strzelaniny TPP z wykorzystaniem cover systemu i domieszką walki wręcz. Dochodzi do tego również garstka pościgów, proste zagadki logiczne z wykorzystaniem dziennika oraz skradanie, które i tak po jakimś czasie zamieniają się w zwykłą wymianę ognia. Wszystkie te elementy w zgrabny sposób wymieniają się, przez, co gracz nie odczuwa nudy.

Do strzelania dodano kilka smaczków, które uatrakcyjniają rozgrywkę. Jeśli przeciwnik rzuci granat w naszą stronę, możemy go wziąć i odrzucić. Gdy powalimy jakiegoś uzbrojonego faceta za pomocą pięści i ten rzuci broń do góry, Nate złapie ją. Może są to drobiazgi, ale cieszą.

Największym zmianom uległ system walki na pięści. Tutaj nie tylko uderzamy i robimy uniki. Możemy łapać przeciwników wykorzystywać elementy otoczenia. Walka w Uncharted 3 przypomina trochę tą z dwóch gier o Barmanie studia Rocksteady. Drake w niektórych sytuacjach walczy z kilkoma bandziorami naraz, czasami z jakimś wielkoludem w postaci mini-bossa. Potyczki są niezwykle widowiskowe oraz filmowe. Jednak pod koniec zabawy mogą trochę nudzić.

Gra podzielona jest na rozdziały i tutaj ukazuje nam się kolejna zaleta gry, znana z poprzednich części: brak ekranów wczytywania. Przechodzimy z jednego rozdziału do drugiego bez żadnych loadingów. Zdecydowania należy się pochwała twórcom za coś takiego.

Sztuczna inteligencja przeciwników jest dobra, ale już w Among Thieves trzymała taki poziom. Atakujące nas bandziory będą próbować zajść nas z różnych stron, rzucać granatami itp. Oczywiście nie obyło się bez wpadek, gdyż zdarza im się wejść pod lufę.

Tak więc ustaliłem, że kampania dla pojedynczego gracza to po prostu kolejny popis świetnego połączenia strzelania ze wspinaniem. A teraz zajmijmy się rozgrywką wieloosobową.

Mamy tu deathmatch drużynowy, pojedynczy (debiutant), deathmatch w którym walczą trzy dwuosobowe drużyny. Walka o flagi w postaci złotych bożków, misje kooperacyjne dla trzech graczy itp. Mapy to miejscówki z kampanii pełne drabin, linek, na których można zjeżdżać itd.

Podczas zabawy oprócz zdobywania coraz większego poziomu, zdobywamy tu punkty ( czy pieniądze), które będziemy wykorzystywać do kupowania ubrań i modyfikatorów, ale od początku.

Powracają tu dopalacze, czyli specjalne zdolności, które możemy wykorzystywać w zabawie. Jest to np. szybsze poruszanie się podczas noszenia ciężkiego przedmiotu. A co z nowościami?

Możemy stworzyć własną postać! Mamy stos kurtek, czapek, okularów, butów. Do wyboru są też głosy i skórki. Gracz ma spore pole do popisu. Oczywiście jest możliwość kupienia bohaterów z gry i nie bawić się w Simsy.

Znalazło się tu też miejsce na modyfikacje uzbrojenia np. większy magazynek. I tutaj będziecie musieli zdecydować, co jest dla was ważniejsze: własna postać, czy uzbrojenie. Piszę o tym, dlatego, że łatwo tu stracić zdobyte punkty.

Początkowo nie miałem zamiaru grać w multiplayer. Myślałem, że będzie to odgrzewany kotlet, ale myliłem się. Uncharted 3 posiada bardzo dobre multi, na sto procent warte uwagi. Miła odskocznia od serii CoD.

Nareszcie, doczekałem się! W Oszustwie Drake’a zawitała rozgrywka na podzielonym ekranie. Nie różnią się zbytnio od tego, co już znamy. Po prostu idziemy przed siebie, zabijamy wrogów na wszelkie możliwe sposoby. Krótko mówiąc, jest to wyśmienita odskocznia od kampanii dla pojedynczego gracza i multiplayer.

Graficznie jest to kawał dobrej roboty. Wszystko za sprawą lokacji gdyż wyglądają obłędnie. Podczas zabawy nie zauważyłem doczytywania tekstur, ani zwolnień animacji. Te ostatnie również trzymają poziom. Muzyka wpasowuje się w tło, efekty dźwiękowe są bardzo dobre. Głosy postaci w naszym języku to dowód na to, że da się zrobić porządną lokalizację. Do zespołu dołączyła Krystyna Janda, która bardzo wczuła się w rolę.

Czy gra posiada jakieś wady? Dla niektórych będzie to końcowy boss. Jednak to, co się dzieje w tle, maskuje fakt, że to rzecz, którą robimy praktycznie całą grę.

Naughty Dog nie wprowadziło tylu zmian jak przy „dwójce”, ale zrobiło grę dwa razy lepszą. Fabuła, rozgrywka, multiplayer jeszcze misje na podzielonym ekranie – oto same plusy. To gra tak świetna, że aż trudno szukać w niej wad. Daje U3 10/10. Twórcy już zabrali się za inny projekt i życzę im sukcesu na miarę Uncharted. Cześć.