Killzone (PS2)

Darujmy sobie sentymenty. FPS-y to nie wino. Z wiekiem nie nabierają charakteru, szlachetnego połysku i wyrafinowanego smaku. Wręcz przeciwnie. Jak chyba żaden inny gatunek, przodują w promowaniu nowych rozwiązań w zakresie grafiki i jako takie najszybciej tracą na wartości.

Eugeniusz Siekiera

Znam dziwaków, którzy po dziś dzień dobrze się bawią, wcielając się po raz setny w Caleba czy Duke'a. Sam darzę niewytłumaczalnym sentymentem pierwszą odsłonę przygód Freemana. Ale pojedyncze jaskółki wiosny nie czynią. FPS-y z wiekiem dziadzieją i to, co jeszcze kilka lat temu wywoływało mimowolny szczękospad, dziś już takiego wrażenia raczej nie zrobi. Dlatego najlepszy komplement, jaki można zaserwować starszej produkcji, to powiedzieć, że wytrzymała próbę czasu i wciąż jest na tyle grywalna, że satysfakcja płynąca z rozgrywki przyćmiła niedoskonałości natury czysto technicznej.

Wciąż miodna...

Czy Killzone jest grywalny? Jest, i to diabelnie. Jak już złapiesz za świetnie skrojony garnitur pukawek, odstawisz go dopiero wtedy, gdy wystrzelasz się z wszystkich pestek, a nad truchłem ostatniego przeciwnika zaczną gromadzić się muchy. Niezmiernie łatwo połknąć przynętę i zaangażować się w wielki konflikt pomiędzy armią Helghastu a ISA. Gra wciąga, choć to w gruncie rzeczy kolejna schematyczna i odtwórcza strzelanka. I to w zasadzie główny zarzut pod adresem dzieła Guerilla Games.

Killzone nie ewoluuje, nie stara się czymkolwiek zaskoczyć. Nie ma nagłych zwrotów akcji, charakterystycznych momentów zapadających w pamięć czy dodatkowych urozmaiceń, które wprowadziłyby do przyjętego modelu rozgrywki choć odrobinę pieprzu. Poszczególne misje to nic więcej, jak komplet zróżnicowanych miejscówek. Reszta sprowadza się do jednego i dość banalnego pierwiastka - nie daj się zabić i idź przed siebie po rosnącym stosie trupów.

Oczywiście, celowo upraszam i trywializuję. Na wyższych poziomach trudności przeciwnik staje się piekielnie wymagający, więc taktyka rodem z Serious Sama na niewiele się przydaje. Szczególnie, że checkpointy występują szalenie rzadko, więc konieczność powtarzania dłuższych fragmentów wystarczy, by odwieźć każdego narwańca od bezmyślnego parcia do przodu. Gra wymusza dobór odpowiedniego uzbrojenia do aktualnej sytuacji i korzystania z osłon w celu podreperowania nadszarpniętego zdrowia. Trzeba nieustannie kontrolować sytuację, gdyż wróg doskonale odnajduje się na polu walki, a zatrważająca liczebność wrażych oddziałów sprawia, że niejednokrotnie dostajemy ostry wycisk.

...choć nieco schematyczna

Tym niemniej w obrębie scenariusza gra nie serwuje nam jakiejkolwiek odskoczni od głównego nurtu zabawy, chociażby w postaci pojazdów. Mimo iż często stajemy w szranki z maszynami Helghastu, nie dano nam możliwości przejęcia kontroli nad którymś z tych opancerzonych cacuszek. Z drugiej strony, wymagałoby to gruntownego przemodelowania mapy, bowiem praktycznie wszystkie mają bardzo hermetyczną budowę i nawet na pozornie otwartej przestrzeni wystarczy lekko zboczyć z wytyczonej ścieżki, by odbić się od niewidzialnej ściany.

Tym sposobem dotarliśmy do drugiej skazy programu, czyli kompletnej liniowości. Teoretycznie jest to dość oczywista wada, w praktyce jednak pozwala utrzymać wysokie tempo rozgrywki, gdyż nie tracimy czasu na bezproduktywne łażenie po okolicznych krzakach w poszukiwaniu alternatywnej drogi do celu. Trasę wytycza wianuszek odstrzelonych łbów. Jeśli ciągle wylewa się wrogie ścierwo, znaczy, że obrałeś właściwy kierunek i nic więcej nie powinno cię interesować.

Czterech wspaniałych...

Kampania w singlu składa się z 11 stosunkowo rozbudowanych misji, z czego każdą dodatkowo poszatkowano na kilka mniejszych leveli. Co ciekawe, przed każdym z etapów mamy możliwość wybrania jednego z czwórki głównych bohaterów. Początkowo do dyspozycji jest jedynie niejaki Templar, ale w miarę rozwoju wydarzeń do naszej drużyny dołączą kolejni. Zbieranina to dość barwna, ale w stu procentach zgodna ze stereotypami wykorzystywanymi od niepamiętnych czasów w kinie akcji trzeciej kategorii.

