Green Day: Rock Band (PS3)

Green Day już od wczesnych lat szkoły podstawowej pozostawał w czołówce zestawienia moich ulubionych zespołów muzycznych. Tak więc tylko kwestią czasu był fakt zanim Rock Band: GD znajdzie się w mojej, w sumie dość skromniutkiej, kolekcji "plejstejszynowych" gier. Długo zabierałem się do zakupu, ale w końcu się udało, więc kiedy tylko nadszedł odpowiedni moment, pełen entuzjazmu i nadziei na wyśmienitą, wielogodzinną zabawę, chwyciłem za kontroler...

"This is our lives on holiday..."
Pierwsze chwile spędzone przy konsoli upływały niezwykle przyjemnie. Klimat wprost wylewał się na mnie z telewizora, a sam, przy okazjonalnym podśpiewywaniu, bawiłem się jak małe dziecko. Ręce jeździły po gitarze niczym zaczarowane, pokój po same kąty wypełniony dźwięcznym brzmieniem ulubionych utworów, a pośrodku gibający się na boki jak opętany, w takim stanie "swoistej nirwany" pozostawałem chyba z bite 4 godziny...
Pełen energii i uśmiechnięty od ucha do ucha wstałem następnego dnia. Kilka lekko już luźnych lekcji minęło bardzo szybko. Powrót do domu zakończyłem rzuceniem się na łóżko, sapiąc od męczącego biegu. Po zjedzonym obiedzie przyszedł czas na fajrant, co oczywiście bardzo szybko wykorzystałem. Tak więc szybciutko odpaliłem konsolę i...

"Hysteria, Mass Hysteria!"
Uparcie i nieprzerwanie brnąłem do samego końca kampanii dla pojedynczego gracza, w której, o dziwo, brak jakichkolwiek elementów fabularnych. Efekt był jednak inny niż to czego się spodziewałem, bo zabawa skończyła się po łącznie raptem 6 godzinach brzdąkania. Wgranych utworów jest chyba z 40 (z czego kilku na prawdę mi zabrakło), "trochę za mało jak na mnie" pomyślałem, próżno szukając w tym czasie jakichkolwiek utworów wykraczających poza kanon twórczości trójki muzyków. Trochę zabolało, no bo niewielka odmiana pewnie by się przydała, tytuł znalazłby wtedy pewnie więcej odbiorców w gronie przeciętnych konsolowców. Po kilku dniach, czego wcześniej tak wyraźnie nie odczuwałem, we znaki zaczął wdawać się efekt powtarzalności niektórych piosenek, szczególnie na tych niższym poziomach trudności, które po pewnym czasie zaczęły mnie wręcz usypiać. Ukojenie znalazłem w szybszych i zdecydowanie bardziej wymagających wersjach, co na dłuższą chwilę wydłużyło żywotność gry.

It's Fun Until Someone Gets Hurt...
Wkrótce, po moich opowieściach zaczęło w moim pokoiku przybywać chętnych do wspólnej rozgrywki. Jak zwykle przy różnych okazjach, czy nawet chwilowych przerwach między szkołą a boiskiem bawiliśmy się przednio. Problem tylko z transportem instrumentów, ale jak się chce coś osiągnąć wszystko da się przeboleć. Szkoda tylko, że w późniejszym czasie nikt za bardzo śpiewać nie chciał, może za dużo naśmiewania się? :P Niemniej obydwie gitary i perkusja sprawdzały się świetnie, a chętnych do szarpnięcia strun i potrzaskania w talerze nigdy nie brakowało, a jeśli nawet wciąż pozostawał tryb sieciowy (choć przyznam szczerze znalezienie chętnych może się okazać dosyć problematyczne).

Feel Like They're Gonna Bleed...
Jeśli chodzi o samo wykonanie nie jest najgorzej. Choć przerzutka z Guitar Hero była dość kłopotliwa na początek, głównie z powodu lekko zmodyfikowanego gryfu. W późniejszym czasie "nutkowe kombinacje" kleją się wyśmienicie. Graficznie, na dzisiejsze standardy i gry tego typu nie jest wcale taka brzydka, wszystkie koncerty prezentują się całkiem nieźle, podobnie ruch, mimika twarzy postaci jak i samego menu, według mnie fantastycznie wykonanego. O oprawie dźwiękowej nie ma chyba nawet co wspominać ;]

When I Come Around...
Pomimo swoich wad tytuł cieszy nawet po długotrwałej przerwie, będąc jednocześnie swoistą odskocznią, miejscem w którym można sobie całkiem fajnie odpocząć, nie tylko samemu, ale i w gronie znajomych chętnych do wspólnej zabawy w rytm na prawdę zacnych kawałków. Jeżeli jeszcze nie grałeś, a jesteś bądź byłeś fanem Green Day'a zakup obowiązkowy. Jeśli nie, zachęcam do odwiedzenia kumpla (lub dziewczynę ^^), który grę aktualnie posiada, bo z całą pewnością warto.

Werdykt:
Jako fan wystawiam grze 8-/10, reszta musi się przekonać sama, ciężko jest mi być bardziej obiektywnym. ;]