The Shoot (PS3)

Czy w temacie celowniczków da się wymyślić coś nowego? Wydawać by się mogło, że Sega ze swoją serią House of the Dead wyeksploatowało ten gatunek do granic możliwości. Cóż, zawsze znajdzie się głupiec pewien siebie i swoich rewolucyjnych pomysłów. Czy takim głupcem jest szkockie studio Cohort Games?

The Shoot to po prostu zwykły rail-shooter. Wcielamy się tu w rolę aktora grającego w wyjątkowo kiczowatych produkcjach, których budżet nie pozwala nawet na zatrudnienie statystów. Nasz poruszający się po szynach aktor musi walczyć z okropnymi kartonowymi gangsterami, kartonowymi kosmitami czy kartonowymi kowbojami. Brzmi głupio? Dalej jest jeszcze lepiej! Większość otoczenia jest z kartonu, zaś tła w oddali są wrzucone za pomocą greenboxa. Możnaby to uznać za minus tej produkcji, jednak gra sama informuje nas że filmy w których mamy grać są tanie, słabe i kiczowate.

W kwestii mechaniki nie ma tu żadnej rewolucji, ot parę razy któregoś z designerów coś za mocno uwierały gacie, czego efektem jest np: QTR - quick time ruszanie. Bo jak inaczej nazwać uruchamianie slowmo poprzez obrócenie się o 360 stopni, dokładnie jak w ciuciubabce. Ogólnie rzecz biorąc sprawa wygląda tak. Gramy w filmie, który nie ma dużego budżetu, więc siłą rzeczy nie ma kasy na strzelanie na oślep. Każdy strzał musi być celny, inaczej wkurzamy reżysera, spada nam pasek „zadowolenia szefa” i jeśli zjedziemy za nisko, tracimy jedną taśmę. 5 utraconych taśm i jedziemy cały film od początku. W ramach wynagrodzenia za celne strzały dostajemy ataki specjalne. Wspomniane wcześniej kręcenie się w kółko aktywuje slowmo, dzięki któremu mamy jakąkolwiek szansę w starciu z 15 okropnymi kartonowymi kowbojami. Dla odmiany, taki strzał w podłogę (naszą!) odpala trzęsienie ziemi zmiatające wszystkich papierowych złoczyńców w jednym momencie..

Każdy film to kilka ujęć, zaś samych filmów mamy akurat na 2 - 2,5 godziny zabawy. Po zakończeniu zabawy możemy wracać i wykręcać lepsze wyniki, szukać znajdziek odblokowujących minigry, jednak jest jedno ale... Ta gra jest tak cholernie nudna i powolna, że grając w nią trzymałem przez cały czas Move’a w prawej ręce, zaś w lewej na przemian lądowały papieros i iPhone z odpaloną gadającą Mishką. Od House of the Dead: Overkill nie mogłem się oderwać aż do momentu zobaczenia napisów końcowych, tu znudzony pociągałem za spust oraz walczyłem z genialną czułością Move’a.

Warto napisać parę słów o działaniu samego Move’a. Otóż ktoś wpadł na genialny pomysł, że nie liczy się nasze położenie względem kamerki, a ruchy jakie wykonujemy ręką. O co chodzi? Otóż na samym początku gra prosi nas o skalibrowanie urządzenia. Strzelamy w lewy górny róg, prawy dolny róg i środek ekranu. Podczas kalibracji nie mamy na ekranie żadnego celowniczka, musimy improwizować. Na bazie tego The Shoot rysuje sobie w pamięci mapę naszych strzałów i wylicza jaki ruch za co odpowiada. Czemu te rozwiązanie jest do dupy? Gdyż nie mamy bezpośredniego przełożenia ruchów Move’a na pozycję celowniczka na ekranie. W grach na Wii, kiedy widzimy przeciwnika w lewym górnym rogu ekranu, musimy tam skierować Wiilota i oddać strzał. Tu równie dobrze mogłem skierować kontroler na swój duży palec u lewej stopy, tym samym oddając strzał w górę. Jeśli z tego co napisałem wyszło Wam masło maślane, to polecam sprawdzić demko na PSNie. Zobaczycie jak bardziej Cohort Games dało ciała.

Jak z oprawą AV? Jeśli przełkniecie specyficzny styl gry, czyli tani film klasy B z kartonowymi przeciwnikami - nie wygląda to źle. Takich bajerów jak AA tu nie uświadczycie, zaś ogólna jakość grafiki to może poziom minimalnie wyższy niż wydany na Wii Overkill. Dźwiękowo za to jest bardzo dobrze. Gra została wydana w pełnej polskiej wersji językowej, czyli nie tylko napisy zostały przetłumaczone, ale i wszelkie głosy czy to w menu, czy na planie filmu są po naszemu.

Czy warto kupić The Shoot? Gra poza opisanym przeze mnie trybem dla jednego gracza, oferuje także to samo dla dwóch osób na jednej konsoli, co daje trochę więcej frajdy. Polska wersja językowa, nie najgorsza grafika i generalnie ścieżka dźwiękowa cieszą, tak samo jak i sugerowana przez Sony Computer Entertainment Polska cena, czyli 139 złotych. Niestety, sam fakt że musiałem spędzić pół godziny na kalibracji urządzenia, co i tak mi się nie do końca udało, gdyż strzał w prawym rogu ekranu jest dla mnie do dziś nie do wykonania, jak i zupełnie nielogiczne działanie kontrolera plasują tę grę na 1 miejscu najgroszych gier na Move’a. Strzelanie ma sprawiać przyjemność, mamy czuć jakbyśmy strzelali z prawdziwej broni - tu na mega spiętej łapce staramy się nie machnąć nią za mocno, co by się gra nie zablokowała przypadkiem, gdyż zgubiła Move’a z pola widzenia. Drogie Sony, kamerkę to się montuje w kontrolerze, a diodę na telewizorze - nigdy odwrotnie! Kupować? Moim zdaniem nie, nie warto.