Wspomniany Templar to postać środka - najbardziej zrównoważony, klasyczny przystojniak, który godzi waśnie i trzyma resztę ekipy za przysłowiową mordę. Kolejny gniewny z naszego dream teamu to Rico - przerośnięty murzyn z nadmiarem testosteronu, który dużo gada, jest tępy i wyjątkowo agresywny, ale brak mózgu nadrabia rozmiarem dźwiganych zabawek i większą odpornością na ostrzał przeciwnika. Olbrzymi karabin z jego podstawowego wyposażenia to jedna z najlepszych maszynek do robienia kotletów mielonych, a kilkaset pocisków w zapasie daje nam solidną gwarancję na porcję niezapomnianych wrażeń. Przeciwwagą dla osiłka jest Luger, subtelna zabójczyni, która potrafi cicho załatwiać swoje sprawunki, a w razie potrzeby może wspomóc się goglami termowizyjnymi. Czwartym do brydża okazuje się Hakha, szpieg z wrogiego obozu, który najlepiej radzi sobie z uzbrojeniem przeciwnika. Oczywiście, bez względu na wybraną postać, poczynaniami pozostałej trójki steruje komputer i choć nie są to strzelcy wyborowi, którzy sami odwalają za nas całą robotę, nie gubią się jak dzieci we mgle i nie utrudniają zadania, a to już coś.

...i ich nieocenione zabawki

Uzbrojenie to prawdziwa sól Killzone'a. Esencja, dla której warto zarwać nockę i oddać się radosnej eksterminacji. Moim faworytem były ciężkie klamoty Rica, ale równie często korzystałem z karabinu, który znalazł się na podstawowym wyposażeniu żołnierzy Helghastu. Oferuje świetny kompromis pomiędzy szybkością wypluwanych pocisków a celnością, w dodatku posiada alternatywny tryb strzału, który działa jak klasyczny shotgun. Doprawdy ciężko wyobrazić sobie lepsze panaceum na zbitą grupkę przeciwników. To, czego strzelba nie załatwi, dokończysz krótką serią. Do kompletu dochodzą rzecz jasna granaty i działka stacjonarne. Na osobne słowa uznania zasługuje sam wygląd poszczególnych spluw i animacje przeładowania - jedne z bardziej dopracowanych, jakie miałem okazję oglądać.

Jedynym mankamentem na polu uzbrojenia jest snajperka. Elegancki sprzęt, nie powiem, tyle że raczej średnio przydatny z uwagi na dość dziwne manewrowanie celownikiem w trybie zbliżenia. Wymaga niewiarygodnej precyzji i wprawy, więc na początku ponosimy sromotne klęski. Dla porządku dodam jeszcze, że w jednej chwili można taszczyć jednocześnie trzy pukawki, ale możliwość podnoszenia broni na placu boju i praktycznie niekończące się zapasy amunicji, które znajdujemy przy poległych, sprawiają, że o brak argumentów w walce bać się nie trzeba.

Warto znać

Oprawa graficzna z oczywistych względów nie robi już takiego wrażenia, jak przed laty. To rzecz zupełnie naturalna, nad którą nie ma się sensu dłużej rozwodzić. Patrząc przez pryzmat konkurencji z 2004 roku i standardów panujących w tym czasie na PS2, jest dobrze. Może nie rewelacyjnie, ale dobrze. Próbę czasu chyba najlepiej zniosły modele postaci, szczególnie żołnierze Helghastu. Zaskakująco korzystnie prezentują się nawet dziś, w przeddzień premiery drugiej odsłony cyklu. Etapy w ogarniętym wojenną pożogą mieście bądź zamkniętych pomieszczeniach też trzymają należyty fason. Na ich tle definitywnie najbardziej słabują poziomy rozgrywane w naturalnym terenie, pośród skał i drzew. Tunelowa konstrukcja map plus nie najlepszej jakości tekstury i ubogie w detale otoczenie składa się na cykl niezbyt atrakcyjnych pejzaży (choć górski kanion z końcówki gry wygląda całkiem znośnie). W kilku newralgicznych punktach przesadzono z mięsem armatnim, dlatego też w obliczu większych zadym program miewa problemy z płynnością. Nie jest to zjawisko uciążliwe, ale warte odnotowania.

Fani od jakiegoś już czasu zerkają nerwowo w kierunku kalendarza, odliczając dni, które pozostały do premiery części drugiej. Z oczywistych względów ich nie trzeba przekonywać o klasie Killzone'a. Sami wiedzą o tym najlepiej. Ale gracze, którzy nie mają bladego pojęcia, skąd to całe zamieszanie związane z pojawieniem się na rynku kontynuacji, powinni czym prędzej nadrobić zaległości i przetestować kultowe dzieło Guerilla Games w praniu. Są takie tytuły, które po prostu wypada znać. Killzone jest jednym z nich.