F.E.A.R. 2: Project Origin (PS3)

O ile pierwszy S.T.R.A.C.H. mnie kupił, tak kontynuacji nie udała się ta trudna sztuka. Nie dlatego, że Project Origin jest tytułem gorszym czy innym. W tym właśnie problem, że jest niemal dokładnie taki sam.

Eugeniusz Siekiera

Pomijam w tym momencie kosmetykę, barwniejsze miejscówki czy kilka drobnych, acz miłych urozmaiceń. Podstawowy szkielet programu, na którym oparto całą filozofię rozgrywki, pozostał praktycznie nietknięty. Całość po raz kolejny bazuje na zgrabnym wymieszaniu dwóch najbardziej rozpoznawalnych elementów serii, czyli efekciarskiej wymiany ognia z rozgarniętym przeciwnikiem oraz charakterystycznych, dość ogranych straszaków z Almą w roli głównej. W efekcie uzyskaliśmy coś bardziej na wzór maksymalnie dopieszczonego dodatku niż produktu, który z czystym sumieniem można ochrzcić mianem pełnoprawnej kontynuacji.

Historia opowiedziana w grze nie jest szczególnie odkrywcza, choć przyznać trzeba, że dość zgrabne serwuje się nam kolejne skrawki informacji. Choć fabularnie tytuł ten dość konkretnie wiąże się ze znanymi już wydarzeniami (akcja rozpoczyna się na kilkadziesiąt minut przed pamiętnym wybuchem z jedynki), odnajdą się w niej bez problemu również ci gracze, którzy dopiero rozpoczynają przygodę z omawianym uniwersum. Co było do przewidzenia, całość wieńczy klasyczny cliffhanger, będący zarazem otwartą furtką dla ewentualnej części trzeciej (i zapewne kilku dodatków po drodze).

Pierwsza rzucająca się w oczy różnica to zmieniona kolorystyka. Jedynka była pod tym względem stonowana i dość ciemna. Kontynuacja stawia na ostrzejsze, jaskrawe barwy (dominuje pomarańcz i czerwień), nie boi się także jasno rozświetlonych pomieszczeń, choć naturalnie wciąż przodują lokacje pogrążone w półmroku. Co więcej, program delikatnie eksperymentuje również z otwartymi plenerami. Co prawda, są to zaledwie krótkie, skrajnie liniowe fragmenty, ale plus za to, że w końcu trafia się sposobność wyjścia na powierzchnię i rozejrzenia się po okolicy w świetle dnia. Skądinąd ruiny miasta prezentują się naprawdę okazale. I choć, jak wspomniałem, nie sposób zboczyć z wytyczonego przez twórców szlaku (zamkniętą ścieżkę wytyczają nam szkielety domów i wszędobylski gruz), cmentarzysko budynków popieszczonych ładunkiem atomowym wygląda niezwykle sugestywnie.

Elementem, na który najczęściej narzekano w przypadku pierwszej części, była szablonowość i schematyczność map. Sequel ustrzegł się tego problemu, dbając o większe urozmaicenie w temacie odwiedzanych miejscówek. Przynajmniej w teorii, bo jeśli raz biegamy po szpitalu, a później odwiedzamy szkołę, to wszelkie różnice ograniczają się w tym przypadku do detali czy wystroju. W kwestii konstrukcyjnej wciąż mamy do czynienia z labiryntem małych, ciasnych pomieszczeń i wąskich korytarzy. Uczucie wtórności i odwiedzania tych samych lokacji z pewnością nie jest tak silne jak poprzednio, ale wciąż obecne. Na tym dość monotonnym tle przyjemną alternatywę stanowią wspomniane fragmenty rozgrywane na zewnątrz i końcowe interwały. Miłą odskocznią są również krótkie epizody, w których mamy sposobność przejąć kontrolę nad potężnym mechem. Siła tego stalowego monstrum wydała mi ździebko przesadzona, ale frajda płynąca z obracania okolicy w perzynę była ogromna.

Wymiana ognia to ponownie gwóźdź programu. Niezwykle soczyste i efektowne pojedynki (choć niestety wyraźnie prostsze niż poprzednio) pobudzają lepiej niż garniec czarnej jak smoła kawy. Każdej ostrzejszej dyspucie towarzyszą obowiązkowe snopy iskier, odłamki tłuczonego szkła, fragmenty odłupanego tynku i latające przedmioty z najbliższego otoczenia. Jeśli idzie o wroga, pomijając jego wygląd, praktycznie niczym się nie różni od tego, którego mieliśmy sposobność mielić w pierwszej odsłonie. Wciąż porusza się w grupach, próbuje zajść gracza z boku (o ile zdąży przed połknięciem śmiertelnej kulki), chowa się za przeszkodami, a nawet potrafi zmajstrować prowizoryczną osłonę, przewracając na ziemię jakiś większy obiekt. Wrażenie walki z myślącym przeciwnikiem jest dość konkretne, tyle że dzięki dość sporej wytrzymałości naszego pupila, porozrzucanych na każdym kroku medykamentach i zbawczej umiejętności spowolnienia czasu goście nie mają z nami większych szans.

Co zaś słychać u małej czarnowłosej? Stara dobra Alma, choć od ostatniego czasu nieco podrosła, nie odrobiła zadania domowego, dlatego też niewiele się zmieniło w jej zachowaniu i w próbach przerażenia gracza wciąż ucieka się do ogranych do nieprzyzwoitości motywów. Złowrogie cienie tańczące na ścianach, serwowanie najrozmaitszych omamów i pojawianie się tuż przed naszym nosem na ułamek sekundy to najczęstsze zagrania z jej strony. Dobre za pierwszym, góra drugim razem. Pod względem ekstraktu grozy dwójka wypada słabiej niż pierwsza odsłona, bo nie stara się w żaden sposób zaskoczyć gracza, nie eksperymentuje i nie szuka nowych ścieżek prowadzących do stanu przedzawałowego. Gra jest gęściej upakowana takimi wstawkami, ale żadne nie wybijają się ponad to, co już znamy. Rozchlapana na wszystkich ścianach jucha, migoczące zjawy, rozerwane, zmasakrowane ciała, rzucające się nam do gardeł mutanty czy odpadające elementy elewacji robią niezłą robotę w temacie budowania nastroju, ten jest bowiem pierwszorzędny, ale w kategorii "groza i przerażenie" wypadają co najwyżej przeciętnie. Project Origin ma kapitalny, lekko zawiesisty klimat, ale niestety kompletnie nie straszy (chyba, że to twój pierwszy kontakt z serią).

Jasno dowiedliśmy, że w kilku mniej lub bardziej istotnych szczegółach nowa odsłona serii różni się od tego, co mieliśmy sposobność oglądać w poprzedniej produkcji Monolith. Pytanie tylko, czy owe zmiany są na tyle znaczne, by w pełni usprawiedliwiały dorzucenie cyfry 2 do tytułu? Oczywiście doceniam warsztat ekipy i sprawne wyreżyserowanie całości. Pod względem samego gameplaya wszystko gra i buczy. Tyle że gry komputerowe to nie tylko zgrabnie zagrany spektakl. To również (a może nawet przede wszystkim) emocje, zaskoczenie, zachwyt. A tego niestety nowy F.E.A.R. mi nie zapewnił. Druga część okazała się zbyt odtwórcza i wtórna, by można mówić o pchnięciu serii na nowe tory. To rzecz jasna wciąż kawał mięsistego shootera, który zapewnia kilka godzin nader przyjemnej rozwałki. Ale i nic ponadto.