Harry Potter i Książe Półkrwi (PS2)

Każda seria ma zloty i upadki, ale ta tylko upadki. Marna rozgrywka, słaba oprawa graficzna, nuda. Te wszystkie słowa opisują gry z Harrym Potterem. O ile trzy pierwsze części mogły wciągnąć na wiele godzin, od czwartej odsłony zaczął się istny koszmar. „Zakon Feniksa” wprowadził małą rewolucję, czyli olbrzymi Hogwart. Co wprowadza „Książę Półkrwi”?

Nic. Ta produkcja kontynuuje to, co zaczęła „Czara Ognia” – posłać serię do piachu! Każdy element rozgrywki jest niedopracowany, w każdej chwili można usnąć. Dodajmy jeszcze trzy godziny na przejście kampanii, oraz cenę. Ta gra warta jest, co najmniej tyle, co kilogram ziemniaków.

Fabuła jest oparta na filmie o tym samym tytule. Obowiązkowo trzeba go znać by cokolwiek zrozumieć. Twórcy mogli, choć trochę zaczerpnąć z książki niż z średniej, jakości scenariusza, lecz to cecha produkcji na podstawie filmów.

Rozgrywka została podzielona na trzy części: pojedynki, ważenie eliksirów oraz quidditch. Opiszę to krótko – Idź z punktu A do B, tam czeka Cię pojedynek i punkt C - eliksiry. I tu pojawia się największy problem „Księcia…” – monotonia. Po godzinie miałem dość. Dobrze, że wybrałem wersję na PS2 i zaoszczędziłem trochę gotówki, co Wam radzę, jeśli zdecyduje się na zakup.

Podczas pojedynków kamera ustawiona jest zza prawym ramieniem bohatera. Do rzucania zaklęć używamy analoga. Walka jest monotonna, przeciwnicy to banda idiotów. Nie ma żadnych emocji, po prostu naciskamy przyciski aż wróg padnie. Zaklęć jest mało, ale i tak wystarczy jedno. Możemy też wzmocnić jedno z nich, kierując analoga w górę. Gdy się tego nauczymy pojedynki można zakończyć po dwóch trafieniach. Ani to wciągające i pomysłowe. Walki to element tak spartaczony niczym słaby sequel hitu z lat osiemdziesiątych.
Ważenie eliksirów to najprzyjemniejsza mini-gierka. Mamy za zadanie zrobić wywar zgodnie z instrukcjami na ekranie w określonym czasie. Więc będziemy głównie dodawać różne płyny, lecz też znajdzie się miejsce na pozostałości po szczurach itp. Nauczymy się też podgrzewania i mieszania. Składniki trzeba podawać tak długo aż nie uzyska odpowiedniego koloru. Jeśli popełnimy błąd, ekran zalewa dym, który musimy usunąć. Czy ta mini-gierka ma jakieś wady? Tak – nudzi. Podobnie jak pojedynki miałem już tego dość. I jeszcze wyobraźcie sobie, gdy kończycie eliksir prawie przed upływem czasu, a tu nagle znowu to samo. Na szczęście taka sytuacja zdarzyła się tylko raz. A teraz rzecz najgorsza, czyli Quidditch.

Spodziewałem się dobrej zabawy, a otrzymałem jazdę na szynach. Harry sam leci, a y musimy dopilnować by przeleciał przez obręcz. Jeśli tego nie zrobimy tracimy czas. Obręcz zmienia kolor pokazując oczywiście ile go mamy. Zielony – dużo, żółty – już nam się kończy i czerwony – szykuj się na powtórkę. Nie sądzę by komuś sprawiało to trudność. Do tego przed każdym meczem mamy trening, co jeszcze pogorsza sytuację gdyż niczym się od siebie nie różnią. No chyba, że słyszymy publiczność i miniaturowych zawodników latając wokół boiska. Czasami można zauważyć, że to, co mówi komentator zgadza się z wydarzeniami z ekranu. Nie mówię o naszych wyczynach, lecz o tych zawodnikach. Małe urozmaicenie, które nie wprowadza niczego do rozgrywki. Quidditch to istna katastrofa. Twórcy mogli popatrzeć w przeszłość i zaoferować coś podobnego w stylu „Kamienia Filozoficznego”.

Mówią, że Hogwart skrywa wiele tajemnic, ale nie tu. Liczba zadań pobocznych jest strasznie mała. Na początek kluby. Mamy trzy: pojedynków, eliksirów i Quidditcha. Marna powtórka z kampanii. Można wziąć w tym udział, jeśli chce się nauczyć dodatkowego zaklęcia. Z magicznymi wywarami jest podobnie i nie będę wspominał o tym ostatnim. Drugie i ostatnie są godła Hogwartu. Na początku bez problemu można je znaleźć. Potem znajdują się np. na ścianach, więc trzeba użyć czarów by trafiło do nas. Są również mini-godła. Znajdują się one w świecących przedmiotach. Trzeba tylko rzucić na nie Depulso i wyskakują. Im bardziej świeci dany obiekt, tym więcej godeł wyleci.

Nie zajmę się grafiką ze względu testowania gry na PS2. Powiem natomiast, co nieco o świecie, który zwiedzamy. Hogwart jest taki sam jak w poprzednim roku z małymi dodatkami np. Wieża astronomiczna. Animacje bohaterów nie należą do udanych. Uczniowie to armia klonów. Jest kilka modeli, dwa kolory skóry i kilka ubiorów. Dźwięki nie są złe. Odgłosy zaklęć, muzyka, głosy postaci są poprawne. Nawet w naszym języku grę można słuchać.

„Książę Pół-krwi” może nie jest najgorszą częścią z cyklu, lecz też nie jedną z lepszych. 5/10 Należy się tej grze. Fani mogą dodać sobie jeden punkt. Cześć.