Ratchet: Gladiator (PS2)

Ratchet and Clank to popularna na całym świecie seria gier zręcznościowych. Klasyczna odsłona serii, recenzowana przeze mnie częśc o podtytule Gladiator, czy też Deadlocked w USA, znacząco odbiega od tych schematów, bowiem po pierwsze Clank nie jest tu dostępny jako grywalna postać, po drugie: gra jest teraz strzelaniną z elementami platformówki a nie na odwrót a po trzecie - zniknął system otwartych przestrzeni na mapach.

Fabuła nie jest skomplikowana: otóz Ratchet wraz z przyjaciólmi został porwany przez barona medialnego, Gleemana Voxa i zmuszony do walki o swoje życie w nielegalnym sporcie organizowanym przez Voxa. Teraz każda z misji (na każdej z kilkunastu planet jest ich kilka) ma w większości unikalną mapę, niedostępną z innej misji. Zadania możemy podzielić na kilka rodzajów, jak np. pokonanie bosa, wysadzenie danej rzeczy czy quest polegający na wybiciu jak najwiekszej ilości wrogów. W sumie jest ich około 80. Zdecydowanie mniej jest też broni - w porównaniu z poprzednią częścią (Up Your Arsenal, wśród fanów nazywaną poprostu UYA), spadła drastycznie, bo aż o połowę (do 10 rodzajów). Jakkolwiek w grze która więcej stawia na strzelanie niż na elementy platformowe może wydawać się to dziwne, spójrzmy na to z tej strony: przecież nie wszystkie rodzaje broni były regularnie stosowane. W poprzednich częściach serii było ich multum, ale niektóre byly tak bezużyteczne, że dosłownie się ich nie używało. "Gladiator" stawia na jakość, nie na ilość. Zresztą, niektóre misje będą wręcz wymagać od nas użycia konkretnej giwery. Wśród broni znajdzie się zwykły pistolet, ale jest też chociażby działo magmowe czy korbacz. Zamiast Clanka, tym razem Ratchetowi towarzyszą 2 roboty. Możemy je tuningować, kupując im nowe bronie, ale też np. nowy kolor zbroi, czy też głowki.

Muzyka w grze jest rewelacyjna, niektóre utwory są uważane za jedne z najlepszych w serii, a wszystkie bardzo chwytliwe, czego niestety brakuje niektórym dziesiejszym grom. Równie dobrze wypadają dżwięki otoczenia i broni. Po wyłączeniu muzyki, na planecie z futurystyczną wersją Wenecji usłyszymy odgłosy kropli deszczu a na nawiedzonej stacji wycie duchów.

Grafika jak na grę z 2005 roku jest bardzo dobra, chociaż czasami niestety silnikowi zdarzy się nieco zwolnić animację. Nie zdarza się to jednak na szcęście zbyt często. Podsumowując, Ratchet Gladiator to bardzo dobra gra ze świetnym gameplayem, aczkolwiek dość krótkim singleplayerem, która mimo kilku niedoróbek nadaje się do polecenia każdemu, kto posiada jeszcze Playstation 2 i po obejrzeniu czy pograniu w Uncharted, czy też nawet nowe części Ratcheta, nie przeszkadza mu grafika w jakości gorszej niż tej, prezentowanej przez obecne konsole. A jeżeli ktoś nie lubi grać sam, pogra w trybie kooperacji lub w trybie on-line.